Oferta dla Przyjaciół

Czytaj teksty współczesnych autorek i autorów wcześniej niż inni. Ty decydujesz, ile płacisz!

Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur.

TAK, chcę dołączyć!
Nie, rezygnuję z tej oferty
Przekaż 1% na Wolne Lektury

Przekaż 1% podatku na Wolne Lektury. Wpisz w PIT nasz KRS 00000 70056
Nazwa organizacji: Fundacja Nowoczesna Polska

Jeśli zrobiłeś / zrobiłaś to w poprzednim roku, nie musisz nic zmieniać. Kliknij, by dowiedzieć się więcej >>>>

x
Sed non satiata → ← Zaproszenie do podróży

Spis treści

    1. Duch: 1
    2. Księżyc: 1
    3. Łzy: 1
    4. Marzenie: 1
    5. Miłość: 1
    6. Natura: 1
    7. Noc: 1
    8. Pożądanie: 1
    9. Tęsknota: 1 2
    10. Wieczór: 1
    11. Woda: 1 2

    Charles BaudelaireKwiaty złaWodotrysktłum. Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

    WieczórBiedaczko, znużyłaś oczęta,
    Więc ich nie podnoś, moja miła,
    I leż niedbale wyciągnięta,
    Tak, jak cię rozkosz zaskoczyła.
    WodaWodotrysk szemrze śród podwórza
    I dniem, i nocą nie umilka,
    On upojenie me przedłuża,
    Jakie wieczorna dała chwilka.
    Woda snopem tryska,
    Jak kwiatów tysiące,
    W które Febe[1] ciska
    Swe barwy mieniące, —
    I w deszcz się rozpryska,
    W wielkie łzy błyszczące.
    Duch, Pożądanie, Tęsknota, ŁzyTak duch twój, gdy w nim rozgorzały
    Rozkosznych żądz pożary,
    W przestworza rwie się szybki, śmiały,
    Niebios go wabią czary,
    To znów roztapia się w żałości
    I spływa łzą tęsknoty
    Po niewidzialnej pochyłości,
    Aż w głębie mej istoty.
    Woda snopem tryska,
    Jak kwiatów tysiące,
    W które Febe ciska
    Swe barwy mieniące, —
    I w deszcz się rozpryska,
    W wielkie łzy błyszczące.
    O! słodko mi, gdy rozmarzony,
    Skłoniwszy skroń ku piersi twojej,
    Słucham wód skargi nieskończonej!
    O, błoga nocy, wodo śpiewna,
    Księżycu, drzewa, co tak drżycie:
    Ta wasza tęskność, czysta, rzewna —
    Jest to miłości mej odbicie.
    Woda snopem tryska,
    Jak kwiatów tysiące,
    W które Febe ciska
    Swe barwy mieniące, —
    I w deszcz się rozpryska,
    W wielkie łzy błyszczące.

    Przypisy

    [1]

    Febe (gr. Foibe: jaśniejąca) — imię jednej z tytanid, córki Uranosa i Gai, matki Latony. Przypisywano jej założenie wyroczni delfickiej, którą miała ofiarować Apollinowi. [przypis edytorski]

    Close
    Please wait...
    x