Wesprzyj Wolne Lektury 1,5% podatku — to nic nie kosztuje! Wpisz KRS 00000 70056 i nazwę fundacji Wolne Lektury do deklaracji podatkowej. Masz czas tylko do końca kwietnia :)
Przypisy
Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z
Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy źródła | przypisy tłumacza | przypisy tradycyjne
Według kwalifikatora: wszystkie | anatomiczne | angielski, angielskie | arabski | architektura | astronomia | austriacki | białoruski | biologia, biologiczny | bez liczby pojedynczej | botanika | celtycki | chemiczny | chiński | czasownik | czeski | dopełniacz | dawne | drukarstwo, drukowany | dziecięcy | ekonomiczny | filozoficzny | fizyka | francuski | frazeologia, frazeologiczny | geografia, geograficzny | geologia | grecki | gwara, gwarowe | handel, handlowy | hebrajski | hinduski | historia, historyczny | hiszpański | holenderski | ironicznie | islandzki | japoński | język, językowy, językoznawstwo | łacina, łacińskie | literacki, literatura | liczba mnoga | matematyka | medyczne | mineralogia | mitologia | mitologia germańska | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | nieodmienny | niemiecki | norweski | obelżywie | poetyckie | pogardliwe | polski | polityczny | portugalski | pospolity | potocznie | prawo, prawnicze | przenośnie | przestarzałe | przymiotnik | przysłowiowy | przysłówek | psychologia, psychologiczny | regionalne | religijny, religioznawstwo | rodzaj męski | rodzaj nijaki | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | rzeczownik | rzymski | sportowy | środowiskowy | staropolskie | starożytny | szwedzki | teatralny | techniczny | turecki | ukraiński | węgierski | włoski | wojskowy | wulgarne | żartobliwie | zdrobnienie | żeglarskie | zoologia
Według języka: wszystkie | English | français | Deutsch | lietuvių | polski
Znaleziono 171010 przypisów.
kiejzar (z łac. i niem.) — Kajzer, cesarz; władca. [przypis edytorski]
Kiejzar (z łac. i niem.) — Kajzer, cesarz; władca. [przypis edytorski]
kie — kiedy, gdy. [przypis edytorski]
kiełbasa — siniec podłużny, pręga. [przypis redakcyjny]
kiełb — gatunek drobnej ryby z rodziny karpiowatych. [przypis edytorski]
kiełb — gatunek niewielkiej ryby, przen.: coś nieznaczącego. [przypis edytorski]
kiełbik (zdr.), kiełb — ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych. [przypis edytorski]
kiełb — mała ryba z rodziny karpiowatych. [przypis edytorski]
kiełb — rodzaj słodkowodnej ryby. [przypis edytorski]
kiełb — rodzaj słodkowodnej ryby; tu daw. forma kiełby, dziś B.lm: kiełbie. [przypis edytorski]
kiełb — ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych. [przypis edytorski]
Kiełczyna — wieś w powiecie opatowskim. [przypis redakcyjny]
kieł — kiełek. [przypis edytorski]
kiełzać a. kiełznać — dosł. zakładać koniowi uzdę lub wędzidło; tu: pohamować, poskromić, powściągnąć, ukrócić; por. okiełznać. [przypis edytorski]
kiełzać — kiełznać, zmuszać konia do spokoju i uległości (za pomocą wkładanego w pysk metalowego wędzidła). [przypis edytorski]
kiełzać — nakładać koniowi wędzidło lub uzdę, przen. ograniczać. [przypis edytorski]
kiełznać — wkładać do pyska końskiego kiełzno, element uprzęży służący do kierowania koniem. [przypis edytorski]
kiełznać — wkładać do pyska końskiego kiełzno, element uprzęży służący do kierowania koniem. [przypis redakcyjny]
kiela (gw.) — ile. [przypis edytorski]
kiela (gw.) — kiedy. [przypis edytorski]
kielce — kły (forma augmentatywna). [przypis edytorski]
kielce — kły. [przypis edytorski]
Kielce — miasto powiatowe w województwie świętokrzyskim. [przypis edytorski]
Kielce — powiatowe miasto w płd.-wsch. Polsce, stolica województwa świętokrzyskiego. [przypis edytorski]
kielce — zgrubienie do: kły; wielkie kły, wielkie zęby. [przypis edytorski]
kielczak (gw.) — mieszkaniec Kielc; tu: przybysz spod Kielc. [przypis edytorski]
kielec — kieł. [przypis edytorski]
