Wesprzyj

Wspieraj Wolne Lektury

x

Spis treści

      Jan KochanowskiPieśń II[1][2]

      1

      Nie ma świat nic trwałego, a to barzo k rzeczy[3]:

      Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy[4].

      Ale rzadki, co by tę powieść Homerowę,

      Przypuściwszy do uszu, wlepił sobie w głowę.

      5

      Bo każdego swa własna nadzieja uwodzi

      A ledwie sie z człowiekiem zaraz nie urodzi.

      Póki zakwitła młodość stoi w swojej mierze[5],

      Lekka[6] myśl niepodobne[7] rzeczy przed się bierze:

      O starości nie myśli ani na śmierć pomni

      10

      A w dobrym zdrowiu będąc, choroby nie wspomni.

      Szalony ludzki rozum — ani oni[8] znają,

      Jako młodość i żywot prędko upływają.

      Co ty wiedząc, bądź cierpliw do kresu żywota,

      Strzegąc sie, ile możesz, troski a kłopota.

      Przypisy

      [1]

      Pieśń II dodana — pieśń jest parafrazą elegii Simonidesa z Keos. [przypis redakcyjny]

      [2]

      W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

      [3]

      k rzeczy (starop.) — słusznie, mądrze powiedziane. [przypis redakcyjny]

      [4]

      Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy — w Iliadzie Homera (ks. VI) Glauk porównuje ludzkie rodzenie się i umieranie do losu liści na drzewach; por. też biblijną Mądrość Syracha (14, 18). [przypis redakcyjny]

      [5]

      stoi w swojej mierze — trwa, znajduje się w swoich granicach. [przypis redakcyjny]

      [6]

      lekki — tu: lekkomyślny. [przypis redakcyjny]

      [7]

      niepodobny (daw.) — nierealny, niewykonalny. [przypis redakcyjny]

      [8]

      oni — tzn. szaleni, lekkomyślni ludzie. [przypis redakcyjny]

      Close
      Please wait...