Przypisy

płonić się (daw.) — czerwienić się; zwracać uwagę swoją czerwoną barwą. [przypis edytorski]

płonić się (daw.) — rumienić się. [przypis edytorski]

płonka (daw.) — młode drzewko owocowe; tu przen. [przypis edytorski]

płonka (daw.) — roślina, która nie owocuje. [przypis edytorski]

płonny a. płony (daw.) — bezowocny, jałowy. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — jałowy, bez znaczenia. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — jałowy, nic nieznaczący. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — jałowy, pozbawiony znaczenia; tu: błahy. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — jałowy. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — jałowy, pusty. [przypis edytorski]

płonny (daw.) — nieurodzajny. [przypis edytorski]

płony a. płonny (daw.) — jałowy, bezcelowy. [przypis edytorski]

płony (daw.) — bezpłodny, jałowy. [przypis edytorski]

płony (daw., gw.) — jałowy, bezowocny; tu: niepożywny. [przypis edytorski]

płony (daw.) — jałowy, bezużyteczny. [przypis edytorski]

płony (daw.) — jałowy; daremny; dziś: płonny. [przypis edytorski]

płony (daw.) — jałowy, próżny. [przypis edytorski]

płony (daw.) — jałowy. [przypis edytorski]

płony (daw.) — nieurodzajny, daremny, płonny. [przypis edytorski]

płony (daw.) — nieurodzajny, mizerny, słaby. [przypis edytorski]

płosa (daw., gw.) — działka ziemi uprawnej, pole. [przypis edytorski]

płowy (daw.) — o włosach: jasny. [przypis edytorski]

płóciennik (daw.) — kupiec sprzedający płótno (lub tkacz wytwarzający płótno). [przypis edytorski]

płód (daw.) — potomek, potomstwo. [przypis edytorski]

płód (daw.) — potomek. [przypis edytorski]

płókać (daw.) — dziś popr.: płukać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — dogadzać; dawać zadowolenie. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — działać na korzyść. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — krzewić się. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — mieć powodzenie; mieć się dobrze; mieć znaczenie; popłacać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — opłacać się, służyć, sprzyjać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — opływać w dostatki, pozostawać w dobrobycie. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — popłacać, przynosić korzyści. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — przynosić korzyść. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — przynosić korzyść. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — rozkrzewić się. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — służyć, działać dobroczynnie, wspomagać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — służyć komuś, działać na czyjąś korzyść. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — służyć. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — służyć, sprzyjać, dogadzać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — służyć, sprzyjać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — sprzyjać, dobrze czynić, pracować dla dobra czegoś a. kogoś. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — sprzyjać. [przypis edytorski]

płużyć (daw.) — sprzyjać, tu: przydawać się. [przypis edytorski]

płużyć komu a. czemu (daw.) — służyć, sprzyjać. [przypis edytorski]

płużyć komu (daw.) — służyć, sprzyjać. [przypis edytorski]

płużyć komuś (daw.) — służyć komuś, sprzyjać, działać na czyjąś korzyść. [przypis edytorski]

pnącz (daw.; lm: pnącze) — dziś popr.: pnącze, lm: pnącza. [przypis edytorski]

po czemu (daw.) — ile kosztuje; łokieć — daw. jednostka miary tkanin, także kij służący do odmierzania tkaniny przy sprzedaży (a nadający się również do bicia); po czemu łokieć — tu przen.: jak może boleć takie bicie. [przypis edytorski]

po czemu (daw.) — po ile; ile kosztują. [przypis edytorski]

po czemu (daw.) — po ile?; pytanie o cenę. [przypis edytorski]

po ćmie (daw.) — po ciemku, w ciemności. [przypis edytorski]

po­dobno (daw.) — tu: prawdopodobnie. [przypis edytorski]

po domie (daw.) — dziś Ms.lp: po domu. [przypis edytorski]

po harapie (daw.) — po wszystkim (określenie myśliwskie, od okrzyku kończącego polowanie). [przypis edytorski]

po harapie (daw.) — po wszystkim. [przypis edytorski]

po herapie a. po harapie (daw.) — po fakcie, po zakończeniu; harap (z niem. herab: precz): odpędzanie psów od ubitej zwierzyny, zakończenie polowania, także: bicz myśliwski do odpędzania psów, bicz w ogóle. [przypis edytorski]

po mału (daw.) — trochę, nieco. [przypis edytorski]

po niewoli (daw.) — wbrew woli. [przypis edytorski]

po palestrancku (daw.) — na sposób prawniczy; palestra (z łac.): grono adwokatów, pełnomocników sądowych. [przypis edytorski]

po pjanemu (daw.) — dziś popr.: po pijanemu. [przypis edytorski]

po pjanu (daw.) — po pijanemu. [przypis edytorski]

po próżnicy (daw.) — niepotrzebnie, na próżno. [przypis edytorski]

po pytaniu (daw.) — po prośbie, na żebry. [przypis edytorski]

po równie (daw.) — dziś: po równo. [przypis edytorski]

po równu (daw.) — w równym stopniu, tak samo; równie; tu: zarówno. [przypis edytorski]

po światu (daw.) — po świecie. [przypis edytorski]

po woli czy po niewoli (daw.) — zgodnie z czyjąś wolą lub wbrew woli. [przypis edytorski]

po woli (daw.) — zgodnie ze swą wolą. [przypis edytorski]

po wtóre (daw.) — po drugie. [przypis edytorski]

po wyjściu dni roboty (daw.) — tu: po wyczerpaniu się dni przeznaczonych na tę pracę. [przypis edytorski]

pobieżyć (daw.) — podążyć, pójść. [przypis edytorski]

pobieżyć (daw.) — podążyć. [przypis edytorski]

poblakować (daw.) — blaknąć, tracić barwy; także: tracić wartość. [przypis edytorski]

pobok (daw.) — obok, u boku. [przypis edytorski]

poborgować (daw.) — pożyczyć a. dać na kredyt. [przypis edytorski]

pobożyć się (daw.) — zaklinać się na Boga; przysięgać na Boga. [przypis edytorski]

pobór (daw.) — tu: podatek w dawnej Polsce. [przypis edytorski]

pobracić się (daw.) — dziś: pobratać się. [przypis edytorski]

pochlebion będzie (daw.) — będzie mu pochlebiać. [przypis edytorski]

pochlebuje (daw.) — pochlebia. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — bodziec, impuls; powód. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — chęć. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — chęć, zapał. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — chęć; zapał. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — impuls, pobudka, asumpt. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — ochota. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — pobudka do działania, impuls. [przypis edytorski]

pochop (daw.) — pochopność, skłonność. [przypis edytorski]