Przypisy

Inflanty — kraina historyczna na terytorium dzisiejszej Łotwy i Estonii, pozostająca w późnym średniowieczu pod władzą niemieckiego zakonu kawalerów mieczowych, założonego w oparciu o regułę templariuszy. [przypis edytorski]

infleksja (z łac.) — załamywanie się. [przypis edytorski]

Infling — esesman, komendant jednego z obozów w Skarżysku-Kamiennej. [przypis edytorski]

influenca a. influenza (daw.) — grypa. [przypis edytorski]

influenca (daw.) — grypa. [przypis edytorski]

influencja (z łac.) — wpływ. [przypis edytorski]

influenza (daw.) — grypa. [przypis edytorski]

influenza — dziś: grypa. [przypis edytorski]

influenza — grypa. [przypis edytorski]

informacją — dziś popr. forma D.lp: informację. [przypis edytorski]

informacyj — dziś popr. forma D.lm: informacji. [przypis edytorski]

infuła i pastorał — oznaki godności i władzy dostojników kościelnych: wysokie, ceremonialne nakrycie głowy oraz długa laska o ślimakowato zwiniętym zakończeniu. [przypis edytorski]

infuła — nakrycie głowy biskupa. [przypis edytorski]

infuła — w starożytnym Rzymie opaska na głowę będąca odznaką godności lub władzy; później nazwa wysokiego, ceremonialnego nakrycia głowy noszonego przez chrześcijańskich dostojników kościelnych. Tu: nakrycie głowy dostojnika. [przypis edytorski]

infuła — wysoka czapka biskupa. [przypis edytorski]

infuła — wysoka, podwójna czapka biskupia. [przypis edytorski]

infuła — wysokie, ceremonialne nakrycie głowy biskupa. [przypis edytorski]

infuła — wysokie, ceremonialne nakrycie głowy dostojników kościelnych; przen.: wysoka godność kościelna. [przypis edytorski]

infułat — wyższy dostojnik kościelny, od infuły, czyli nakrycia głowy takich osób. [przypis edytorski]

infułat — wyższy dostojnik kościelny; określenie pochodzi od infuły, czyli nakrycia głowy takich osób. [przypis edytorski]

infuzja (med.) — podawanie do organizmu płynów drogami innymi niż naturalne, np. metodą wlewu dożylnego (kroplówką). [przypis edytorski]

infuzorie (daw. biol.) — mikroorganizmy wodne, mikroskopijne żyjątka. [przypis edytorski]

inga, właśc. Inga edulis — drzewo owocowe z Ameryki Południowej. [przypis edytorski]

Ingarden, Roman (1893–1970) — filozof, teoretyk literatury. [przypis edytorski]

Ingarden, Roman (1893–1970) — filozof, teoretyk literatury. [przypis edytorski]

Ingared — szwedzka miejscowość w regionie administracyjnym Västra Götaland. [przypis edytorski]

Inge, William Ralph (1860–1954) — teolog anglikański. [przypis edytorski]

Ingenio Alf. Scolari (łac.: talentowi Alfreda Schulera) — wiersz dedykowany jest przyjacielowi poety, Alfredowi Schulerowi (1865–1923), mistykowi, wizjonerowi, działaczowi neopogańskiemu. [przypis edytorski]

Ingentem Boguslao defero cultum, a me minimo excelsus tibi honor — Darzę Bogusława nadzwyczajnym uwielbieniem, ode mnie, najniższego, najwyższy hołd tobie (składam). [przypis edytorski]

Inglaterra (hiszp.) — Anglia. [przypis edytorski]

Ingleze! Ingleze! (hiszp.) — Anglik! Anglik! [przypis edytorski]

Inglezi — Anglicy. [przypis edytorski]

inglorius (łac.) — niesławny. [przypis edytorski]

ingratitudinem (łac., B. lp) — niewdzięczność. [przypis edytorski]

ingratny (z łac.) — niewdzięczny. [przypis edytorski]

ingrediencja — składnik mieszaniny. [przypis edytorski]

ingrediencja — składnik. [przypis edytorski]

ingrediencja (z łac.) — składnik mieszaniny; przyprawa. [przypis edytorski]

ingrediencja (z łac.) — składnik. [przypis edytorski]

ingrediencje (daw.) — składniki. [przypis edytorski]

ingrediencje (z łac.) — składniki mieszaniny; przyprawy. [przypis edytorski]

ingrediencje (z łac.) — składniki. [przypis edytorski]

Ingres, Jean-Auguste-Dominique (1780–1867) — francuski malarz historyczny i portrecista, jeden z najwybitniejszych artystów francuskich XIX w.; autor m.in. obrazu Wielka odaliska (1814), przedstawiającego leżącą nagą kobietę z haremu. [przypis edytorski]

ingres — uroczyste objęcie urzędu. [przypis edytorski]

ingres — uroczyste objęcie władzy. [przypis edytorski]

ingrosować (daw.) — wpisywać do ksiąg. [przypis edytorski]

ingrytowy a. ingrychtowy zamek (z niem.) — zamek ślusarski z wewnętrzną wkładką. [przypis edytorski]

