TPWL

Wolne Lektury potrzebują pomocy! Wesprzyj bezpłatną bibliotekę internetową i przeczytaj opowiadanie Pawła Sołtysa napisane specjalnie dla Ciebie.

x

Spis treści

    1.
  1. 2.
  2. 3.
  3. 4.
  1. Bóg: 1 2
  2. Cierpienie: 1 2
  3. Czas: 1
  4. Duch: 1 2 3
  5. Dźwięk: 1
  6. Kondycja ludzka: 1
  7. Las: 1 2 3 4
  8. Muzyka: 1 2 3
  9. Natura: 1 2
  10. Obraz świata: 1
  11. Poeta: 1 2 3 4
  12. Poezja: 1 2 3 4
  13. Przeczucie: 1
  14. Stworzenie: 1
  15. Tęsknota: 1
  16. Wiatr: 1 2 3 4
  17. Zdrada: 1

Jan KasprowiczW ciemności schodzi moja duszaX

1.

1

Poeta, Poezja, Duch, Tęsknota, Wiatr, Las, MuzykaTęsknię ku tobie, o szumiący lesie!

Ku twoim pieśniom, które wiew wiosenny

W bezmierny przestwór na swych puchach niesie,

Ulata duch mój, sam w melodie plenny[1].

5

Syt jestem ziemi, z tej kaźni codziennej

Trosk jej i cierpień, o szumiący lesie,

W akordy hymnów pierwotnych brzemienny,

Jak więzień z kajdan, tak ma dusza rwie się.

Przeczucie, Bóg, Kondycja ludzka, Obraz świata, ZdradaJest zapomnienie w twej pieśni; jest lube,

10

O rozśpiewany, o szumiący lesie,

W fali twych tonów rozpłynięcie bytu;

Jest w nich tajemne przeczucie, że zgubę

Tego, co duszy wybawieniem zwie się,

Chowają w sobie dziedziny błękitu…

2.

15

Bóg, Poeta, Poezja, Stworzenie, Czas, Wiatr, LasStruny twej harfy, o szumiący lesie,

Dech ów porusza, co był w onej porze,

Gdy pod budowę wszechświata przyciesie[2]

Pramistrz w niezmiernym układał przestworze —

Gdy kształty bytów święte Słowo boże

20

Przybierać jęło. Dźwięk, MuzykaO szumiący lesie,

Rozlewne dźwięków przedwiekowych morze!

W on czas, gdy żywioł za żywiołem rwie się,

Kiedy Tworzyciel blask swój i swe cienie

I cichość swoją i swój rozgwar niesie

25

W pustą bez słońca i bez nocy głuszę —

Duch, NaturaTo samo w on czas[3] spłodziło nasienie,

O rozśpiewany, o szumiący lesie,

Dwie siostry bliźnie: twą i moją duszę.

3.

Poeta, Poezja, Wiatr, Las, DuchDlatego dzisiaj, o szumiący lesie!

30

Ma dusza wnika w twą duszę, rozumie,

Chociaż ludzkiego ciała ogniem zwie się,

Choć ludzkim śpiewa językiem, w twym szumie

Akord najcichszy… A gdy w drzew twych tłumie,

O rozśpiewany, o szumiący lesie,

35

Wichr się rozgości w swej szalonej dumie

I burzycielskim swoim tchem rozniesie

Twe liście świeże, przerywając ciszę

Trzaskiem konarów, i ma dusza gnie się

I swą koronę wraz z twymi kołysze

40

CierpienieI razem z tobą, o jęczący lesie,

Jęczy i jęk swój razem z twoim splata

W echo tych cierpień, co ranią pierś świata…

4.

Cierpienie, Poeta, Poezja, Wiatr, Las, Muzyka, NaturaO rozśpiewany, o szumiący lesie!

Wiem–ci ja dobrze, że ten wichr, choć zrywa

45

Twe i me łono, choć ból z sobą niesie,

Że snać[4] go dusza nie wytrzyma żywa,

Nie jak wróg na nas z dzikim świstem spływa,

Ale najszczerszym przyjacielem zwie się,

Bo najszumniejsze melodie dobywa

50

Z mej i twej lutni, o rozgrany lesie!

A jednak dzisiaj — niech wierzchołki twoje

Ten tajemniczy, cichy wiew porusza

W pieśń, co ma w sobie zapomnienia zdroje,

Co rozpłynięciem jest bytu. Niech rwie się

55

Świat ten! Spokoju spragniona ma dusza,

O słodką ciszę szeleszczący lesie!

Przypisy

[1]

plenny — wydający plon. [przypis edytorski]

[2]

przyciesie — dolna belka ściany; przenośnie: podstawy budynku. [przypis edytorski]

[3]

w on czas — w tamtym czasie. [przypis edytorski]

[4]

snać — może, podobno, przecież, zapewne. [przypis edytorski]

Close
Please wait...