Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Wspólnie budujemy najpopularniejszą bibliotekę internetową w Polsce.

Dzięki Twojej wpłacie uwolnimy kolejną książkę. Przeczytają ją tysiące dzieciaków!


Dorzucisz się?

Jasne, dorzucam się!
Tym razem nie, chcę przejść do biblioteki
Oferta dla Przyjaciół

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do specjalnych publikacji wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur. Kliknij, by przejść do strony płatności!

x
Mogiły haremu → ← Bakczysaraj w nocy

Spis treści

    1. Grób: 1
    2. Ojczyzna: 1
    3. Tęsknota: 1

    Adam MickiewiczSonety krymskieGrób Potockiéj[1]

    W kraju wiosny, pomiędzy rozkosznemi sady,
    Uwiędłaś, młoda różo! bo przeszłości chwile,
    Ulatując od ciebie jak złote motyle,
    Rzuciły w głębi serca pamiątek owady.
    Grób, Ojczyzna, TęsknotaTam na północ, ku Polsce, świécą gwiazd gromady,
    Dlaczegoż na téj drodze błyszczy się ich tyle?
    Czy wzrok twój, ognia pełen, nim zgasnął w mogile,
    Tam wiecznie lecąc, jasne powypalał ślady?
    Polko! — i ja dni skończę w samotnéj żałobie:
    Tu niech mi garstkę ziemi dłoń przyjazna rzuci.
    Podróżni często przy twym rozmawiają grobie,
    I mnie wtenczas dźwięk mowy rodzinnéj ocuci:
    I wieszcz, samotną piosnkę dumając o tobie,
    Ujrzy bliską mogiłę, i dla mnie zanuci.

    Przypisy

    [1]

    Grób Potockiéj — niedaleko pałacu Chanów wznosi się mogiła, w guście wschodnim zbudowana, z okrągłą kopułą. Jest powieść między pospólstwem w Krymie, że ten pomnik wystawiony był przez Kerim Giraja dla niewolnicy, którą nadzwyczajnie kochał. Niewolnica miała być Polka, z domu Potockich. Autor uczenie i pięknie napisanej Podróży po Krymie, Murawjew–Apostoł, utrzymuje, że powieść ta jest bez zasady i że grobowiec kryje zwłoki jakiejś Gruzinki. Nie wiemy, na czem opiera swoje mniemanie; bo zarzut, iż Tatarowie w połowie ośmnastego wieku tak łatwo niewolnic z domu Potockich uprowadzać nie mogli, nie jest dostateczny. Wiadome są ostatnie zaburzenia kozackie na Ukrainie, skąd niemało ludu uprowadzono i przedano sąsiednim Tatarom. W Polsce liczne są familje szlacheckie imienia Potockich, i wspomniana branka niekoniecznie mogła należeć do możnego domu dziedziców Humania, który najazdom tatarskim lub rozruchom kozackim mniej był dostępnym. Z powieści gminnej o grobowcu bakczysarajskim poeta rossyjski Aleksander Puszkin z właściwym sobie talentem napisał powieść: Fontanna Bakczysarajska. [przypis autorski]

    Close
    Please wait...
    x