Dzisiaj aż 13,496 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach.
Dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia!
Przypisy
Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z
Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy źródła | przypisy tłumacza
Według kwalifikatora: wszystkie | anatomiczne | angielski, angielskie | architektura | astronomia | białoruski | biologia, biologiczny | botanika | chemiczny | czeski | dawne | filozoficzny | fizyka | francuski | frazeologia, frazeologiczny | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | historia, historyczny | hiszpański | holenderski | ironicznie | język, językowy, językoznawstwo | łacina, łacińskie | literacki, literatura | liczba mnoga | matematyka | medyczne | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | niemiecki | poetyckie | pogardliwe | portugalski | potocznie | przenośnie | przestarzałe | regionalne | religijny, religioznawstwo | rodzaj męski | rodzaj nijaki | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | rzeczownik | środowiskowy | staropolskie | turecki | ukraiński | węgierski | włoski | wojskowy | wulgarne | żartobliwie
Według języka: wszystkie | English | français | Deutsch | lietuvių | polski
Znaleziono 17782 przypisów.
płomienistegom ognia źródło skrył — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: płomienistego ognia źródło skryłem. [przypis edytorski]
Płomieni żrących ostry ząb — płomienie stosu, na którym się pali ciało zmarłego. [przypis redakcyjny]
płomienno — dziś: płomiennie. [przypis edytorski]
płomienny stos Polikarpa — chodzi o rodzaj śmierci męczeńskiej jednego ze świętych kościoła katolickiego i prawosławnego zabitego za rządów cesarza Marka Aureliusza (121–180 n.e.). Polikarp (ok. 69–156 n.e.), biskup Smyrny (podobno wyznaczony do tej funkcji przez Jana Apostoła) i zwierzchnik prowincji kościelnej w całej Azji Mniejszej, przybywszy do Rzymu, aby ustalić z tutejszym biskupem datę świętowania Wielkiejnocy, miał zostać uwięziony i skazany na spalenie na arenie cyrku; jednakże płomienie nie imały się jego ciała, otaczając je niby żaglem, a zjawisku towarzyszyła kadzidlana woń; ostatecznie więc pilnujący egzekucji ściął skazańca mieczem. Polikarp miał zginąć jako blisko stuletni starzec (datowanie jego urodzin oscyluje jednak między 69 a 82 rokiem, zaś śmierci między 156 a 167); uznawany jest za jednego z tych świętych, którzy znali osobiście apostołów i przez to ich nauczanie stanowiło bezpośrednią linię przekazu od założyciela kościoła, Jezusa Chrystusa. [przypis edytorski]
płomyk… gasi olbrzymi król lodu i gaśnie państwo białego księżyca — północny władca to car, a państwo białego księżyca to Turcja, mowa o kryzysie państwa tureckiego i wojnach rosyjsko-tureckich. [przypis edytorski]
płonąć — czerwienić się. [przypis edytorski]
płonąć — tu: czerwienić się. [przypis edytorski]
Płonczyński, Aleksander (1820–1858) — krakowski malarz i rysownik. [przypis edytorski]
płonia — otwór w lodzie. [przypis redakcyjny]
płonić się (daw.) — czerwienić się. [przypis edytorski]
płonić się (daw.) — czerwienić się; zwracać uwagę swoją czerwoną barwą. [przypis edytorski]
płonić się (daw.) — rumienić się. [przypis edytorski]
płonić się — rumienić się. [przypis edytorski]
