Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 443 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x
Psalm XVIII → ← Psalm XVI
  1. Kondycja ludzka: 1
  2. Obyczaje: 1
  3. Sąd: 1
  4. Szlachcic: 1
  5. Śmierć: 1 2
  6. Trup: 1
  7. Vanitas: 1

Wespazjan KochowskiPsalmodia polskaPsalm XVII

Domine Deus salutis meae[1].

Psalm 87[2]

Ostatniego terminu wzmianka

1

Panie Boże zbawienia mego! We dnie i w nocy wołam przed Tobą.

2

Niechaj modlitwa moja przyjdzie przed obliczność Twoję; nakłoń łaskawy ucha ku prośbie żebraka.

3

Albowiem dusza moja pełna jest ucisków i żywot mój mizerny już w ostatniej rumacji[3] chodzi.

4

Uchodząc przed Faraonem, jużem jedną nogą w Czerwonem Morzu; a trwoży mię zbyt niebezpieczna przeprawa do portu wieczności.

5

Osusz, Panie, albo podnieś w górę nawałności morskie; albo przeprowadź suchą nogą, jakoś sam deptał wody tyberiackie[4].

6

Kondycja ludzkaZewsząd źle! Zdrowie mir[5] wypowiada, zmysły tępieją, choroba śmiercią grozi; ale nade wszystko tęsknica trapi, która ze złego sumnienia[6] pochodzi.

7

Teraz dopiero postrzegam, że życie ludzkie nie jest żywotem, ale pojazdem do śmierci, i męczeństwem jednem, którego z nas ze samych przyczyna.

8

Cudowna[7] — nie wiedziałem, żem miał na świat przyjść, a pewien zostaję, że z niego odejść muszę; a kiedy i jako, to przede mną zakryto.

9

Setne lata sobie zamierzamy, winszuje drużyna, obiecują pochlebcy; niechajże lada gorączki upał przypadnie, aż on[8] kwiat schnie, więdnieje, niszczeje.

10

Zda się, żyjąc, że przyrasta wieku, a co dzień go znacznie ubywa; bo im dalej w lata idziemy, tem się coraz bliżej śmierci przymykamy[9].

11

Życież to jest czy cierpienie, pytam? Albo że u gramatyków słów pożyczę, akcja czy pasja; żyję swobodnie, używam rozkosznie, wszystkiego mi dostaje.

12

A jakoż żyję, kiedy mię choroby, nędza, kłopoty gryzą, przygody tępią, ubóstwo frasuje, młodość wynosi, starość krzywi, a potem leda[10] defekcik do grobu odeśle.

13

Śmierć, Sąd, Obyczaje, SzlachcicA ja przecie, biedę cierpiąc, chwalę, w ucisku nie stękam, w zgubie nie trwożę się; a kubkiem słodyczy światowej opojony, na śmierć się i jej okoliczności nie oglądam.

14

Nie oglądamci[11] się ja na nię[12], ale ona o mnie pomni, kiedy mię chorobą jak zawiłym rokiem[13] obesławszy, na straszny trybunał boski gotować się każe.

15

Cóż dalej czynić? Szukam u dobrych przyjaciół rady; nie znajduję; ale i znajomi, i poufali druhowie jakoś już ode mnie stronią.

16

Rodzina i krewni tylko zaglądają nazierkiem[14], z wierzchu płaszczem pokrywając chciwość puścizny.

17

Mała w ludziach nadzieja, więc pójdę do obrony i munimentów[15], ale i te nie dobrze tuszą[16], pogluzowane[17] nieprawością.

18

Szukam patrona — nie masz; przyczynnych listów nie przyjmują, korrupcji nie biorą, dylacji[18] nie dadzą, apelacji[19] nie pozwolą, ewazja[20] nie pójdzie.

19

I tak zagają o mnie prawo: gdzie łóżko moje sądową izbą, zły żywot instyguje[21], sumnienie świadczy: Bóg sędzia, egzekutor czart, a dekret (broń Boże) żeby nie był z utratą szczęśliwej wieczności.

