5511 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Autor: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

  • Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) X
  1. Narkotyki to zbiór esejów autorstwa Stanisława Ignacego Witkacego, wydany po raz pierwszy w 1932 roku. Poszczególne eseje dotyczą nikotyny, alkoholu, kokainy, peyotlu, morfiny i eteru — i takie tytuły noszą kolejne rozdziały.

    W każdym z esejów Witkacy opisuje własne doświadczenia ze wskazanymi substancjami — opowiada zarówno przeżycia i wizje po zastosowaniu tychże używek, swoje pozytywne i negatywne wrażenia, jak i komentuje wpływ na społeczeństwo. Zbiór zawiera również appendix, w którym Witkacy zabiera głos w sprawach higieny i zdrowia, a także udziela porad i podaje przepisy.

    Stanisław Ignacy Witkiewicz to polski pisarz, malarz, dramaturg, fotografik i filozof z początku XX wieku. Zasłynął ogłoszeniem teorii estetycznej — Teorii Czystej Formy. Jego dzieła wzbudzały wiele kontrowersji, podobnie jak sama jego postać — często był kojarzony z narkomanią, czemu zaprzeczał, gdyż żadnej substancji, poza nikotyną, nie przyjmował w sposób ciągły. W 1939 roku, po radzieckim ataku na Polskę, popełnił samobójstwo.

  2. Czy za tytułową mątwę należy uznać Ellę, która osacza narzeczonego-artystę swą przytulnością? Co prawda określenie to pada właśnie w odniesieniu do niej, ale równie dobrym kandydatem jest dawny kolega szkolny filozofa i malarza Bezdeki, który roztacza mętne wizje realizacji „absolutyzmu życiowego”, czyli hyrkaniczności. A może mątwiczny charakter ma cała rzeczywistość, co ukazują jałowe rozmowy między cierpiącym na twórcze i ideowe wypalenie ateistą, a zarazem adeptem Sztuk, Bezdeką, a przybyłym z zaświatów papieżem-mecenasem i wojownikiem z XVI w.

    Wydaną w 1922 r. sztukę Witkacego można zaliczyć do wczesnych, choć już dojrzałych tekstów, powstałych po publikacji fundamentalnych teoretyczno-estetycznych prac (tj. tomu Nowe formy w malarstwie oraz wstępu do Czystej formy w teatrze). W Mątwie odnajdziemy charakterystyczną dla tego autora swobodę wyrazu artystycznego, śmiałe przekraczanie granic realności i prawdopodobieństwa, wycieczki w sferę groteski i absurdu, a jednocześnie dywagacje na temat zasadniczych kwestii filozoficznych, społecznych i egzystencjalnych. Witkacy przedstawia tu swoje wyklarowane już poglądy w sposób bardziej może bezpośredni i lekki niż w późniejszych utworach.

  3. Dramat Stanisława Wyspiańskiego z roku 1924, który przedstawia relację syna z matką.

    Tytułowa matka to Janina Węgorzewska, która musi utrzymywać swojego syna Leona (ma do niego o to pretensję). Ona zajmuje się robótkami ręcznymi. On jest myślicielem, filozofem, tworzy swój własny manifest ideologiczny. W końcu Leon wplątuje się w podejrzane interesy i staje się bogaty. Jednak los bywa okrutny…

Wybrane utwory

Motywy i tematy

A

Alkohol (11)

Ambicja (1)

Anioł (1)

Antysemityzm (8)

Artysta (15)

B

Bieda (1)

Błądzenie (2)

Błoto (1)

Bogactwo (6)

Bóg (5)

Brud (1)

Bunt (2)

C

Carpe Diem (1)

Chłop (5)

Choroba (2)

Chrzest (2)

Ciało (6)

Cierpienie (13)

Córka (3)

Czas (1)

Czyn (4)

D

Dobro (3)

Dorosłość (1)

Doskonałość (1)

Duch (10)

Duma (1)

Dusza (2)

Dworek (1)

Dziecko (7)

Dziedzictwo (1)

E

Erotyzm (7)

F

Filozof (5)

G

Głupota (1)

Grzeczność (2)

Gwiazda (2)

H

Historia (10)

Honor (2)

I

Idealista (7)

Imię (1)

Interes (2)

J

Jedzenie (9)

K

Kara (3)

Kłamstwo (3)

Kłótnia (1)

Kobieta (30)

Kobieta demoniczna (61)

Kobieta "upadła" (1)

Kochanek (8)

Kochanek romantyczny (1)

Kondycja ludzka (29)

Konflikt pokoleń (1)

Konflikt wewnętrzny (2)

Krew (1)

Król (1)

Ksiądz (17)

Książka (2)

Kwiaty (1)