Kielecki Korpus AK „Jodła” (2 i 7 Dywizja Piechoty AK oraz 75 i 25 Pułk piechoty) — Kielecki Korpus Armii Krajowej powstał 17 lipca 1944 roku. Jego dowódcą był płk Jan Zientarski ps. „Mieczysław”. [przypis edytorski]
kiele (gw.) — koło, obok. [przypis edytorski]
kiele (gw.) — koło. [przypis edytorski]
kiele (gw.) — koło, przy; tu: pod. [przypis edytorski]
kielich… — „Ojcze mój, jeśli można, niechaj odejdzie ode mnie ten kielich” (Mt 26:39). [przypis redakcyjny]
kielichowiec (Calycanthus) — krzew o silnie pachnących kwiatach, zaliczany do kladu magnoliowych. [przypis edytorski]
kielichy — hebr. גְּבִיעַ (gewia): kielich. „Podobne do kielichów, jakie robi się ze szkła […] lecz te były wykonane ze złota, i wystawały z każdej gałęzi [świecznika], w takiej ilości, jaka jest podana w Torze, a służyły wyłącznie dla ozdoby”, Raszi do 25:31 [6]. [przypis tradycyjny]
kielichy — hebr. מְנַקִּית (menakit): rodzaj kielicha ofiarnego. Raszi w zgodzie z Targum Onkelos interpretuje to jako „podpory”, dodane do stołu w postaci płyt ze złota, które stały na ziemi i wystawały wysoko ponad stół, tak wysoko jak ułożone były chleby. Podpory były nacięte z obu stron w pięciu rzędach, nacięcia te były jedne nad drugimi, a końce rurek, które znajdowały się między jednym bochenkiem a drugim, spoczywały w tych nacięciach, tak aby ciężar górnych bochenków nie naciskał na dolne, by chleby się nie złamały, zob. Raszi do 25:9 [4]. [przypis tradycyjny]
kielka (daw.) — dziś: kilka. [przypis edytorski]
Kielland, Alexander (1849–1906) — norweski powieściopisarz, nowelista i komediopisarz. [przypis edytorski]
kielnia — narzędzie do rozprowadzania zaprawy murarskiej, stanowiące też jeden z symboli masonerii. [przypis edytorski]
kielnia — narzędzie pomocne przy murowaniu i tynkowaniu. [przypis edytorski]
Kielo Dejwas a. Kielo Dewas (mit. litew.) — bóg podróżnych. [przypis edytorski]
Kielo Dewas (mit. litew.) — bóg podróżnych. [przypis edytorski]
kielo (gw.) — ile. [przypis edytorski]
Kielski — O wpływie Moliera na komedię polską. [przypis tłumacza]
kiemas a. kiem (litew. kaimas) — wieś. [przypis autorski]
kiemas (litew. kaimas) — wieś. [przypis autorski]
kiem (z litew. kaimas) — wieś. [przypis autorski]
kiem (z litew. kaimas) — wieś. [przypis edytorski]
kie pan (starop.) — gdzie pan. [przypis redakcyjny]
kiep — człowiek głupi, nierozgarnięty. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — człowiek głupi, nierozgarnięty. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — człowiek nierozgarnięty, dureń. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — dureń, głupiec. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — głupek. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — głupi człowiek. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — głupiec. [przypis edytorski]
kiep (daw.) — wulgarna nazwa kobiecych genitaliów. [przypis edytorski]
kiepeła (z jid.) — głowa. [przypis edytorski]
kiepełe a. kiepeła (gw.) — rozum, spryt. [przypis edytorski]
kiepełe (jidysz) — głowa; także: rozum, spryt. [przypis edytorski]
kiep — głupiec, dureń. [przypis edytorski]
kiepkować — żartować. [przypis edytorski]
kiep (przestarz.) — głupiec, dureń. [przypis edytorski]
kieptarz — żartowniś. [przypis autorski]
Kiepura, Jan (1902–1966) — polski śpiewak operowy, występował także z wielkim powodzeniem w Niemczech oraz w filmach niemieckich, m.in. Das Lied einer Nacht (Pieśń nocy, 1932). [przypis edytorski]
Kiepura, Jan (1902–1966) — śpiewak operowy i aktor, bardzo popularny w przedwojennej Polsce. [przypis edytorski]
kiep — w dawnej polszczyźnie to słowo, oznaczające kobiece genitalia, było poważną obelgą. [przypis edytorski]
kierat — dawniej urządzenie poruszane przez konie lub woły, chodzące w koło; powtarzający się, monotonny obowiązek. [przypis edytorski]
kierat — mechanizm pozwalający z pomocą konia wyciągać wodę ze studni. [przypis edytorski]
kierbce — dziś popr.: kierpce, lekkie chodaki szyte ręcznie, przeważnie z jednego kawałka skóry, noszone przez górali. [przypis edytorski]
kier — chodzi o kry lodowe. [przypis edytorski]
