Przypisy

znerwowany — dziś: zdenerwowany. [przypis edytorski]

znękany — udręczony. [przypis edytorski]

znękany — zmęczony, wyczerpany. [przypis edytorski]

znicestwienie (daw.) — unicestwienie, zniszczenie. [przypis edytorski]

znicestwienie — dziś: unicestwienie. [przypis edytorski]

Znicz (mit. litewska) — święty ogień, bóg ognia. [przypis edytorski]

Znicz — w pogańskiej kulturze litewskiej święty ogień a. kapłan go pilnujący. [przypis edytorski]

Znicz — w pogańskiej kulturze Litwy święty ogień (bóg ognia) a. kapłan pilnujący ognia. [przypis edytorski]

znidzie (starop. forma) — zejdzie; tu: znajdzie. [przypis edytorski]

znidź — dziś: zejdź. [przypis edytorski]

zniechluić (neol.) — pobrudzić, oszpecić, uczynić niechlujnym. [przypis edytorski]

zniemożenie — bezsilność. [przypis edytorski]

Znienackaś ty wyskoczył — inaczej: znienacka ty wyskoczyłeś (konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika). [przypis edytorski]

znienagła (starop.) — powoli, stopniowo. [przypis edytorski]

znienagła (starop.) — powoli, stopniowo. [przypis edytorski]

znienagła (starop.) — z wolna, powoli, stopniowo, niepostrzeżenie. [przypis edytorski]

znienawidziany — dziś: znienawidzony. [przypis edytorski]

znieruchomić — dziś: unieruchomić kogoś a. coś. [przypis edytorski]

znieruchomić (przestarz.) — unieruchomić. [przypis edytorski]

znieruchomione — dziś raczej: znieruchomiałe. [przypis edytorski]

zniesie — tu: przyniesie, dostarczy. [przypis edytorski]

zniesion — tu: zwyciężony, pobity. [przypis edytorski]

zniesiony (daw.) — pokonany. [przypis edytorski]

zniesławionej — hebr. חֲלָלָה (chalala): dosł. sprofanowana, zeświecczona, zob. przypis do 21:7. [przypis edytorski]

zniesło (daw.) — dziś popr. forma: zniosło. [przypis edytorski]

znieść (daw.) — pokonać. [przypis edytorski]

znieść (daw.) — pokonać, zniszczyć. [przypis edytorski]

znieść musiałam dzieckiem — dziś: (…) jako dziecko. [przypis edytorski]

znieść się (daw.) — spotkać się celem uzgodnienia rozbieżności. [przypis edytorski]

znieść się (starop.) — spotkać się, połączyć się. [przypis edytorski]

znieść się z kim (daw.) — skontaktować się z kim; spotkać się z kim. [przypis edytorski]

znieść się z kim (daw.) — złączyć się z kim, sprzymierzyć się z kim. [przypis edytorski]

znieść — tu: pokonać. [przypis edytorski]

znieść — tu: pokonać, rozgromić. [przypis edytorski]

znieśmiertelnić — dziś: unieśmiertelnić. [przypis edytorski]

znieśże — konstrukcja z partykułą -że w funkcji wzmacniającej. [przypis edytorski]

zniewagę z powodu ślepoty — kalectwo dziecka uważano dawniej za hańbiące, szczególnie w rodzinie książęcej. [przypis edytorski]

znieważyłeś! — to wyrażenie może odnosić się do Reubena, zob. Bechor Szor do 49:4 lub do samego Jakuba, zob. Ramban do 49:4; a nawet do Boskiej obecności: «wtedy zhańbiłeś Tego, który unosił się nad moim łożem: czyli Szechinę, która stale przebywała ponad nad łożem [Jakuba]», zob. Raszi do 49:4. «Od dnia gdy znieważyłeś…, moje łoże zostało usunięte ode mnie [zaprzestałem obcowania z moimi żonami]», zob. Ibn Ezra do 49:4. [przypis edytorski]

zniewierzać się (starop.) — zawieść zaufanie; sprzeniewierzyć się. [przypis edytorski]

znijdzie — zejdzie. [przypis edytorski]

znijdź (daw.) — zejdź. [przypis edytorski]

znijście (daw.) — zejście. [przypis edytorski]

znijście (daw.) — zejście. [przypis edytorski]

znijście — dziś: zejście. [przypis edytorski]

znijść (daw.) — przyjść. [przypis edytorski]

znijść — daw. zejść. [przypis edytorski]

znijść (daw.) — zejść. [przypis edytorski]

znijść — dziś: zejść. [przypis edytorski]

znijść się (daw.) — zejść się. [przypis edytorski]

znijść się — dziś popr.: zejść się. [przypis edytorski]

znijść — zejść. [przypis edytorski]

znikczemniały — taki, który popadł w nikczemność. [przypis edytorski]

znikli (…) w przepaść — zapadli się. [przypis edytorski]

