W związku z upaństwowieniem Zielonej Gęsi artyści najmniejszego teatru świata zmuszeni byli przesłać do Warszawy swoje curricula vitae[1], z których wyjątki dla zaspokojenia ciekawości Czytelników podajemy poniżej:

Ur. 1890 w Bołtupajewie nad Sitwą… W dzieciństwie byłem marzyciel… rodzice nazywali mnie „fenomenem nonsensu”, co i zostało… Raz chciałem zagrać Hamleta… Niestety intrygi dyrektorowej… Sportem nie interesuję się.

Ur. w Dukwi w r. 1890. Artysta-angelolog[2]… W dzieciństwie chorowałem na świnkę, czyli mumps, później na choroby inne… (Zawsze walczyłem o Prawdę, Piękno i Dobro, uwzględniając etykę i estetykę…) Z polskich pisarzy dramatycznych ja najbardziej cenię: Antoniego Mikolasza, Jadwigę Szadurską i Fąfarę. Nie piję.

Ur. 1890 w Smyrnie (Azja Mniejsza). Panna absolutna. Przedstawicielka polskiego „doloryzmu”[3]. Improwizatorka… Lubię grać… Wydałam: Echa jesienne, Naprzekór i wstążeczka, Twierdzenie Pitagorasa, Chłopcy maszerują, Ptaszki spod paszki, Posążek Buddy, Profil robotnika, Sianokosy figlarne, dramat wierszem Leszek Biały, Plan miasta stołecznego Warszawy oraz Zbiór najnowszych piosenek. Chciałabym, żeby wszyscy się kochali, żeby nigdzie nie było żadnych intryg, żeby te rzeczy były ustalone, a Człowiek najwyższą wartością Ludzkości.

Oboje ur. 1890. Miejsca urodzenia sobie nie przypominają. Zwierzęta-ekscentrycy. Kierownicy Sekcji Dramatycznej Klubu Zwierząt i założyciele Poczty Zwierzęcej. Ulubiony sport: ping-pong.

Ur. 1890. Warszawa. Dziecko ulicy i ozdoba salonu. Self-made man[4]. Wynalazca perkolatora. Wizjoner. Mistrz najmniejszej formy poetyckiej i aforysta.

KobietaPrzykład: „Kobieta jest jak patelnia, ponieważ kobietę, jak również patelnię można wziąć za rączkę”.