TPWL

Wolne Lektury potrzebują pomocy! Wesprzyj bezpłatną bibliotekę internetową i przeczytaj opowiadanie Pawła Sołtysa napisane specjalnie dla Ciebie.

x

Spis treści

      Maria KonopnickaDamnataGroby nasze

      ………………………………….

      „Lecz błagam, niechaj żywi nie tracą nadziei”.

      Słowacki.

      1

      Groby wy nasze, ojczyste groby,

      Wy życia pełne mogiły!

      Wy nie ołtarzem próżnej żałoby,

      Lecz twierdzą siły.

      5

      Nie z jękiem marnym, nie z westchnieniami

      Nie z pustym echem pacierzy,

      Ale z płonącem sercem przed wami

      Stać nam należy.

      Bo zakładniki wyście przed niebem,

      10

      Które Bóg wybrał wśród gminu,

      Że się znów kiedyś przełamiem chlebem

      Pieśni i czynu.

      I na dalekich tułaczych drogach

      Sypał nam Pan te kurhany,

      15

      By pielgrzym tęskny na cudzych progach

      Miał znak podany.

      Bo jak drużyna chrobra zwycięża,

      Gdy sztandar wzlata jej ptakiem,

      Tak pogrobowiec rośnie na męża,

      20

      Pod mogił znakiem.

      I tak przyjmuje ziemia ta czarna

      One popioły a kości,

      Jako złotego posiewu ziarna,

      Na plon przyszłości.

      25

      Więc choć jest teraz jako step nagi,

      Zamarła z końca do końca,

      Niechaj nie tracą żywi odwagi,

      Czekając słońca.

      Im noc trwa dłużej, tem bliższe słońce,

      30

      Tem bliższe błogie zaranie…

      Z grobów się ozwie lutnia dźwięcząca,

      Żywa pieśń wstanie.

      I od mogiły aż do mogiły

      Przeleci jako płomienie,

      35

      I zbudzi w grobach drzemiące siły,

      Rozproszy cienie.

      I jako sztandar ziemią powieje,

      I zbudzi serca do bicia…

      Niechaj więc żywi mają nadzieję,

      40

      Niech strzegą — życia!

      ………………………………

      ………………………………

      Po zeschłym liściu wiatr cichy trąca,

      Smętne się echa niosą…

      45

      A ja na grobach — brzoza płacząca,

      A łzy mi lecą rosą…

      Close
      Please wait...