Blackout

Od 12 lat Wolne Lektury udostępniają książki nieodpłatnie i bez reklam
Jesteśmy najpopularniejszą biblioteką w Polsce: w 2019 roku 5,9 miliona unikalnych użytkowników odwiedziło nas 21 milionów razy. Wszyscy zasługujemy na bibliotekę, która gwarantuje dostęp do najwyższej jakości wydań cyfrowych.

Stoi przed nami realna groźba zamknięcia
Niestety, z milionów czytelników wspiera nas jedynie niewiele 190 osób. Środki, jakie do tej pory pozyskiwaliśmy ze źródeł publicznych, są coraz mniejsze.

Potrzebujemy pomocy Przyjaciół
Nie uda się utrzymać tej niezwykłej biblioteki bez Twojego wsparcia. Jeśli możesz sobie na to pozwolić, zacznij wspierać nas regularnie. Potrzeba minimum 1000 Przyjaciół, żeby Wolne Lektury dalej istniały.

Zostań naszym Przyjacielem!

Tak, chcę pomóc Wolnym Lekturom!
Nie chcę pomagać, chcę tylko czytać
Wesprzyj

Wspieraj Wolne Lektury

x

Spis treści

      Jan KochanowskiPieśni, Księgi pierwszePieśń XXV[1][2]

      1

      Użałuj sie[3], kto dobry, a potłucz zawiasy

      I mnie samę wrzuć w ogień; bo prze te niewczasy[4]

      Dobrze[5] już nie szaleję, ja, furta strapiona;

      Jednak[6] mię ten bezmierny niepokój dokona[7].

      5

      Że to żadna Boża noc nigdy nie minęła,

      Abych kiedy okrutnych razów nie podjęła[8]

      Od tych sprosnych pijanic; nie mówię o słowa,

      Łatwiejsza to, kiedyby[9] cała była głowa.

      Co tu za mej pamięci powrozów stargano,

      10

      Wrzeciądzów[10] ukręcono, młotków[11] skołatano;

      Teraz już głowicami[12] łotrostwo mię tłucze,

      A ubogi gospodarz kryje pod sie klucze.

      To nietajna, że cierpię nie za swoją winą,

      Ale wszeteczna pani wszystkiego przyczyną,

      15

      Która nie wiem na jaki żywot sie udała[13],

      Że i wstydu, i dobrej sławy zapomniała.

      Ja, to Bóg wie, przestrzegam swojej powinności,

      A taję, ile mogę, jej zbytków i złości.

      Cóż po tym, kiedy ludzie na zęby ją wzięli[14]?

      20

      Ona wie, jesli fałszu czy prawdy sie jęli.

      Ale jesli mię, smutną, ciężkie razy bolą,

      Nie mniejszą mam przed owym nędznikiem niewolą,

      Co tu noc pole nocy[15] płacze mi nad głową

      Ani mi spać dopuści swą żałosną mową.

      25

      «Furto — powiada — sroższa niżli pani twoja,

      Mnie to na złość trzymasz sie tak mocno podwoja[16];

      Czemu mię w dom, smutnego, nie puścisz? Gdyż[17] mojej

      Skrytej prośby nie umiesz odnieść paniej swojej!

      Tak-że ja, biedny człowiek, w swym ciężkim frasunku

      30

      Nie mam uznać[18] na wieki żadnego ratunku?

      I już mię nocleg potkać uczciwszy nie może,

      A ten zimny próg muszę przyjmować za łoże?

      Mych niewczasów litują nocy nieprzespane,

      Litują pełne gwiazdy, wiatry niewytrwane[19];

      35

      Ty sama nie chcesz baczyć ludzkich doległości[20],

      A swym tylko milczeniem wiecznie zbywasz gości.

      Gdzieś to namniejsze słówko przez skałę przepadło[21],

      A na zapamiętałym[22] uchu paniej siadło;

      By kamień, by żelazo w sercu swym chowała,

      40

      Nie wierzę temu, żeby westchnąć raz nie miała.

      Teraz na szczęsnej ręce u drugiego leży,

      A moja prózna mowa przecz za wiatry bieży;

      Ale ty, coś przyczyną tych wszystkich trudności,

      Furto, mówię, niewdzięczna moich uczynności[23],

      45

      Tobiem ja złego słowa nie rzekł jako żywo,

      Co drugi rad uczyni, gdy mu miejsce krzywo,

      Żebyś mi tę niewdzięczność okazować miała

      A mnie całą noc płakać pod niebem niechała[24].

