Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 407 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Informacje o nowościach

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail.

x
Król i pisarze → ← Konie i furman

Spis treści

    1. Prawda: 1

    Ignacy KrasickiBajki i przypowieściKoniec

    Zmordował się na koniec ten, co bajki prawił,
    Żeby więc do ostatka słuchaczów zabawił,
    Rzekł: «Powiem jeszcze jedną, o której nie wiecie:
    PrawdaBajka poszła w wędrówkę; wędrując po świecie
    Zaszła w lasy głębokie; okrutni i dzicy
    Napadli ją z hałasem wielkim rozbójnicy,
    A widząc, że ubrana bardzo podle była,
    Zdarli suknie — aż z bajki Prawda[1], się odkryła»

    Przypisy

    [1]

    z bajki Prawda — zgodnie z poznawczą koncepcją bajki, pod jej zawoalowaną postacią wypowiadane są tylko prawdy. Bajka objawiająca się jako naga Prawda (nuda veritas u Horacego), ponieważ prawdę mówi się bez osłonek, przedstawiana była w alegorycznych obrazach, jak np. na sztychowanym frontispisie Fables nouvelles dedié au Roi A. Houdara de la Motte'a z 1720 r., w sposób następujący: do siedzącego na tronie króla (bez korony), obok którego stoi Minerwa, zwraca się w pokłonie poeta z kaduceuszem w lewej ręce wskazując ręką prawą na unoszącą się w rozświetlonym obłoku Prawdę wyobrażoną jako nagą kobietę. W perspektywie rysunku postaci Prawdy, Minerwy i poety odpowiadające sobie wymiarami są znacznie większe od króla. [przypis redakcyjny]

    Close
    Please wait...
    x