![Przebudzenie](/media/book/cover_clean/perzynski-przebudzenie_tMy4XLt.jpg)
Włodzimierz Perzyński
Przebudzenie
Dusza do słońca się uśmiecha,
I zatapiając oczy w sobie,
Czuje, że dziwny żal ją...
Jest to stan głębokiego, egzystencjalnego smutku, poczucia straty (często nie mającej określonego przedmiotu) oraz bezpowrotnego zagubienia sensu życia. Melancholię wiązać należy z rodzącą cierpienie świadomością kondycji ludzkiej, nieuchronnie naznaczonej przemijaniem i śmiercią. Stan ten łączy się z pewnego rodzaju bezwładem duchowym i cielesnym, inercją, zastojem sił witalnych. Głównym zajęciem melancholika jest obserwacja: jego oko śledzi przemijanie oraz zanikanie zjawisk i ludzi.