Oferta dla Przyjaciół Wolnych Lektur...

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do specjalnych publikacji współczesnych autorek i autorów wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur.

TAK, chcę dołączyć!
Nie, rezygnuję z tej oferty
Przekaż 1% na Wolne Lektury

Przekaż 1% podatku na Wolne Lektury. Wpisz w PIT nasz KRS 00000 70056
Nazwa organizacji: Fundacja Nowoczesna Polska

Jeśli zrobiłeś / zrobiłaś to w poprzednim roku, nie musisz nic zmieniać. Kliknij, by dowiedzieć się więcej >>>>

x
Kotek lizuś → ← Staruszek przy pracy

Spis treści

      Stanisław JachowiczBajki i powiastkiPokoik Zosi

      Człowiek tak mało w życiu potrzebuje!
      Kiedy głód zaspokoi, wynurzy co czuje,
      Gdy skromne ma odzienie, przytułek chędogi;
      Dosyć dla niego, już on nie ubogi.
      Zosia to wszystko miała,
      Ale nie zawsze na tem przestawała:
      Chleb ją kłuł w ząbki, bo niedosyć biały,
      Chociaż go kilka razy pytelki owiały;
      Sukienka mocna i zgrabna
      Już nic nie warta, jeśli nie jedwabna;
      Pokoik wybielony, z umytą podłogą,
      Miał postać za ubogą.
      I kiedy raz nad takim płacze pokoikiem,
      Zajeżdża wuj dobrodziej, co był kanonikiem:
      Przed niego się więc cała sprawa wytoczyła.
      «Otrzyj łzy — rzekł łagodnie — nie płacz Zosiu miła,
      Wierz mi, lubo dziecinko! to szczęścia nie daje:
      Ten szczęśliwy prawdziwie, co na swem przestaje.
      Przyjmuj z wdzięcznością, co masz z Boskiej ręki,
      Lepsze czy gorsze, równe złóż mu dzięki,
      Życie nasze podróżą, Zosinko kochana!
      A ta izdebka na popas ci dana.
      Bądź jej rada, i lepszej nie zazdrość nikomu,
      A Bóg cię za to mile powita w swym domu,
      I nie spyta się ciebie: jakieś miała sprzęty,
      Ale czyś wiodła żywot pożyteczny, święty.
      Close
      Please wait...
      x