Przypisy

kmotr (starop.; z łac. compater: współojciec) — ojciec chrzestny; później również bardziej ogólnie: kum, powinowaty. [przypis edytorski]

kmotr — tu: kum, przyjaciel, kumpel. [przypis edytorski]

kmotr (z średniow. łac. compater: współojciec) — kum, ojciec chrzestny. [przypis edytorski]

knafle (daw.) — duże guziki do zapinania na pętelki. [przypis edytorski]

knaga — rozwidlony drewniany lub metalowy kołek, przyśrubowany do pokładu lub burty jednostki pływającej i służący do mocowania ruchomych lin, np. cumowniczych. [przypis edytorski]

knaster — ceniony gatunek tytoniu. [przypis edytorski]

knecht (z niem.) — giermek; pomocnik rycerza, pachołek; żołnierz pieszy. [przypis edytorski]

knecht (z niem.) — giermek, pomocnik rycerza, pachołek; żołnierz pieszy. [przypis edytorski]

knecht (z niem. Knecht: parobek) — żołnierz pieszy w daw. wojsku niem. [przypis edytorski]

knecht (z niem.) — żołnierz piechoty; pachołek; giermek. [przypis edytorski]

knecht (z niem.) — żołnierz śedniowiecznej piechoty. [przypis edytorski]

knecht — żołnierz piechoty niemieckiej, pachołek; tu użyte w charakterze obelgi. [przypis edytorski]

knecht — żołnierz piechoty, piechur; tu raczej: giermek rycerza zakonu. [przypis edytorski]

knecht — żołnierz piechoty w dawnym wojsku niemieckim. [przypis edytorski]

knedle (z niem.) — okrągłe pierogi z ciasta mączno-ziemniaczanego nadziewane owocami, serem czy mięsem. [przypis edytorski]

Kneipp, Sebastian (1821–1897) — bawarski ksiądz katolicki, propagator hydroterapii, urozmaiconej i pełnej diety oraz ziołolecznictwa. [przypis edytorski]

kneippowskie sandały — sandały w stylu Sebastiana Kneippa (1821–1897), bawarskiego księdza, propagatora naturalistycznej metody leczenia, obejmującej hydroterapię, ćwiczenia, dietę i ziołolecznictwo. [przypis edytorski]

knemidny (neol.) — z gr. knemis, tj. „nagolenica”. [przypis edytorski]

Kneph — egipski bóg Chnum, opiekun wylewów Nilu, stwórca ludzi, których uformował z gliny na kole garncarskim. [przypis edytorski]

kneziów gród — daw. forma D. lp; dziś: gród knezia. [przypis edytorski]

kneź — kniaź; tytuł władcy. [przypis edytorski]

Kneźno — aluzja do pierwszej historycznej stolicy Polski, Gniezna. [przypis edytorski]

kniahini (daw., reg.) — księżna. [przypis edytorski]

kniahini (daw.) — żona księcia ruskiego lub litewskiego. [przypis edytorski]

kniahini (rus.) — księżna. [przypis edytorski]

kniahini (z ukr.) — księżna na Rusi. [przypis edytorski]

kniahini (z ukr.) — księżna na Rusi, żona kniazia. [przypis edytorski]

kniahinia (rus.) — księżna, tu: królowa. [przypis edytorski]

kniazie — dziś popr. forma M. lm: kniaziowie. [przypis edytorski]

kniaziu — dziś popr. forma C. lp: kniaziowi. [przypis edytorski]

Kniaź chocze uże umeraty (z białorus.) — książę chce już umierać. [przypis edytorski]

kniaź (daw.) — książę. [przypis edytorski]

kniaź (daw.) — książę; także: władca państwa plemiennego. [przypis edytorski]

kniaź (daw.) — tytuł księcia panującego na Rusi i na Litwie. [przypis edytorski]

kniaź — książę. [przypis edytorski]

kniaź — tytuł księcia panującego dawniej na Rusi i Litwie. [przypis edytorski]

Kniaźnin, Franciszek Borgiasz Dionizy (1750–1807) — poeta, dramatopisarz i tłumacz, przedstawiciel nurtu sentymentalizmu polskiego oświecenia; był jezuitą, a po kasacji zakonu powrócił do stanu świeckiego; sekretarz księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego; autor wierszy patriotycznych, religijnych, ód okolicznościowych, sielanek, erotyków, bajek i sztuk scenicznych. [przypis edytorski]

kniażenika (ros. княженика) — tekszla (Rubus arcticus), gatunek malin o brunatnoczerwonych owocach, występujący w płn. Azji, Europy i Ameryki. [przypis edytorski]

Kniażnin, Jakow Borysowicz (1742–1791) — czołowy dramatopisarz rosyjskiego klasycyzmu. [przypis edytorski]

kniażyć — władać; sprawować władzę jako kniaź. [przypis edytorski]

Knickerbocker — postać literacka wywodząca się z pierwszej powieści Washingtona Irvinga: historyk, który nosi specyficzne, workowate spodnie, zwane knickerbockerami; słowo knickerbocker jest również używane w odniesieniu do ludzi mieszkających na Manhattanie. [przypis edytorski]

knickerbockery — bufiaste, półdługie spodnie z zapinanymi mankietami pod kolanem; element mody męskiej (jako część stroju sportowego a. podróżnego) od poł. XIX w. [przypis edytorski]

Knidos — doryckie miasto, położone w Karii na wybrzeżu Azji Mniejszej; obecnie tureckie miasto Tekir. [przypis edytorski]