płonka (daw.) — młode drzewko owocowe; tu przen. [przypis edytorski]
płonka (daw.) — roślina, która nie owocuje. [przypis edytorski]
płonka — drzewo o niesmacznych a. niejadalnych owocach. [przypis edytorski]
płonka — dzika jabłoń a. grusza; tu: owoc z takiego drzewa. [przypis edytorski]
płonka — dziko rosnące młode drzewko owocowe. [przypis edytorski]
płonka — gałązka bez owoców. [przypis edytorski]
płonka — nieowocująca roślina. [przypis edytorski]
płonka — pot. nazwa jabłoni dzikiej, ew. gruszy pospolitej. [przypis edytorski]
płonka — tu: dziko rosnące młode drzewko; pęd. [przypis edytorski]
płonny a. płony (daw.) — bezowocny, jałowy. [przypis edytorski]
płonny a. płony (starop.) — jałowy, bezowocny, bezpłodny, daremny, zbyteczny; próżny, pusty; tu: nieprawdziwy, niepotwierdzający się w rzeczywistości. [przypis edytorski]
płonny — bezowocny. [przypis edytorski]
płonny — daremny, nic nieznaczący. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — bez owocu, jałowy. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — jałowy, bez znaczenia. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — jałowy, nic nieznaczący. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — jałowy, pozbawiony znaczenia; tu: błahy. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — jałowy. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — jałowy, pusty. [przypis edytorski]
płonny (daw.) — nieurodzajny. [przypis edytorski]
płonny — jałowy, bezowocny, nieprzynoszący rezultatu. [przypis edytorski]
płonny — jałowy, nic nieznaczący. [przypis edytorski]
płonny — jałowy, nieurodzajny. [przypis edytorski]
płonny — jałowy, pozbawiony znaczenia. [przypis edytorski]
płonny — jałowy. [przypis edytorski]
płonny — nieskuteczny, bezowocny. [przypis edytorski]
płonny (starop.) — próżny; tu: bezpodstawny. [przypis edytorski]
płono (starop.) — daremnie, na próżno (dziś mówi się: „płonne nadzieje”). [przypis redakcyjny]
płony a. płonny (daw.) — jałowy, bezcelowy. [przypis edytorski]
płony a. płonny (starop.) — jałowy, bezpłodny, bezowocny, daremny, zbyteczny, próżny, pusty (przeciwieństwo: plenny, płodny). [przypis edytorski]
płony (daw.) — bezpłodny, jałowy. [przypis edytorski]
płony (daw., gw.) — jałowy, bezowocny; tu: niepożywny. [przypis edytorski]
płony (daw.) — jałowy, bezużyteczny. [przypis edytorski]
płony (daw.) — jałowy; daremny; dziś: płonny. [przypis edytorski]
płony (daw.) — jałowy, próżny. [przypis edytorski]
płony (daw.) — jałowy. [przypis edytorski]
płony — jałowy. [przypis edytorski]
płony — niepłodny, jałowy, słaby, mizerny. [przypis edytorski]
płony (starop.) — bezpodstawny. [przypis redakcyjny]
płony (starop.) — bezużyteczny. [przypis redakcyjny]
płony (starop.) — jałowy; tu: błahy, nieważny, bez wartości. [przypis edytorski]
płony (starop.) — niepotrzebny, daremny (dziś: „płonny”; por. „płonne marzenia”). [przypis redakcyjny]
płony (starop.) — płonny, zbyteczny, daremny. [przypis redakcyjny]
płony — tu: pozbawiony. [przypis edytorski]
płosa (daw., gw.) — działka ziemi uprawnej, pole. [przypis edytorski]
Płoskirów (dziś: Chmielnicki) — miasto w zach. części Ukrainy, położone nad rzeką Boh, w połowie drogi między Tarnopolem a Winnicą, ok. 25 km na północ od Jarmoliniec. [przypis redakcyjny]
płoskun — rodzaj konopi. [przypis edytorski]
płoszczyk — płaski grot strzały. [przypis edytorski]
