TPWL

Wolne Lektury potrzebują pomocy! Wesprzyj bezpłatną bibliotekę internetową i przeczytaj utwory napisane specjalnie dla Ciebie.

x

5549 free readings you have right to

Language

Footnotes

By first letter: all | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z

By type: all | author's footnotes | Wolne Lektury editorial footnotes | source editorial footnotes

By qualifier: all | angielski, angielskie | arabski | architektura | astronomia | białoruski | biologia, biologiczny | botanika | chemiczny | czeski | dawne | filozoficzny | fizyka | francuski | geologia | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | hinduski | historia, historyczny | hiszpański | holenderski | literacki, literatura | liczba mnoga | medyczne | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | niemiecki | obelżywie | poetyckie | pogardliwe | pospolity | potocznie | prawo, prawnicze | przenośnie | przestarzałe | przymiotnik | przysłowiowy | przysłówek | rodzaj żeński | regionalne | religijny, religioznawstwo | rosyjski | rzadki | staropolskie | szwedzki | techniczny | turecki | ukraiński | wojskowy | węgierski | włoski | łacina, łacińskie | żartobliwie

By language: all | polski


1288 footnotes found

sprawą (daw.) — w szyku. [przypis edytorski]

sprawca (daw.) — ten, kto kieruje a. rządzi czymś. [przypis edytorski]

sprawiać (daw.) — organizować. [przypis edytorski]

sprawić (daw.) — tu: uformować szyk. [przypis edytorski]

sprawić (daw.) — zarżnąć i oprawić; torturować. [przypis redakcyjny]

sprawić kogoś o czymś (daw.) — zdać sprawę, dać wiadomość. [przypis redakcyjny]

sprawić się (daw.) — postąpić. [przypis edytorski]

sprawić się (daw.) — sformować szyk. [przypis edytorski]

sprawić się (daw.) — spełnić powinności a. obowiązki. [przypis edytorski]

sprawić się (daw.) — wywiązać sie z zadania. [przypis edytorski]

sprawić się o czem (daw.) — przekonać się. [przypis redakcyjny]

sprawować się (daw.) — bronić się, przedstawiając swoją sprawę. [przypis edytorski]

sprawować się (daw.) — usprawiedliwiać się. [przypis redakcyjny]

sprezentować się (daw., z łac. praesentare: pokazywać) — przedstawić się. [przypis edytorski]

sprosny (daw.) — tu: skażony grzechem, hańbą. [przypis edytorski]

sprosny (daw.) — występny, rozpustny, grubiański. [przypis edytorski]

sprośnie (daw.) — nieprzyzwoicie. [przypis edytorski]

sprośny (daw.) — nieprzyzwoity. [przypis edytorski]

sprośny (daw.) — występny; bezwstydny. [przypis edytorski]

sprośny (daw.) — występny, odrażający, potworny, godny potępienia. [przypis edytorski]

spruchniały (daw.) — dziś popr.: spróchniały. [przypis edytorski]

sprzeciwić się czemuś (daw.) — iść w zawód, starać się przewyższyć. [przypis redakcyjny]

sprzeczliwy (daw.) — sprzeczny. [przypis edytorski]

sprzecznik (daw.) — ten, który się nie zgadza, który zaprzecza. [przypis edytorski]

sprzęt (daw.) — zbiory plonów. [przypis edytorski]

spuma (daw., z wł.) — piana. [przypis redakcyjny]

spuma (daw., z wł.) — piana, ślina. [przypis redakcyjny]

spuszczać się (daw.) — liczyć na kogoś / na coś, pozwalać komuś / czemuś rozstrzygnąć. [przypis edytorski]

spuszczać się (daw.) — liczyć (na kogoś), polegać (na kimś). [przypis edytorski]

spuszczać się (daw.) — polegać na kimś, liczyć na kogoś, ufać komuś. [przypis redakcyjny]

spuszczać się (daw.) — ufać komuś, polegać na kimś. [przypis edytorski]

spuszczać się (daw.) — zdawać się na kogoś lub na coś. [przypis edytorski]

spuszczać się na coś (daw.) — liczyć na coś. [przypis edytorski]

spuszczać się na coś (daw.) — polegać na czymś. [przypis edytorski]

spuszczać się na coś (daw.) — polegać na czymś, zdawać się na coś. [przypis edytorski]

spuszczać się na coś (daw.) — polegać na czymś, zdawać się na coś. [przypis edytorski]

spuszczać się na kogoś (daw.) — polegać na kimś, liczyć na kogoś. [przypis edytorski]

spuści (daw.) — ześlij (archaiczna forma trybu rozkazującego z końcówką na -i/-y). [przypis edytorski]

spuścić się (daw.) — polegać, oprzeć się (na kimś), zaufać, zwierzyć się (komuś). [przypis edytorski]

spuścić się na kogoś (daw.) — polegać na kimś. [przypis redakcyjny]

spuścić się na kogoś (daw.) — zaufać komuś, polegać na kimś. [przypis edytorski]

spuścić się na kogoś (daw.) — zawierzyć komuś, podporządkować swoje działanie czyjejś opinii. [przypis edytorski]

spuścić się na kogoś (daw.) — zdać się na kogoś. [przypis edytorski]

spuść (gw., daw.) — zwolnij, przestań, zmniejsz. [przypis autorski]

spuść mu (daw.) — tu: oszczędź mu cierpień. [przypis edytorski]

spuść się na mnie (daw.) — zostaw to mnie, polegaj na mnie. [przypis edytorski]

spytałem Loni (daw.) — dziś popr. forma D.: spytałem Lonię. [przypis edytorski]

spyża (daw.) — jedzenie, pokarm, prowiant. [przypis edytorski]

spyża (daw.) — prowiant. [przypis edytorski]

srom (daw.) — hańba, wstyd. [przypis edytorski]

srom (daw.) — wstyd; tu: przyzwoitość. [przypis edytorski]

srom (daw.) — wstyd, zawstydzenie; tu: nieśmiałość. [przypis edytorski]

sromać się (daw.) — wstydzić się. [przypis edytorski]

sromać się (daw.) — wstydzić się. [przypis edytorski]

sromać się (daw.) — zastydzać się. [przypis edytorski]

sromota (daw.) — hańba, wstyd. [przypis edytorski]

sromota (daw.) — wstyd, uczucie pohańbienia. [przypis edytorski]

Close

* Loading