Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 440 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5758 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Przypisy

Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z

Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy redakcji źródła

Według kwalifikatora: wszystkie | anatomiczne | angielski, angielskie | białoruski | biologia, biologiczny | botanika | chemiczny | dawne | filozoficzny | francuski | geologia | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | historia, historyczny | hiszpański | łacina, łacińskie | medyczne | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | niemiecki | portugalski | pospolity | potocznie | przestarzałe | regionalne | rodzaj nijaki | rosyjski | rzadki | staropolskie | turecki | ukraiński | włoski | wojskowy | wulgarne | zdrobnienie

Według języka: wszystkie | polski


Znaleziono 616 przypisów.

on, onego (daw.) — ten, tego a. on, jego; tu D. lp r.ż. onej: tej. [przypis edytorski]

on, onego (daw.) — ten, tego a. on, jego;; tu N. lp r.ż.: oną: tą. [przypis edytorski]

on, onego (daw.) — ten, tego; on, jego. [przypis edytorski]

on, onego (daw.) — te, tego; tu M. lm one: te. [przypis edytorski]

on, onemu (daw.) — ten, temu a. on, jemu. [przypis edytorski]

on, onemu (daw.) — ten, temu; tu: tamtemu, tj. ukrywającemu się człowiekowi. [przypis edytorski]

onor (daw.) — dziś popr.: honor. [przypis edytorski]

on, po onym (daw.) — ten, po tym. [przypis edytorski]

on sobie podoba z nami (daw.) — spodoba mu się u nas. [przypis edytorski]

on, w onym (daw.) — ten, w tym. [przypis edytorski]

ony (daw.) — ten, ów. [przypis edytorski]

opacznie (daw.) — źle, na odwrót. [przypis edytorski]

opak (daw.) — w odwrotną stronę; por.: na opak. [przypis edytorski]

opanowywa (daw.) — dziś popr.: opanowuje. [przypis edytorski]

oparzysty (daw.) — nabrzmiały, opuchnięty. [przypis edytorski]

opatrować (daw.) — zaopatrywać, opiekować się. [przypis edytorski]

opatrować (daw.) — zaopatrywać. [przypis edytorski]

opatrywać (daw.) — tu: zaopatrzyć (w dostatki i bogactwa). [przypis edytorski]

opatrzać (daw.) — zaopatrywać, zabezpieczać. [przypis edytorski]

opatrzenie (daw.) — opieka, dbałość. [przypis edytorski]

opatrznie (daw.) — opatrznościowo. [przypis edytorski]

opatrzone potrzebami (daw.) — zaopatrzone i przygotowane. [przypis edytorski]

opatrzony (daw.) — wyposażony, zaopatrzony. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — przygotować a. naprawić. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — przygotować. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — przygotować, zaopatrzyć. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — rozeznać się w czymś. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — tu: przygotować. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — wyposażyć, przygotować. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — zabezpieczyć. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — zaopatrzyć, zabezpieczyć. [przypis edytorski]

opatrzyć (daw.) — zaopatrzyć, zapewnić środki do życia. [przypis edytorski]

opatrzyć kogoś czymś (daw.) — zaopatrzyć kogoś w coś. [przypis edytorski]

opatrzyć się (daw.) — zobaczyć, zorientować się. [przypis edytorski]

opatrzyć się (daw.) — zorientować się. [przypis edytorski]

opierunek (daw.) — pranie; dziś obecny w wyrażeniu: „zapewnić komuś wikt i opierunek”, czyli wyżywienie i czystą odzież, czy w ogóle utrzymanie. [przypis edytorski]

opiły (daw.) — pijany. [przypis edytorski]

opoczysty (daw.) — skalisty; por. opoka: skała. [przypis edytorski]

opoka (daw.) — skała. [przypis edytorski]

opole (daw.) — terytorium kilku gmin współdziałających ze sobą. [przypis edytorski]

opona (daw.) — kiedyś tkanina ozdobna, zasłona. [przypis edytorski]

opona (daw.) — tkanina ochronna a. ozdobna. [przypis edytorski]

opona (daw.) — tkanina ochronna a. ozdobna (w tym drugim znaczeniu też: tapiseria). [przypis edytorski]

opona (daw.) — tu: zasłona. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona, draperia. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona, kotara. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona (por.: opinać). [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona (por. opończa). [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona, tkanina. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona, tu zapewne: opończa. [przypis edytorski]

opowiedzieć (daw.) — tu: ogłosić. [przypis edytorski]

o pożytkoch (daw.) — forma Msc.lm, dziś popr.: o pożytkach. [przypis edytorski]

oprymować (daw., z łac.) — uciskać, gnębić, prześladować. [przypis edytorski]

oprzętka (daw.) — pracownica doglądająca i karmiąca świnie i kury. [przypis edytorski]

opuścił był (daw.) — forma czasu zaprzeszłego; znaczenie: opuścił wcześniej, uprzednio (przed wydarzeniami a. czynnościami wyrażonymi formą zwykłego czasu przeszłego). [przypis edytorski]

opuszczał kuchnią (daw.) — dziś: (…) kuchnię. [przypis edytorski]

opuszka (daw.) — futrzane obszycie brzegów stroju. [przypis edytorski]

oraz (daw.) — naraz, jednocześnie. [przypis edytorski]

oraz (daw.) — także, oprócz tego. [przypis edytorski]

ordynacja (daw.) — zalecenie lekarskie, porada lekarska. [przypis edytorski]

ordynans (daw.) — tu: rozkaz; za ordynansem: z rozkazu. [przypis edytorski]

ordynans (daw.) — żołnierz pracujący dla oficera w charakterze służącego. [przypis edytorski]

ordynans (z łac., daw.) — rozkaz. [przypis edytorski]

ordynariuszka (daw.) — pracownica folwarku, odbierająca część zapłaty w formie ordynariów, tj. w płodach rolnych. [przypis edytorski]

ordynaryjność (daw.) — ordynarność, prostactwo. [przypis edytorski]

ordynat (daw.) — spadkobierca, jedyny dziedzic majątku rodowego. [przypis edytorski]

ordynat (daw.) — właściciel ordynacji: wielkiego, niepodzielnego rodowego majątku ziemskiego, przechodzącego z ojca na syna. [przypis edytorski]

ordynat (daw.) — właściciel ordynacji: wielkiego, niepodzielnego rodowego majątku ziemskiego, przechodzącego z ojca na syna. [przypis edytorski]

ordynować (daw.) — przepisywać lekarstwa, udzielać porad lekarskich, przyjmować pacjentów. [przypis edytorski]

Orfeus (daw., z łac. Orpheus) — dziś popr.: Orfeusz, niezrównany tracki śpiewak i poeta, jego muzyka miała poruszać nawet dzikie zwierzęta i uspokajać wzburzone morze. [przypis edytorski]

Zamknij

* Ładowanie