Wesprzyj Wolne Lektury 1,5% podatku — to nic nie kosztuje! Wpisz KRS 00000 70056 i nazwę fundacji Wolne Lektury do deklaracji podatkowej. Masz czas tylko do końca kwietnia :)
Przypisy
Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z
Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy źródła | przypisy tłumacza | przypisy tradycyjne
Według kwalifikatora: wszystkie | arabski | architektura | białoruski | biologia, biologiczny | chemiczny | czasownik | czeski | dawne | francuski | frazeologia, frazeologiczny | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | historia, historyczny | hiszpański | ironicznie | łacina, łacińskie | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | niemiecki | poetyckie | pogardliwe | potocznie | przenośnie | przestarzałe | regionalne | rodzaj nijaki | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | staropolskie | ukraiński | włoski | żartobliwie | żeglarskie
Według języka: wszystkie | Deutsch | lietuvių | polski
Znaleziono 8955 przypisów.
zadąć sowę — zasępić się. [przypis redakcyjny]
Zadął zaraz Husseim z tej repliki sowę — zachmurzył się, osowiał z powodu tej odpowiedzi. [przypis redakcyjny]
zadać (daw.) — dać zadatek. [przypis redakcyjny]
zadać (daw.) — tu: zagrać, położyć. [przypis edytorski]
zadać imparitatem (z łac.) — uznać za niegodnego. [przypis edytorski]
zadać komuś bobu — dać komuś nauczkę, dokuczyć komuś. [przypis edytorski]
zadać kwestię — nikt tej sprawy nie poruszał. [przypis redakcyjny]
zadać łgarstwo — zarzucić kłamstwo. [przypis edytorski]
zadać — tu zapewne: dać komuś coś do zjedzenia lub wypicia, żeby wywołać określone skutki. [przypis edytorski]
zadać — tu: zarzucić. [przypis edytorski]
zadać zdradę — zarzucić zdradę. [przypis edytorski]
zada corny kawy z czytryną (gw.) — tu: nałoży zwiększony podatek. [przypis edytorski]
zadaczki (ros.) — zadania. [przypis edytorski]
zadacznik — zbiór zadań, od zadaczki (ros.), czyli zadania. [przypis edytorski]
zadacznik (z ros.) — zbiór zadań. [przypis edytorski]
zadaje — uderza. [przypis edytorski]
zadana turecką szablą na twarzy obraza — mowa o cięciach widocznych na obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej. [przypis edytorski]
zadanie (daw.) — urok, zły czar. [przypis edytorski]
Zadanie krytyka polega przede wszystkim na scharakteryzowaniu świata, w jakim artysta żyje — S. Brzozowski, Henryk Sienkiewicz i jego stanowisko w literaturze współczesnej, „Głos” 1903, nr 14. [przypis autorski]
Zadaniem jej jest tylko stwierdzić dla większości wypadków siłę przyciągającego wpływu cech płciowych na płeć drugą — Rozmaitego rodzaju fetyszyzmy należy pominąć; tak samo, jak co do działania erogenicznego nie wchodzą w rachubę cechy primordialne. [przypis autorski]
zadano mu — tu: zarzucono mu. [przypis edytorski]
zadatki — tu ogólnie: zapłata. [przypis edytorski]
zadawać łża — zadawać kłam; oskarżać o kłamstwo; por. łżeć: kłamać. [przypis edytorski]
zadawać — tu: zarzucać. [przypis edytorski]
zadawa (daw.) — dziś popr. forma 3 os. lp: zadaje. [przypis edytorski]
zadawałli — konstrukcja z partykułą -li o funkcji pytajnej; znaczenie: czy zadawał. [przypis edytorski]
zadawalać — dziś popr.: zadowalać. [przypis edytorski]
zadawalał — dziś popr. forma 3 os. lp cz.przesz.: zadowalał. [przypis edytorski]