kierda (daw.) — knur. [przypis edytorski]
kierdasz (daw.) — druh, towarzysz (z tatarskiego). [przypis edytorski]
kierdel (gwar.) — stado owiec. [przypis edytorski]
kierdel (gw.) — stado. [przypis edytorski]
kierdel (reg.) — stado owiec w górach. [przypis edytorski]
kierdel (reg.) — stado. [przypis edytorski]
kierdel — stado. [przypis edytorski]
kiereja (daw.) — płaszcz ocieplany futrem. [przypis edytorski]
kiereja — opończa z kapturem. [przypis edytorski]
kiereja (z tur. kereke) — opończa, szuba, luźny płaszcz męski noszony w Polsce przez szlachtę w XVI-XVIII w. [przypis edytorski]
kierejka (daw.) — strój wierzchni tureckiego kroju, płaszcz podbity futrem. [przypis edytorski]
Kiereński, Aleksander (1881–1970) — socjalista rosyjski, w roku 1917 przewodniczący Rządu Tymczasowego, obalonego przez przewrót bolszewicki. [przypis edytorski]
Kiereński, Aleksandr Fiodorowicz (1881–1970) — rosyjski polityk, parlamentarzysta i prawnik; jeden z przywódców umiarkowanych socjalistów; od 20 lipca do 8 listopada 1917 przewodniczący liberalnego Rządu Tymczasowego w Rosji po rewolucji lutowej, obalonego przez rewolucję październikową. [przypis edytorski]
Kiereński, Aleksandr Fiodorowicz (1881–1970) — rosyjski polityk, parlamentarzysta i prawnik; jeden z przywódców umiarkowanych socjalistów; od 20 lipca do 8 listopada 1917 przewodniczący liberalnego Rządu Tymczasowego w Rosji po rewolucji lutowej, obalonego przez rewolucję październikową; było to w maju, kiedy prowizoryczny rząd Kiereńskiego: od 15 marca do 20 lipca 1917 funkcjonował Rząd Tymczasowy Gieorgija Lwowa, w którym Kiereński był początkowo ministrem sprawiedliwości, a później ministrem wojny i marynarki. [przypis edytorski]
kiereńszczyzna — określenie liberalnych rządów demokratycznych, których słabość ułatwia rewolucję i objęcie władzy przez komunistów; od nazwiska Aleksandra Kiereńskiego, ros. polityka, socjalisty, premiera Rządu Tymczasowego w Rosji po rewolucji lutowej, obalonego przez rewolucję październikową. [przypis edytorski]
kierenka — nieoficjalna nazwa banknotu będącego w obiegu w czasie rządów Kiereńskiego. [przypis edytorski]
kiereszować się — rąbać się, ranić się. [przypis redakcyjny]
kiereszunek — pokiereszowanie, uszkodzenie, zranienie. [przypis edytorski]
kierezja a. karazja — sukmana granatowa z czerwonymi wyłogami i szerokim kołnierzem, ozdobionym haftami i błyszczącymi blaszkami, opadającym nisko na plecy; kierezja i rogatywka czerwona, „krakuska”, należały do szczególnie charakterystycznych składników chłopskiego stroju spod Krakowa. [przypis redakcyjny]
kierezja — bogato haftowana sukmana krakowska. [przypis edytorski]
kierezja — bogato wyszywana sukmana krakowska z obszernym, trójkątnym, haftowanym kołnierzem wykładanym na plecy. [przypis edytorski]
kierezja — długie ubranie sukienne, sukmana. [przypis edytorski]
kierezje — wyzywana sukmana krakowska. [przypis edytorski]
kierezyja, dziś kierezja (z ang. kersey) — daw. wyszywany strój z grubego sukna wełnianego; od nazwy materiału wełnianego produkowanego w Kersey w Anglii. [przypis edytorski]
Kierim Giraj a. Krym Girej (1699–1769) — chan tatarski, panował w latach 1758–1764 i 1768–1769, sojusznik konfederatów barskich, przeciwnik Rosji i Stanisława Augusta Poniatowskiego. Za jego panowania doszło do ostatniego wielkiego najazdu Tatarów na Ukrainę polską i rosyjską. Ostatni wielki i wybitny wódz oraz wojownik tatarski. [przypis edytorski]
Kierkegaard, Søren (1813–1855) — duński filozof i teolog. [przypis edytorski]
Kierkegaard, Søren Aabye (1813–1855) — duński filozof, poeta romantyczny i teolog. [przypis edytorski]
Kierkegaard, Søren Aabye (1813–1855) — duński filozof, poeta, teolog; prekursor filozofii egzystencjalnej w chrześcijańskiej odmianie, kontynuował niektóre myśli zaczerpnięte z św. Augustyna, Pascala i Schellinga. Dzieła: Bojaźń i drżenie, Albo-albo, Okruchy filozoficzne. [przypis edytorski]
kier — liche płótno. [przypis redakcyjny]
kiermas — właśc. kiermasz, odpust. [przypis edytorski]
