Wesprzyj

Wspieraj Wolne Lektury

x

Spis treści

    1. Jedzenie: 1
    2. Kondycja ludzka: 1
    3. Koń: 1
    4. Los: 1
    5. Praca: 1
    6. Ptak: 1
    7. Rozstanie: 1
    8. Śmierć bohaterska: 1
    9. Wojna: 1
    10. Żałoba: 1
    11. Żołnierz: 1

    pisownia łączna / rozdzielna: jaćbym > jać bym; nie jeden > niejeden; jestto > jest to

    składnia: przymierając głodu > przymierając z głodu

    interpunkcja - dodano przecinki: Pókiś ty był, panie, zdrowy; usunięto przecinek: o której tak pięknie wspomina, Mickiewicz w Panu Tadeuszu.

    Idzie żołnierz borem, lasem[1]

    1

    ŻołnierzIdzie żołnierz borem, lasem,

    Przymierając z głodu czasem;

    Chleba, soli nie żałować,

    Trza żołnierza poratować.

    5

    Suknia na nim poblakuje[2],

    Wiatr dziurami przelatuje,

    Jadą, jadą, wywijają,

    Na wojenkę wysyłają.

    RozstanieI jać bym też z wami jechał[3]

    10

    Gdyby mi kto konia siodłał.

    Starsza siostra wyskoczyła,

    Konika mu kulbaczyła.

    A ta średnia miecz podaje,

    A ta młodsza krzyczy, łaje:

    15

    Wy nie płaczcie siostry brata,

    Wróci wam się za trzy lata.

    Tu nadchodzi rok, półtora,

    Huzarowie jadą z pola:

    Witajcie wy, huzarowie,

    20

    Daleko tam brat na wojnie?

    Śmierć bohaterskaMy z wojenki też jedziemy,

    Twego brata nie wieziemy,

    Leżyć on tam na Wołyniu,

    Trzyma głowę na kamieniu.

    25

    Koń, ŻałobaKonik jego koło niego,

    Grzebie nogą, żałuje go,

    Już wygrzebał po kolana,

    Żałujący swego pana.

    Pókiś ty był, panie, zdrowy,

    30

    Jadał ci ja owies goły.

    Teraz nie mam rżanej słomy;

    Rozwleką mnie kruki, wrony!

    Wojna, Los, Kondycja ludzkaJedzeniePtakKruki, wrony oblatują

    I oczy mu wydziobują.

    35

    Lepsze w domu groch, kapusta,

    Niż na wojnie kura tłusta.

    Lepsza w domu kapuścina,

    Niż na wojnie cielęcina,

    PracaWolałbym ja łąkę kosić,

    40

    Niż na wojnie szablę nosić.

    Lepiej w domu pługiem orać,

    Niż na wojnie szablą dołać,

    Bo na wojnie szable kruszą,

    Niejeden się żegna z duszą.

    Jest to sławna pieśń wojska polskiego, o której tak pięknie wspomina Mickiewicz w Panu Tadeuszu.

    Przypisy

    [1]

    Idzie żołnierz borem, lasem — utwór znany też jako Pieśń o żołnierzu tułaczu. Istnieje kilka wersji tej pieśni, tekst jej opiera się na motywach różnych staro- i średniopolskich pieśni o losie żołnierza (por. np. Pieśń o kole rycerskim z 1584 r.) i był przetwarzany przez wielu anonimowych autorów. [przypis edytorski]

    [2]

    poblakować (daw.) — blaknąć, tracić barwy; także: tracić wartość. [przypis edytorski]

    [3]

    jać bym (…) jechał (daw.) — ja bym jechał; pojechałbym. [przypis edytorski]

    Close
    Please wait...