zadawalniać (daw.) — dziś popr.: zadowalać. [przypis edytorski]
zadawalniać (daw.) — dziś: zadowalać. [przypis edytorski]
zadawalniać (daw.) — zadowalać. [przypis edytorski]
zadawalniać — dziś popr.: zadowalać. [przypis edytorski]
zadawalniać się — dziś popr.: zadowalać się. [przypis edytorski]
zadawalniać się — dziś: zadowalać się. [przypis edytorski]
zadawalnia (daw.) — dziś popr.: zadowala. [przypis edytorski]
zadawalniająco (daw.) — dziś popr.: zadowalająco. [przypis edytorski]
zadawalniany — dziś popr.: zadowalający. [przypis edytorski]
zadawić (daw.) — zadusić. [przypis redakcyjny]
Zadeka,/ Co wiódł chaldejskich mędrców huf,/ Kabały twórca […] — był tylko wydawcą senników, autor tylko żartem nadał mu szumne tytuły. [przypis tłumacza]
zadekretować (daw., z łac.) — rozstrzygnąć, orzec. [przypis edytorski]
zadenuncjować — donieść władzy na kogoś, kto postąpił niezgodnie z prawem. [przypis edytorski]
zadenuncjować — poinformować władze o czyimś niezgodnym z prawem postępowaniu. [przypis edytorski]
zadenuncjować — złożyć na kogoś donos, potajemnie poinformować władze o czyimś niezgodnym z prawem postępowaniu. [przypis edytorski]
zadenuncjować — złożyć władzom poufne doniesienie o działaniu niezgodnym z prawem. [przypis edytorski]
za diabła stoi (starop.) — [jest] nic niewarty. [przypis redakcyjny]
Zadig — można przypuszczać, że pod osobą Zadiga Wolter miał intencję odmalować poniekąd siebie i swoje doświadczenia, nie szczędząc sobie oczywiście pochlebnych barw. Sama kanwa powieści zaczerpnięta jest z rozmaitych wschodnich bajek, jak również ze znanych utworów, jak np. Orland szalony i Tysiąc i jeden dzień. [przypis tłumacza]
Zadig Woltera — powiastka filoz. Zadig czyli Los. Powieść wschodnia z 1748 r. autorstwa fr. filozofa oświeceniowego Voltaire'a; imię tytułowego bohatera znaczy z ar. „prawdomówny”, a z hebr. „sprawiedliwy” (por. cadyk); przeżywając różne przygody udowadnia on, że jest uosobieniem tych właśnie cech. [przypis redakcyjny]
zadławić — tu: udusić. [przypis edytorski]
zadławiony — uduszony. [przypis edytorski]
zadma — wydma. [przypis edytorski]
zadnice — pośladki. [przypis autorski]
zadni (daw.) — tylny. [przypis edytorski]
Zadnieprze — Ukraina Lewobrzeżna; kraina hist. leżąca na lewym brzegu Dniepru. [przypis edytorski]
zadni kusz — do ciskania kamieni, grotów. [przypis redakcyjny]
zadni — tylny. [przypis edytorski]
zadokumentować — udowodnić coś, potwierdzić coś dokumentem. [przypis edytorski]
Zadonsk — miasto w Rosji, w obwodzie lipieckim. [przypis edytorski]
zadość (daw.) — dosyć. [przypis edytorski]
zadość — dosyć. [przypis edytorski]
Zadość sławie, i sercu sfolgować się godzi — Sławie już się stało zadość, więc teraz już i sercu można pofolgować. [przypis redakcyjny]
zadość — u Cylkowa: zadosyć, uwspółcześnienie. [przypis edytorski]
zadosyć (daw.) — dziś: zadość (czynić komu a. czemu). [przypis edytorski]
zadosyć (daw.) — dziś: zadość; czynić zadość czyjejś woli: wypełniać czyjąś wolę (całkowicie, w pełni). [przypis edytorski]
zadosyć (daw.) — dziś: zadość. [przypis edytorski]
zadosyć — dziś popr. zadość. [przypis edytorski]
zadosyć — dziś popr.: zadość. [przypis edytorski]
zadosyć — dziś: zadość. [przypis edytorski]
zadosyćuczynienie (daw.) — zadośćuczynienie. [przypis edytorski]
zadosyćuczynienie — dziś popr.: zadośćuczynienie. [przypis edytorski]