Płoszowski jako typ literacki ma przy schyłku naszego wieku to samo znaczenie, jakie miał w końcu zeszłego stulecia Werter — W. Bogusławski, Najnowsza powieść Sienkiewicza, „Świat” 1891, s. 86. [przypis autorski]
Płoszowski, Leon — narrator, a zarazem główny bohater powieści Henryka Sienkiewicza Bez dogmatu (1891); arystokrata, doskonale wykształcony, o ciągotach artystycznych. [przypis edytorski]
płotek — zasłona u łóżka. [przypis redakcyjny]
płotka — drobna, srebrno-biała ryba z czerwonymi płetwami. [przypis edytorski]
płotka — drobna srebrno-biała ryba z czerwonymi płetwami. [przypis edytorski]
płotmi — dziś popr. forma: płotami. [przypis edytorski]
płot — tu: zasłona. [przypis redakcyjny]
płowa — dziś: plewa. [przypis redakcyjny]
Płowce — bitwa między wojskami Władysława Łokietka a oddziałami Zakonu Krzyżackiego w roku 1331. [przypis edytorski]
płowego lamparta, który zamieszkuje (…) południową Abisynię — por. E. Reclus, Lefebre: Voyage en Abissynie [autor powołuje się na niezidentyfikowane dzieło geografa fr. Elisée Reclusa napisane wspólnie z nieznanym bliżej Lefebrem; red. W.L.]. [przypis autorski]
płowić (daw.) — czynić szarym, płowym. [przypis redakcyjny]
płowieć — tracić intensywność barwy pod wpływem działanie światła. [przypis redakcyjny]
płowowłosy — blondyn. [przypis edytorski]
płowy (daw.) — o włosach: jasny. [przypis edytorski]
płowy — jasny, żółtawy z szarym odcieniem. [przypis edytorski]
płowy — jasny; żółty z odcieniem szarości. [przypis edytorski]
płowy — jasny (zwykle stosowane do włosów lub sierści). [przypis edytorski]
płowy — (o kolorze włosów) blond. [przypis edytorski]
płowy — (o włosach) jasny. [przypis edytorski]
płowy — szaro-żółty. [przypis edytorski]
płowy — szarożółty. [przypis edytorski]
płowy — tu: blady. [przypis edytorski]
płowy — tu: blond. [przypis edytorski]
płowy włos ucina, dotąd dla Sperchejosa nie tknięty na głowie — Peleus obiecał włosy syna Sperchejosowi, rzece płynącej w Tesalii, jeśli Achilles wróci bezpiecznie do domu po wojnie; on znał jednak przepowiednię mówiącą o tym, że zginie, więc zdecydował się poświęcić swoje włosy dla przyjaciela. [przypis edytorski]
płowy — żółtawy o szarym odcieniu. [przypis edytorski]
płowy — żółtobrązowy. [przypis edytorski]
płowy — żółto-szary. [przypis edytorski]
płowy — żółtoszary. [przypis edytorski]
płowy zwierz a. zwierzyna płowa — tu określenie łowieckie oznaczające zbiorczo: łosie, jelenie, daniele, sarny itp. [przypis edytorski]
Pług, Adam, właśc. Pietkiewicz, Antoni (1823–1903) — pisarz, tłumacz, dziennikarz. Był redaktorem naczelnym tygodnika „Kłosy” w latach 1875–1890. [przypis edytorski]
pługi — dziś popr. forma N.lm: pługami. [przypis edytorski]
pług — narzędzie rolnicze przeznaczone do orania ziemi przed jej zasianiem. [przypis edytorski]
pług — narzędzie rolnicze przeznaczone do orki. [przypis edytorski]
płużą krwią — żyją krwią, zyskują przez krew. [przypis redakcyjny]
Płużne — pracujące bardzo ciężko, jak przy pługu. [przypis redakcyjny]
płużyć (daw.) — dogadzać; dawać zadowolenie. [przypis edytorski]
płużyć (daw.) — działać na korzyść. [przypis edytorski]
płużyć (daw.) — krzewić się. [przypis edytorski]
płużyć (daw.) — mieć powodzenie; mieć się dobrze; mieć znaczenie; popłacać. [przypis edytorski]