znikliwy — łatwo znikający, ulotny. [przypis edytorski]

zniknęła jak sen jaki złoty — Juliusz Słowacki, W Szwajcarii, I w. 1. [przypis edytorski]

zniknienie (daw.) — dziś popr.: zniknięcie. [przypis edytorski]

zniknienie — dziś: zniknięcie. [przypis edytorski]

znikomy — tu: nietrwały. [przypis edytorski]

zniósszy — dziś: zniósłszy. [przypis edytorski]

zniskąd (daw.) — dziś: znikąd. [przypis edytorski]

zniskąd — dziś popr. forma: znikąd. [przypis edytorski]

zniszczon — krótka forma przymiotnika r.m., dziś: zniszczony. [przypis edytorski]

zniszczota — zniszczenie. [przypis edytorski]

zniszczyć do gruntu — zniszczyć doszczętnie. [przypis edytorski]

zniszczyć to ukrycie — przestać się ukrywać, ujawnić swoje uczucie. [przypis edytorski]

znitować — tu: połączyć coś za pomocą ołowiu. [przypis edytorski]

zniweczon (daw.) — tu: forma krótsza przymiotnika r.m., z końcówką zerową, użyta w celu utrzymania rytmu jedenastozgłoskowca; forma podst.: zniweczony. [przypis edytorski]

zniweczyć — doszczętnie zniszczyć. [przypis edytorski]

zniwelowany — tu: wyrównany. [przypis edytorski]

zniżać głos — ściszać głos. [przypis edytorski]

zniżeniu się — zejściu. [przypis edytorski]

znoi — dziś popr. forma D.lm: znojów; trudów, cierpień. [przypis edytorski]

znojny (daw.) — pełen trudu, męczący. [przypis edytorski]

znojny — tu: upalny. [przypis edytorski]

znojny — tu: zmęczony, spocony. [przypis edytorski]

znojny — wypełniony ciężką pracą, wysiłkiem; męczący. [przypis edytorski]

znoju — przy wysiłku, ciężkiej pracy. [przypis edytorski]

znosić (daw.) — porozumiewać się. [przypis edytorski]

znosić (daw., zwykle z „się”) — ustalać (z kimś). [przypis edytorski]

znosić — rozbijać, pokonywać. [przypis edytorski]

znosić się (daw.) — porozumiewać się. [przypis edytorski]

znosić się (daw.) — porozumiewać się z kimś. [przypis edytorski]

znosić się (daw.) — spotykać się, utrzymywać stosunki z kimś. [przypis edytorski]

znosić się (daw.) — spotykać się, współpracować. [przypis edytorski]

znosić się z kim (daw.) — porozumiewać się. [przypis edytorski]

znosić się z kim — zmawiać się. [przypis edytorski]

znosić się z kimś (daw.) — spotykać się, prowadzić z kimś układy. [przypis edytorski]

znosić się z kimś (daw.) — spotykać się z kimś, porozumiewać się, współpracować. [przypis edytorski]

znosić się z kimś (daw.) — ustalać z kimś, porozumiewać się, zmawiać się. [przypis edytorski]

znosić [siły] (starop.) — jednoczyć. [przypis edytorski]

znosić — tu: rozbijać, pokonywać. [przypis edytorski]

znosić — tu: zwalczać. [przypis edytorski]

Znowu inna forma tej samej dyspozycji ku ostatecznościom idealnym, którą poznaliśmy na s. 67 — autor w ten sposób opatrzył odsyłaczami wewnątrztekstowymi pierwodruk swej powieści; tu na odnośnej stronie znajdują się akapity z rozdziału IV zaczynające się od słów: „Wnet stała się Angelika (…) fizjologicznego” i „Wyrazem pierwszego etapu (…) kwiatów południa”. [przypis edytorski]

znowu (por. s. 215) odczuwał niechęć do autora Marii Dunin — autor w ten sposób opatrzył odsyłaczami wewnątrztekstowymi pierwodruk swej powieści; tu na odnośnej stronie znajduje się fragment: „(…) starał się w oczach Oli poniżyć autora jako romantyka, dekadenta, neurastenika, który uświetnia erotomankę itp.” (rozdział XI). [przypis edytorski]

Znowu (…) — w tłumaczeniu brak dwóch poprzedzających zdań, w oryg. niem. Was ist denn mit mir? Er richtete sich auf (Co się ze mną dzieje? Wyprostował się); red. WL. [przypis edytorski]

znowuj (gw.) — znowu. [przypis edytorski]

znowum się zawzięła (starop.) — konstrukcja z przestawną końcówką czasownika; inaczej: znowu się zawzięłam. [przypis edytorski]

znowum się zbliżył — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: znowu się zbliżyłem. [przypis edytorski]

znój — ciężka praca. [przypis edytorski]

znój — ciężka praca, trud. [przypis edytorski]