Knidos — staroż. miasto gr. na wybrzeżu Azji Mniejszej, istniejące do VII w. n.e. [przypis edytorski]

kniehini — księżna. [przypis edytorski]

knieja — gęsty las. [przypis edytorski]

knieja — las. [przypis edytorski]

knieja — las, puszcza. [przypis edytorski]

knieja — puszcza, las, gąszcz leśny. [przypis edytorski]

knieja — puszcza; wielki, gęsty las. [przypis edytorski]

Knorr, Eduard von (1840–1920) — niemiecki admirał; znacząco przyczynił się do zbudowania niemieckiego imperium kolonialnego. [przypis edytorski]

Knossos — miasto na północnym wybrzeżu Krety. [przypis edytorski]

knotu — dziś popr.: knota. [przypis edytorski]

knoty (gw. środ.) — kał. [przypis edytorski]

Knouphis — podobizna węża z biblijnej Księgi Rodzaju, symbolizującego gnozę (poznanie), którą demiurg Yaldabaoth chciał ukryć przed Adamem i Ewą, czczonego przez gnostycką grupę ofitów (z gr. ὄφις: wąż), zwanych też serpentynianami. [przypis edytorski]

knowa — dziś: knuje. [przypis edytorski]

knować (daw.) — knuć, planować intrygę. [przypis edytorski]

knować (daw.) — knuć, spiskować. [przypis edytorski]

knować — dziś: knuć. [przypis edytorski]

knować — dziś popr.: knuć. [przypis edytorski]

knować — knuć, planować. [przypis edytorski]

knować — knuć. [przypis edytorski]

knowanie — intryga, podstęp, spisek. [przypis edytorski]

knut — bat, narzędzie chłosty używane w carskiej Rosji. [przypis edytorski]

knut — bat. [przypis edytorski]

knut — bat; tu przen.: chłosta jako kara za przestępstwo. [przypis edytorski]

knut — rodzaj bata. [przypis edytorski]

knut (z ros.) — bicz, zbudowany z kilku splecionych ze sobą rzemieni przymocowanych do drewnianej rękojeści. [przypis edytorski]

knutas — botagas, rimba. [przypis edytorski]

knuty — bicz. [przypis edytorski]

knykcie — stawy w palcach u rąk bądź odcinki między tymi stawami. [przypis edytorski]

knykieć — staw palca u ręki bądź odcinek między takimi stawami. [przypis edytorski]

koafiura (daw.) — fryzura, uczesanie. [przypis edytorski]

koafiura — fryzura. [przypis edytorski]

koafiura (z fr., daw.) — fryzura; szczególnie: wyszukana, elegancka fryzura. [przypis edytorski]

koafiura (z fr., daw.) — fryzura, uczesanie; szczególnie: wyszukana, elegancka fryzura. [przypis edytorski]

koafiura (z fr., daw.) — uczesanie, fryzura; szczególnie: wyszukana, elegancka fryzura. [przypis edytorski]

koala, bardziej znany pod nazwą leniwca — leniwce należą do zupełnie innej grupy ssaków niż koale, zamieszkują inny region świata (Amerykę Śr. i Płd.), ale tak samo prowadzą nadrzewny i roślinożerny tryb życia i powoli się poruszają. Opis podany przez autora pasuje do obu rodzajów zwierząt. [przypis edytorski]

koala (biol.) — nadrzewny torbacz żyjący we wsch. Australii, z wyglądu przypominający niewielkiego niedźwiadka, spędzający większość życia na gałęziach drzew eukaliptusowych, których liśćmi się odżywia; z powodu zapewniającej niewiele energii diety jest ospały i większość doby przesypia. [przypis edytorski]

koalicja antyfrancuska — w okresie wojen napoleońskich powstało, głównie z inicjatywy Wielkiej Brytanii, wiele sojuszy przeciwko Napoleonowi zwanych koalicjami antyfrancuskimi. [przypis edytorski]

kobalt — odcień koloru niebieskiego. [przypis edytorski]

kobalt — pierwiastek chemiczny; metal o srebrzystoszarym kolorze. [przypis edytorski]

kobaltowy — tu: ciemnoniebieski, o barwie glinianu kobaltu, minerału używanego jako naturalny niebieski barwnik. [przypis edytorski]

kobiałka — koszyczek. [przypis edytorski]

kobiałka — koszyk. [przypis edytorski]

kobiałka — koszyk, tu: kołczan. [przypis edytorski]

kobiałka — nieduży koszyk. [przypis edytorski]

kobiałka — nieduży wiklinowy koszyk z wikliny lub z łyka. [przypis edytorski]

kobiel (daw.: wygięcie w łuk, wybrzuszenie) — tu: kosz, pułapka. [przypis edytorski]

kobiela — kobiałka, koszyk. [przypis edytorski]

kobiela — koszyk. [przypis edytorski]

kobiercy — dziś popr. form N.lm: kobiercami. [przypis edytorski]

kobiercy — dziś popr. N.lm: [złotymi] kobiercami. [przypis edytorski]

kobiercy (starop. forma) — dziś N.lm: (z) kobiercami; tj. z dywanami. [przypis edytorski]

kobiercy temi — dziś popr. forma N. lm: tymi kobiercami. [przypis edytorski]

kobierczyk — dywanik; por. kobierzec. [przypis edytorski]

kobierczyk — mały kobierzec, dywanik. [przypis edytorski]

kobierzec — daw.: kolorowa tkanina ozdabiająca ściany a. podłogi. [przypis edytorski]

kobierzec — dywan. [przypis edytorski]

kobierzec — gruba tkanina, którą ozdabiano ściany lub przykrywano podłogi. [przypis edytorski]