Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 444 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x
Bajeczka wstępna → ← Słońce i księżyc

Spis treści

      Stanisław JachowiczBajki i powiastkiDeszcz złoty

      1
      Skarżył się lud na biedę, źle mu się zdawało,
      Że choć miał dosyć chleba, pieniędzy miał mało;
      A niepokojąc Bóstwo prośbą natarczywą,
      Uzyskał, iż go złotą skarało ulewą.
      5
      Jak grad na ziemię padały dukaty.
      Z wzniosłych pałaców i ubogiej chaty,
      Jaki taki zadyszany,
      Leci zbierać czemprędzej ów dar pożądany.
      Gdyby wtenczas filozof, co zna wartość złota,
      10
      Widział, jak ta się skrzętnie zwijała hołota;
      Gdyby był na to patrzył obojętnem okiem,
      Byłby się najśmieszniejszym ubawił widokiem.
      Ten znosi ciężki kufer, ów beczkę pękatą,
      Tamten nadstawia szaflik, ów urnę bogatą,
      15
      Jeden bieży z kobiercem, drugi z płachtą w ręku,
      Ten się pieści połyskiem, ów powabem dźwięku.
      Bogacz, co się nie schylił może całe życie,
      Ową marność znikomą zgarnia pracowicie,
      Od pracy nadzwyczajnej potu płyną strugi,
      20
      A łzy mu w oczach stoją, że zbiera i drugi.
      Skąpiec, radby z jednego zrobić trzy dukaty,
      Nie wie już, gdzie je podziać, jeszcze nie bogaty
      Napchał w łataną kieszeń, ta mu się rozdziera,
      Mniema, że wszystko stracił i z żalu umiera.
      25
      Widać było nędzarzy, co nie znali złota,
      Zdumiewała ich postać, zdziwiała prostota;
      Niejeden nie mógł pojąć jak zapamiętali
      W bezprzykładnym zapale te cacka zbierali.
      Widać było i takich, co z pracy rąk żyli,
      30
      Nie śmieli tknąć tych skarbów, iż nie zarobili;
      Ale co jeszcze bardziej uwagę zwracało,
      Że takich nawet było tam niemało,
      Co wprzód ganili zbytnie złota zbiory,
      A potem sami napełniali wory.
      35
      Wszystko wtenczas ze zwykłych karbów wyboczyło,
      Nikogo ni w świątyni, ni w domu nie było,
      A choć niejeden dostał potężnie po głowie,
      Choć niejeden utracił życie albo zdrowie,
      Wszystko to było niczem, blask złota nagrodził,
      40
      Utratę nawet ojca wyrodkom osłodził.
      Lecz niedługo mniemana uciecha potrwała:
      Ta ulewa obficie cały kraj zalała,
      A że to był kraj ludom niedostępny innym,
      Nie dzielili się z nikim darem dobroczynnym.
      45
      Wkrótce jednak powoli poznali to sami,
      Że nie wszystko jest dobrem, co nas wdziękiem mami.
      Mieli dosyć pieniędzy, lecz gdy kupić trzeba,
      Nikt nie dał za dukata i kawałka chleba.
      Każdy miał dość dukatów, a jednak żył w nędzy;
      50
      Wtenczas wartość prawdziwą poznano pieniędzy.
      Nikt nie chciał być rolnikiem, pola zarastały,
      Rękodzielnie zamknięto, młyny mleć przestały,
      Praca zbrzydła każdemu, bo czuł złoto w worze,
      Zdarły się dawne szaty, zjadło dawne zboże.
      55
      Niejeden z płaczem westchnął, umierając z głodu,
      Że nie w złocie prawdziwa szczęśliwość narodu.
      Zamknij
      Proszę czekać…
      x