Wolne Lektury potrzebują Twojej pomocy...

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach.
Dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia!

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x
Przegląd wojska → ← Petersburg

Spis treści

    1. Cnota: 1
    2. Dziecko: 1
    3. Dziedzictwo: 1
    4. Góra: 1
    5. Historia: 1
    6. Koń: 1
    7. Król: 1
    8. Nieśmiertelność: 1
    9. Ojciec: 1
    10. Państwo: 1 2
    11. Poeta: 1
    12. Polak: 1
    13. Przemoc: 1
    14. Przyjaźń: 1
    15. Przywódca: 1
    16. Rosja: 1
    17. Rosjanin: 1
    18. Upadek: 1
    19. Władza: 1
    20. Wolność: 1

    Adam MickiewiczDziadów części III UstępPomnik Piotra Wielkiego

    1
    Przyjaźń, Polak, Rosjanin, PoetaZ wieczora na dżdżu stali dwaj młodzieńce
    Pod jednym płaszczem, wziąwszy się za ręce:
    Jeden, ów pielgrzym, przybylec z zachodu,
    Nieznana carskiej ofiara przemocy;
    5
    Drugi był wieszczem ruskiego narodu[1],
    Sławny pieśniami na całej północy.
    Znali się z sobą niedługo, lecz wiele —
    I od dni kilku już są przyjaciele.
    GóraIch dusze wyższe nad ziemskie przeszkody,
    10
    Jako dwie Alpów spokrewnione skały,
    Choć je na wieki rozerwał nurt wody:
    Ledwo szum słyszą swej nieprzyjaciółki,
    Chyląc ku sobie podniebne wierzchołki.
    Pielgrzym coś dumał nad Piotra kolosem,
    15
    A wieszcz rosyjski tak rzekł cichym głosem:
    Druga carowa pamiętnik stawiała[2][3].
    Już car odlany w kształcie wielkoluda
    Siadł na brązowym grzbiecie bucefała
    20
    miejsca czekał, gdzie by wjechał konno.
    Lecz Piotr na własnej ziemi stać nie może.
    W ojczyźnie jemu nie dosyć przestronno,
    Po grunt dla niego posłano za morze.
    Posłano wyrwać z finlandzkich nadbrzeży
    25
    Wzgórek granitu; ten na Pani[4] słowo
    Płynie po morzu i po lądzie bieży,
    I w mieście pada na wznak przed carową[5][6].
    Już wzgórek gotów; leci car miedziany,
    Car knutowładny w todze Rzymianina,
    30
    Wskakuje rumak na granitu ściany,
    Staje na brzegu i w górę się wspina.
    Cnota, Państwo, PrzywódcaNie w tej postawie świeci w starym Rzymie
    Kochanek ludów, ów Marek Aureli,
    Który tam naprzód rozsławił swe imię,
    35
    Że wygnał szpiegów i donosicieli:
    A kiedy zdzierców domowych poskromił,
    Gdy nad brzegami Renu i Patolu
    Hordy najezdców barbarzyńskich zgromił,
    Do spokojnego wraca Kapitolu.
    40
    Piękne, szlachetne, łagodne ma czoło,
    Na czole błyszczy myśl o szczęściu państwa;
    Rękę poważnie wzniósł, jak gdyby wkoło
    Miał błogosławić tłum swego poddaństwa,
    A drugą rękę opuścił na wodze,
    45
    Rumaka swego zapędy ukraca.
    Dziecko, Król, OjciecZgadniesz, że mnogi lud tam stał na drodze
    I krzyczał: „Cesarz, ojciec nasz powraca!”
    Cesarz chciał z wolna jechać między tłokiem,
    Wszystkich ojcowskim udarować okiem.
    50
    KońKoń wzdyma grzywę, żarem z oczu świeci,
    Lecz zna, że wiezie najmilszego z gości,
    Że wiezie ojca milijonom dzieci,
    I sam hamuje ogień swej żywości;
    Dzieci przyjść blisko, ojca widzieć mogą.
    55
    Koń równym krokiem, równą stąpa drogą:
    Zgadniesz, że dojdzie do nieśmiertelności![7]
    Wolność„Car Piotr wypuścił rumakowi wodze,
    Widać, że leciał tratując po drodze,
    Od razu wskoczył aż na sam brzeg skały.
    60
    Już koń szalony wzniósł w górę kopyta,
    Car go nie trzyma, koń wędzidłem zgrzyta,
    Zgadniesz, że spadnie i pryśnie w kawały.
    Od wieku stoi, skacze, lecz nie spada,
    Jako lecąca z granitów kaskada,
    65
    Gdy ścięta mrozem nad przepaścią zwiśnie:
    Lecz skoro słońce swobody zabłyśnie
    I wiatr zachodni ogrzeje te państwa,
    I cóż się stanie z kaskadą tyraństwa?”

    Przypisy

    [1]

    był wieszczem ruskiego narodu — według przyjętego przeważnie mniemania mowa o znakomitym poecie rosyjskim Aleksandrze Puszkinie (1799–1837), z którym Mickiewicz w Rosji zawarł bliższą przyjaźń. [przypis redakcyjny]

    [2]

    Druga carowa pamiętnik stawiała — na pomniku Piotra jest napis: Petro primo Catharina secunda. [przypis autorski]

    [3]

    Petro primo Catharina secunda — „Piotrowi pierwszemu Katarzyna Druga”. [przypis redakcyjny]

    [4]

    Pani — carowej Katarzyny II. [przypis redakcyjny]

    [5]

    I w mieście pada na wznak przed carową — ten wiersz jest tłumaczony z rosyjskiego poety, którego nazwiska nie pomnę. [przypis autorski]

    [6]

    Raczej przerobiony z poety Rubana (1742–1795), z jego wiersza sławiącego pomnik Piotra Wielkiego. [przypis redakcyjny]

    [7]

    Zgadniesz, że dojdzie do nieśmiertelności! — pomnik konny kolosalny Piotra roboty Falkoneta i posąg Marka Aureliusza stojący teraz w Rzymie w Kapitolium są tu wiernie opisane. [przypis redakcyjny]

    Zamknij
    Proszę czekać…
    x