zadosyć uczynieniu — zadośćuczynieniu. [przypis edytorski]
zadosyć — zadość. [przypis edytorski]
zadowalniać — dziś popr.: zadowalać. [przypis edytorski]
zadowalniać się (daw.) — zadowalać się. [przypis edytorski]
zadowalnia — dziś popr.: zadowala. [przypis edytorski]
zadowalniająco (daw.) — dziś popr.: zadowalająco. [przypis edytorski]
zadowalniająco — dziś: zadowalająco. [przypis edytorski]
zadowalniając — zadowalając. [przypis edytorski]
zadowolę się przypomnieniem (…) anegdoty — Empoli, czerwiec 1819. [przypis redakcyjny]
zadowolenie z siebie (acquiescentia in se ipso) — Zob. też w Przyp. do Tw. 30 oraz Przyp. do. Tw. 51. [przypis redakcyjny]
zadowolenie z siebie (…) jest radością w związku z ideą siebie samego jako przyczyny — O tych wzruszeniach była mowa już wyżej w Przyp. do Tow, 30. [przypis redakcyjny]
zadowolnić (daw.) — dziś popr.: zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić (daw.) — dziś: zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić (daw.) — zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić — dziś popr.: zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić — dziś popr.: zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić — dziś: zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolnić — zadowolić. [przypis edytorski]
zadowolni — dziś: zadowoli. [przypis edytorski]
zadowolnienie (daw.) — dziś popr.: zadowolenie. [przypis edytorski]
zadowolnienie (daw.) — dziś: zadowolenie. [przypis edytorski]
zadowolniony (daw. forma) — tu: zaspokojony. [przypis edytorski]
zadowolniony — dziś: zadowolony. [przypis edytorski]
zadowoloną była — dziś zwykle: zadowolona była. [przypis edytorski]
zadrgną (daw.) — dziś: zadrgają. [przypis edytorski]
zadrgną — dziś: zadrgają. [przypis edytorski]
zadrgnął (daw. forma) — dziś: zadrgał. [przypis edytorski]
zadrgnął — dziś popr.: zadrgał a. drgnął. [przypis edytorski]
Za: D. Rodrik, Jedna ekonomia, wiele recept. Globalizacja, instytucje i wzrost gospodarczy. Warszawa 2011, s. 283. [przypis autorski]
„Zadruga” — czasopismo nacjonalistów polskich (zgodnie z deklaracją w podtytule miesięcznika) wydawane w l. 1937–1939, stawiające sobie za cel walkę o „czystość etniczną” słowiańskiej Polski, łączące antysemityzm z antykatolicyzmem. Jeden z głównych ideologów Zadrugi (ruchu powstałego wokół periodyku), Jan Stachniuk, pseud. Stoigniew (1905–1963), w książce Dzieje bez dziejów wskazywał jako przyczynę upadku Polski katolicyzm, w szczególności zaś kontrreformację i działalność jezuitów. Nazwa Zadruga nawiązywała do terminu określającego typ starosłowiańskiej wspólnoty plemiennej; zadrużanie mitologizowali dawnych Słowian, wywodzili ich bezpośrednio od staroż. Greków, przeciwstawiali się zarówno endecji i porządkowi kapitalistycznemu, jak i wpływom chrześcijaństwa, w tym krytykowali przechodzenie na katolicyzm i w ogóle asymilację Żydów w Polsce. Hasłem Zadrugi było „Odkatoliczyć, unarodowić, dowartościować Polaka!”. Autor tego sloganu, Antoni Wacyk pseud. Gniewomir (1905–2000), opublikował na łamach pisma m.in. artykuł Mesjonista Adam Mickiewicz („Zadruga” nr. 4–5, kwiecień–maj 1939), dyskredytując romantycznego wieszcza jako Żyda, a jego światopogląd jako semicki. [przypis edytorski]
za drwinki wezmą — potraktują jako drwinę. [przypis edytorski]
