Oferta dla Przyjaciół Wolnych Lektur...

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do specjalnych publikacji współczesnych autorek i autorów wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur.

TAK, chcę dołączyć!
Nie, rezygnuję z tej oferty
Informacje o nowościach

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail.

x
Psalm XXXI → ← Psalm XXIX
  1. Bóg: 1
  2. Cud: 1
  3. Góry: 1
  4. Kondycja ludzka: 1
  5. Natura: 1
  6. Niebezpieczeństwo: 1
  7. Obcy: 1
  8. Przyjaźń: 1
  9. Religia: 1 2
  10. Rzeka: 1
  11. Święto: 1
  12. Wojna: 1

Wespazjan KochowskiPsalmodia polskaPsalm XXX

Ecce quam bonum et quam jucundum[1].

Psalm 132[2]

Cesarza jego mości z królem jego mością polskim powitanie

1

Oto jak dobra i jako wdzięczna rzecz jest mieszkać braci społem.

2

Przyjaźń, Kondycja ludzkaKtóraż fortuna, by[3] najobfitsza, tak ucieszy, jako poufały przyjaciel, w szczęściu przytomny, w przygodzie nieodstępny.

3

Któreż tak zamożyste[4] bogactwa, jako wierny towarzysz? Z którego w pomyślnem powodzeniu ozdoba, a w przeciwnem ratunek.

4

Nie sobie bowiem, nie sobie samemu, ale bliźniemu gwoli[5] Pan Bóg człowieka stworzył.

5

I dał mu ręce, aby jedna drugiej pomocna była; uczynił mu nogi, aby, gdy się jedna pośliznie, wspierając się na drugiej, mógł upadku uchronić.

6

A kiedyż słuszniej ręka rękę ratować albo raczej ręka głowę w niebezpieczeństwie założyć[6] mogła, jak teraz, kiedy żarłok państw, Turczyn, wszystkie siły na pochłonienie[7] ostatka ruszył Europy.

7

Religia, Wojna, ObcyTeraz, witezowie[8] chrześciańscy, piękna do sławy okazja wzywa, żeby wojną ściśnionego ratować cesarza.

8

Pobudza wiara i o honor ukrzyżowanego Pana gorliwość, żeby kościoły pańskie na brzydkie mahometyzmu nie przyszły splugawienie.

9

NiebezpieczeństwoRozum sam na koniec pokazuje, żeby ten ogień u sąsiada gasić, i na cudzym raczej grzbiecie, nie swoim, drapieżnego konać niedźwiedzia.

10

Gdzie jest nieleniwy do dzieł rycerskich Hiszpan albo orężem sławy nabywać chciwi Francuzowie?

11

Gdzie w historiach dawnych zalecony Ryszard angielski, którego sercem lwiem samiż nazywali Saraceni?

12

Borealne państwa: Dania i Szwecja milczą, i insze postronne monarchie drzymią, dotąd bezpieczni, póki w brzeg ich nie zakołacą.

13

Jeden jeno ochoczy Sarmata, który choć z wypierzonym białym magiszem[9] bieży dwugłownemu ćwikowi[10] w posiłku.

14

Poszczęścił Pan Najwyższy pole, uciekł wilk; dość obłowu, że obarczony, bez szkody pierzchnął od owczarni.

15

A zatem z sobą witający się w polu, stanęli bracia, pomazańcy boży, rządkiem koronowanych głów szczęściem, cesarz i król polski zjednoczeni.

16

Były te czasy złote, kiedy Bolesław, król nasz, przyjmował u siebie goszczącego cesarza Ottona, z należytym całej Polski aplauzem.

17

I to godzina wspomnienia, kiedy Maksymilian z Zygmuntem i Władysławem czeskim traktowali w Wiedniu Europy uspokojenie.

18

Ale tam Otton, nawiedzając grób wielkiego męczennika, dla odpustu gościł; tu zaś Jan III po wybawionej Germanii z zupełnym stawia się jubileuszem.

19

Między Maksymilianem a domem Jagiełłowskim stanowiono małżeństw królewskich traktaty w Wiedniu; teraz pod Wiedniem, najezdnika wypierając, o włos niezgwałconą Flawianę rzesza niemiecka odbiera.

20

Natura, Rzeka, Góry, Cud, Bóg, Religia, ŚwiętoJako tedy większy skutek teraźniejszego monarchów zjazdu; tak powinna być większa do publicznego wesela okazja.

21

Rozumiem, że tam z witających się aktu miało upodobanie niebo, a bystrego Dunaju wody nad niezwykłem dziwowiskiem zastanowić[11] się musiały.

22

Dość wysokie, podniosły się wyżej cesarskie Alpes; a sięgające obłoków skały wspinały się, patrząc jak jagnięta młode.

23

Zaszumiały pobrzeżne Dunaju lasy i krzewiny wesoło, jakby winszując, że się przeciw niepoczciwemu Izmaelowi[12] przynajmniej dwaj spiknęli, kiedy wszyscy czy nie chcą, czy nie mogą.

24

Aleś[13] Ty, Panie, sprawił to dwóch dla Imienia Twego zjednoczenie; pociągnij i wszystkich, aby krwawą bestią tłumiąc, rozszerzali królestwo Chrystusowe.

25

Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi świętemu etc[14].

Przypisy

[1]

Ecce quam bonum et quam jucundum (łac.) — Oto jak dobrze i jak miło; Psalm 133. [przypis edytorski]

[2]

Psalm 132 — w dzisiejszej numeracji np. wg. Biblii Tysiąclecia: Psalm 133. [przypis edytorski]

[3]

by (daw.) — tu: choćby, nawet. [przypis edytorski]

[4]

zamożysty (daw.) — możny, potężny; zamożny, bogaty. [przypis edytorski]

[5]

gwoli komu (daw.) — dla kogo. [przypis edytorski]

[6]

założyć — tu: zasłonić. [przypis edytorski]

[7]

pochłonienie (daw. forma) — pochłonięcie. [przypis edytorski]

[8]

witez a. witeź (daw.) — rycerz, bohater, junak. [przypis edytorski]

[9]

magisz a. maisz (daw.) — towarzysz. [przypis edytorski]

[10]

ćwik (daw.) — ktoś doświadczony, przebiegły, chytry. [przypis edytorski]

[11]

zastanowić się (daw.) — stanąć, zatrzymać się. [przypis edytorski]

[12]

Izmael — tu przen.: ludy arabskie, muzułmanie. [przypis edytorski]

[13]

aleś ty sprawił (daw.) — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: ale ty sprawiłeś. [przypis edytorski]

[14]

etcetc. (łac.) — skrót od et caetera: i tak dalej, i tym podobnie. [przypis edytorski]

Close
Please wait...
x