20

Trup, Śmierć, VanitasCóż dalej. Ubiorą trupa w koszulę, pokazując, że więcej na tamten świat z sobą bierze, aniżeli na ten świat przyniósł z sobą.

21

Wrzucą potem w dół, aby nie śmierdział żywym; zadzwonią we dzwony, pokój trociczkami wykurzą, a sami do sukcesji jak do Herapu.

22

Więc ja, Panie, uprzedzając, wołam do Ciebie, nie żebym nie umierał, bo to nie można; ale żebym umierał w Tobie, z dostateczną ufnością i skruchą.

23

Niechaj skończę końcem pobożnych; i niech umieram śmiercią owych, którzy w Panu umierają.

24

Przebij wprzód ciało moje bojaźnią sądów, abym się raczej lękał widzieć Cię sprawiedliwego niż potem doświadczać karzącego.

25

Wolę, że mię z pomocą Twoją by[22] i bojaźń przywiedzie do pokuty, niżby w grzechach zatwardziałego, nieprzyjaciel miał przywodzić do rozpaczy.

26

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi świętemu etc[23].

Przypisy

[1]

Domine Deus salutis meae — Panie, mój Boże, zbawienie moje. [przypis edytorski]

[2]

Psalm 87 — w dzisiejszej numeracji np. wg. Biblii Tysiąclecia: Psalm 88. [przypis edytorski]

[3]

rumacja (daw.) — tu: ruina; od starop. rum: wolne miejsce, wolne przejście; rumowisko, gruz. [przypis edytorski]

[4]

tyberiackie wody — wody Jeziora Tyberiadzkiego (także: Jezioro Galilejskie, Genezaret), tj. słodkowodnego jeziora przepływowego w Galilei; jego wody miał „deptać” Jezus wg Ewangelii (Mk 6,45-52, Mt 14, 22-33, J 6,15-21). [przypis edytorski]

[5]

mir (daw.) — pokój; wypowiadać mir: odrzucać pokój, rozpoczynać wojnę. [przypis edytorski]

[6]

sumnienie (daw.) — sumienie. [przypis edytorski]

[7]

cudowna (daw. forma) — w domyśle: to cudowne, cudowna to rzecz. [przypis edytorski]

[8]

on (daw.) — ten. [przypis edytorski]

[9]

przymykać się czemu — przybliżać się do czego. [przypis edytorski]

[10]

leda (daw.) — lada, byle. [przypis edytorski]

[11]

nie oglądamci się ja (daw.) — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -ci. [przypis edytorski]

[12]

nię (daw. forma) — dziś B. lp r.ż.: (na) nią. [przypis edytorski]

[13]

rok (daw.) — tu: wezwanie do sądu. [przypis edytorski]

[14]

nazierkiem (starop.) — także: w nazierki, nazircem: na zwiady; patrząc z boku, z ukosa. [przypis edytorski]

[15]

munimenty (łac.) — dowody prawne. [przypis edytorski]

[16]

tuszyć (daw.) — mieć nadzieję; tu: dawać nadzieję. [przypis edytorski]

[17]

pogluzowany (daw.) — wygładzone; od glozować a. glozować: wygładzać, wyskrobywać, wycierać, wywabiać, czyścić, gładzić, tępić. [przypis edytorski]

[18]

dylacja (z łac.) — zwłoka; odroczenie sprawy sądowej z uzasadnionych powodów. [przypis edytorski]

[19]

apelacja (z łac.) — odwołanie. [przypis edytorski]

[20]

ewazja (z łac.) — odparcie zarzutu, usprawiedliwienie. [przypis edytorski]

[21]

instygować — oskarżać przed sądem; doradzać gorliwie, inspirować, podjudzać. [przypis edytorski]

[22]

by i (daw.) — choćby i; choćby nawet. [przypis edytorski]

[23]

etc. (łac.) — skrót od et caetera: i tak dalej, i tym podobnie. [przypis edytorski]

Zamknij
Proszę czekać…
x