Inguł (ukr. Інгул) — rzeka w płd. części Ukrainy, lewy dopływ Bohu. [przypis edytorski]

inhames — pol. pochrzyn, rodzaj pnączy z jadalnymi bulwiastymi kłączami, przypominającymi ziemniaki. [przypis edytorski]

inhams — chodzi o inhames, rodzaj pnączy z jadalnymi, bulwiastymi kłączami. [przypis edytorski]

inherentny — nierozłączny z czymś, przynależny do czegoś. [przypis edytorski]

inhumacja — pogrzebanie zwłok. [przypis edytorski]

inicjał — pierwsza litera. [przypis edytorski]

inicjały — V. A [przypis edytorski]

iniekcja (med.) — wstrzyknięcie; zastrzyk. [przypis edytorski]

iniekcja — wstrzyknięcie. [przypis edytorski]

inimicos (łac.) — nieprzyjaciół. [przypis edytorski]

Initium Calamitatis Regni (łac.) — początek nieszczęść królestwa. [przypis edytorski]

Initium sancti Evangelii (łac.) — początek św. Ewangelii. [przypis edytorski]

iniuria a. injuria (łac.) — szkoda, krzywda, uszczerbek, ujma; obraza, zniewaga, obelga. [przypis edytorski]

iniuria (łac.) — dosł. bezprawie; krzywda. [przypis edytorski]

iniuriam (łac.) — krzywdę. [przypis edytorski]

injuria (łac.) — zniewaga. [przypis edytorski]

INKA Z PLEMIENIA KESZUA ORAZ AYMARA — dziś popr.: Inkowie z plemienia Keczua oraz Ajmara. [przypis edytorski]

inkantacja (z łac.) — obrzędowe zaklęcie. [przypis edytorski]

inkantacje — śpiewane lub recytowane zaklęcia, tu: przyzywające duchy itp. [przypis edytorski]

inkantat — właśc. inkantacja: zaśpiew, zaklęcie. [przypis edytorski]

inkarnacja — wcielenie. [przypis edytorski]

inkasent — osoba pobierająca opłaty. [przypis edytorski]

inkaso — warunkowa forma płatności. [przypis edytorski]

inkaust — atrament. [przypis edytorski]

inkaust (daw.) — atrament. [przypis edytorski]

inklinacja i deklinacja — inklinacja: skłonność; w geodezji: nachylenie (kąt nachylenia); deklinacja: odmiana wyrazów przez przypadki i liczby; w geodezji: odchylenie (różnica pomiędzy azymutem magnetycznym a geograficznym). [przypis edytorski]

inklinacja — skłonność i sympatia do czegoś. [przypis edytorski]

inklinacja — skłonność. [przypis edytorski]

inkogruencja — niezgodność, niestosowność. [przypis edytorski]

inkolat (z łac. incolatus) — mieszkający w cudzym kraju; cudzoziemiec wpisany do ksiąg miejscowych. [przypis edytorski]

inkomodować — niepokoić, denerwować. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac., daw.) — sprawiać komuś kłopot. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac. incommodum: niedogodność) — narażać na niewygody. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac. incommodum: niedogodność, nieprzyjemność) — narażać na niewygody, powodować dyskomfort. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac.) — niepokoić, męczyć, sprawiać kłopot. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac.) — niepokoić, przeszkadzać. [przypis edytorski]

inkomodować (z łac.) — sprawiać kłopot. [przypis edytorski]

inkongruencja — niezgodność. [przypis edytorski]

inkorporować (z łac.; daw.) — wcielać, uosabiać. [przypis edytorski]

inkrement (z łac.) — wzrost. [przypis edytorski]

inkrustacja — dekoracja umieszczana na powierzchni przedmiotu dekoracji, wykonywana z innego niż on materiału. [przypis edytorski]

inkrustacja — dekoracja umieszczana na powierzchni przedmiotu, wykonywana z innego niż on materiału. [przypis edytorski]

inkrustacja — rodzaj umieszczanej na powierzchni przedmiotu dekoracji, wykonywanej z innego materiału niż ozdabiany przedmiot. [przypis edytorski]

inkrustowany — dekorowany poprzez układanie na powierzchni wzoru, zwykle z wyrafinowanych materiałów w rodzaju masy perłowej czy rzadkich odmian drewna. [przypis edytorski]

inkrustowany — ozdobiony inkrustacją: dekoracją powierzchni przedmiotu wykonaną przez osadzenie w niej cienkich płytek z innego materiału np. masy perłowej, metalu, rzadkiego rodzaju drewna. [przypis edytorski]

inkrustowany — ozdobiony wzorami z metalu, kości słoniowej lub masy perłowej. [przypis edytorski]

inkrustowany — ozdobiony wzorem wyłożonym np. z masy perłowej. [przypis edytorski]

inkrustowany — zdobiony. [przypis edytorski]

inkrustowany — zdobiony techniką inkrustacji, polegającą na wydrążaniu wgłębień w drewnie i wypełnianiu ich drewnem innego gatunku i koloru, względnie kością słoniową, metalem itp. [przypis edytorski]

inkrustowany — zdobiony techniką inkrustacji, polegającą na wydrążaniu wgłębień w drewnie i wypełnianiu ich drewnem innego gatunku i koloru, względnie kością słoniową, metalem itp. [przypis edytorski]

inkrustowany — zdobiony techniką inkrustacji, polegającą wykładaniu powierzchni przedmiotu układanymi we wzory płytkami z innych materiałów, np. masy perłowej, metalu, rzadkiego rodzaju drewna. [przypis edytorski]

inkryminowany — posądzany o coś. [przypis edytorski]

inksi (gw.) — inni. [przypis edytorski]