      Alem cię rychlej nowym rymem udarował

      50

      I twoje niskie progi wdzięcznie ucałował,

      Com sie razów[25] obrócił u twego podwoja,

      Obiatami[26] szukając u świętych pokoja».

      To tego[27] i co lepiej oni[28] tam umieją,

      Całą Bożą noc będzie, aż kury odpieją[29].

      55

      Takżeć mię, smutną, to złe paniej obyczaje,

      To tego płacz frasuje, aż mię ledwie staje[30].

      Przypisy

      [1]

      Ks. 1, Pieśń XXV — skarga furty skierowana do pięknej dziewczyny; klasyczny przykład gatunku zwanego paraklausithyron, którego realizacje pojawiały się już wyżej w Ks. 1, Pieśni XXI i Pieśni XXIII. Pieśń nawiązuje do elegii (I, 16) Propercjusza (do w. 25 stanowi naśladowanie, a dalej przekład). [przypis redakcyjny]

      [2]

      W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

      [3]

      użałować się (starop.) — ulitować się. [przypis redakcyjny]

      [4]

      niewczasy (starop.) — niewyspanie, przemęczenie, niewygody. [przypis redakcyjny]

      [5]

      dobrze (daw.) — omal. [przypis redakcyjny]

      [6]

      jednak — tu: w końcu. [przypis redakcyjny]

      [7]

      dokonać (starop.) — dobić, zabić (por. pokrewne: konać; dokonać żywota). [przypis redakcyjny]

      [8]

      Abych (…) okrutnych razów nie podjęła — żebym nie doznała (nie otrzymała) okrutnych ciosów. [przypis redakcyjny]

      [9]

      nie mówię o słowa, / Łatwiejsza to, kiedyby — nie chodzi już o to, co mówią, łatwiej by to było znieść, gdyby. [przypis redakcyjny]

      [10]

      wrzeciądz (daw.) — zamek; urządzenie do zamykania bramy w postaci żelaznej sztaby lub drąga obracającego się na sworzniu. [przypis redakcyjny]

      [11]

      młotek — chodzi tu o młotek wiszący na bramie i używany jako kołatka. [przypis redakcyjny]

      [12]

      głowica — rękojeść broni. [przypis redakcyjny]

      [13]

      na jaki żywot sie udała — jaki rodzaj życia wybrała. [przypis redakcyjny]

      [14]

      na zęby ją wzięli — zaczęli ją obmawiać (por. dzisiejsze „wziąć kogoś na języki”). [przypis redakcyjny]

      [15]

      noc pole nocy — noc podle nocy, czyli noc po nocy. [przypis redakcyjny]

      [16]

      podwoja (starop. forma D. lp) — bocznej futryny drzwi. [przypis redakcyjny]

      [17]

      gdyż — tu: skoro. [przypis redakcyjny]

      [18]

      uznać — doznać, doświadczyć. [przypis redakcyjny]

      [19]

      niewytrwany (starop.) — nie do wytrzymania. [przypis redakcyjny]

      [20]

      doległość (daw.) — cierpienie, dolegliwość. [przypis redakcyjny]

      [21]

      Gdzieś to (…) przepadło — oby przeniknęło. [przypis redakcyjny]

      [22]

      zapamiętały — uparty w złym. [przypis redakcyjny]

      [23]

      uczynność — tu: przysługi, podarki. [przypis redakcyjny]

      [24]

      niechać (starop.; tu forma 3 os. lp r.ż.: niechała) — zostawić. [przypis redakcyjny]

      [25]

      Com sie razów — ilem się razy. [przypis redakcyjny]

      [26]

      obiata (daw.) — ofiara. [przypis redakcyjny]

      [27]

      tego — w domyśle: tego śpiewania. [przypis redakcyjny]

      [28]

      oni — w domyśle: kochankowie śpiewający w nocy. [przypis redakcyjny]

      [29]

      odpieją — skończą piać. [przypis redakcyjny]

      [30]

      mię ledwie staje (starop.) — ledwie żyję. [przypis redakcyjny]

      Close
      Please wait...