Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 434 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x
Warkocz → ← Kara pychy

Spis treści

    1. Ciało: 1
    2. Kłamstwo: 1
    3. Kobieta: 1 2
    4. Kondycja ludzka: 1
    5. Los: 1
    6. Łzy: 1
    7. Maska: 1
    8. Pozory: 1
    9. Rozpacz: 1
    10. Uroda: 1

    Charles BaudelaireKwiaty złaMaskatłum. Antoni Lange

    (Posąg alegoryczny w guście Odrodzenia)

    Do Ernesta Christophe'a[1], rzeźbiarza.

    1
    Spójrzmy na to przecudne arcydzieło włoskie!
    Kobieta, Ciało, UrodaW muskularnego ciała falowaniu równym
    Rozkwita Wdzięk i Siła — te dwie siostry boskie —
    Ta kobieta z marmuru jest dziełem cudownym!
    5
    Tak potężne i wiotkie są ciała jej zgięcia,
    Że mogłaby na łożu królować wspaniałym
    I być istną rozkoszą biskupa lub księcia!
    Pozory, Maska, KłamstwoSpójrz na te słodkie usta z lubieżnie zuchwałym
    Uśmiechem, gdzie się próżność zda łączyć z ekstazą!
    10
    Spójrz na to oko chytre — pół drwiące — pół smętne —
    Na tę twarz delikatną, osłoniętą gazą,
    Twarz, co, zda się, z tryumfem mówi te namiętne
    Słowa: Rozkosz mię wzywa, a miłość mię wieńczy!
    Istotę, co ma taki majestat nad czołem,
    15
    Spójrz, jakim miękkim czarem ta słodycz jej wdzięczy!
    Zbliżmy się — stańmy z boku — otoczmy ją kołem!
    O bluźnierstwo! O sztuko fatalnej osnowy!
    Postać, którą tak boża upiękniła łaska,
    U góry się zakończa jak potwór dwugłowy.
    20
    Ach, spójrz, wszak to zasłona tylko — tylko maska —
    Ta twarz, co wargi w uśmiech czarowny ubiera;
    A tam — spójrz — pomarszczona w upiorowe znamię —
    Oto głowa istotna — oto twarz jej szczera —
    Tyłem zwrócona do tej twarzy, która kłamie!
    25
    Kobieta, Łzy, Rozpacz, Kondycja ludzkaBiedna, piękna istoto! Te wspaniałe zdroje
    Tych łez — do mojej duszy płyną skołatanej;
    Twoje kłamstwo upaja mnie, a serce moje
    U źródeł twej Boleści — leczy swoje rany.
    — Lecz czemuż ona płacze? Piękność doskonała,
    30
    U której stóp ród ludzki ległby zwyciężony…
    Jakiż ból gryzie wnętrze jej białego ciała?
    — Ona płacze, że żyła. Zrozumiej, szalony!
    I płacze, że żyć będzie. LosAle płacz ją dusi
    Najgoręcej (aż z płaczu drży od stóp do głowy)
    35
    Przeto, że jeszcze jutro musi żyć. Żyć musi
    Jutro — pojutrze — wiecznie. Los nasz jednakowy.

    Przypisy

    [1]

    Christophe, Ernest (1827–1892) — fr. rzeźbiarz, przyjaciel Baudelaire'a; autor wystawionego w 1859 alegorycznego gipsowego posągu Komedia ludzka, przedstawiającego kobietę z maską; po ukazaniu się wiersza Baudelaire'a rzeźbiarz nadał jej marmurowej wersji, wystawionej w 1876, tytuł Maska. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…
    x