L

Lek (1)

Literat (5)

Los (1)

Lud (3)

Ł

Łzy (1)

M

Małżeństwo (2)

Marzenie (2)

Maszyna (3)

Matka (7)

Mąż (5)

Melancholia (4)

Mędrzec (1)

Mężczyzna (23)

Miasto (2)

Miłość (16)

Miłość romantyczna (1)

Miłość silniejsza niż śmierć (2)

Mizoginia (7)

Młodość (4)

Modlitwa (1)

Morderstwo (5)

Muzyka (2)

N

Nacjonalizm (3)

Narkotyki (24)

Narodziny (1)

Naród (3)

Natura (10)

Nauka (3)

Niebo (1)

Nienawiść (2)

Nuda (6)

O

Obraz świata (21)

Obrzędy (1)

Obyczaje (1)

Odwaga (2)

Ofiara (2)

Ojciec (6)

Oko (2)

Okrucieństwo (1)

Oświadczyny (1)

Otchłań (1)

P

Pamięć (1)

Państwo (3)

Piekło (1)

Pies (2)

Piękno (6)

Pijaństwo (1)

Plotka (2)

Pocałunek (4)

Poeta (4)

Poezja (4)

Pogrzeb (2)

Pojedynek (3)

Polak (1)

Polityka (6)

Polska (1)

Postęp (2)

Poświęcenie (2)

Potwór (2)

Pozory (2)

Pozycja społeczna (25)

Pożądanie (27)

Praca (18)

Prawda (7)

Przebranie (1)

Przeczucie (1)

Przekleństwo (1)

Przemiana (5)

Przemoc (7)

Przyroda nieożywiona (1)

Przywódca (8)

R

Religia (15)

Rewolucja (37)

Robak (2)

Robotnik (16)

Rodzina (2)

Rozkosz (5)

Rozum (1)

S

Samobójstwo (6)

Samolubstwo (1)

Samotnik (1)

Samotność (4)

Seks (16)

Sen (4)

Sielanka (2)

Siła (2)

Sława (1)

Słońce (4)

Słowo (15)

Sługa (4)

Sport (1)

Spowiedź (3)

Sprawiedliwość (2)

Starość (6)

Strach (7)

Sumienie (3)

Syn (4)

Szaleniec (1)

Szaleństwo (4)

Szatan (3)

Szczęście (4)

Szlachcic (4)

Sztuka (23)

Ś

Ślub (3)

Śmiech (4)

Śmierć (15)

Śpiew (1)

Światło (1)

Święty (2)

T

Tajemnica (6)

Teatr (3)

Tęsknota (1)

Trup (1)

Twórczość (2)

U

Uczta (1)

Upadek (15)

Urzędnik (7)

W

Walka (4)

Walka klas (3)

Wampir (1)

Wiara (4)

Wiedza (3)

Więzienie (3)

Więzień (3)

Wizja (1)

Władza (26)

Wojna (4)

Wolność (1)

Wróg (1)

Wspomnienia (2)

Wyrzuty sumienia (4)

Z

Zabawa (1)

Zaświaty (1)

Zazdrość (3)

Zdrada (8)

Zdrowie (1)

Zło (2)

Zmartwychwstanie (1)

Zwierzę (3)

Zwierzęta (2)

Ż

Żołnierz (2)

Żona (3)

Żyd (11)

Autor: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ur.
24 lutego 1885 w Warszawie
Zm.
18 września 1939 w Jeziorach na Polesiu
Najważniejsze dzieła:
W małym dworku dramat, 1921), Wariat i zakonnica (dramat, 1923), Janulka, córka Fizdejki (dramat, 1923), Matka (dramat 1924), Szewcy (dramat, 1934), Pożegnanie jesieni (powieść, 1927), Nienasycenie (powieść, 1930), Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919), Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia (1935), Niemyte dusze (1936; wyd. 1975).

Pseudonim Witkacy.
Polski awangardowy malarz, dramaturg, pisarz i filozof. Malarstwo studiował na krakowskiej ASP (u J. Stanisławskiego i J. Mehofera). W czasie I wojny światowej zaciągnął się do armii carskiej, ranny w 1916 r., pojechał kurować się do rodziny w Moskwie, gdzie był świadkiem wybuchu rewolucji październikowej. Bezpośrednie doświadczenie historii ukształtowało katastroficzną historiozofię Witkacego. W 1918 roku wrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Pracował zarobkowo jako portrecista (w latach 30. stworzył jednoosobową "Firmę portretową"), tworzył teoretyczne teksty z zakresu estetyki, był członkiem krakowskiej grupy formistów, głosząc teorię Czystej Formy w sztuce, mającej odwoływać się u odbiorcy bezpośrednio do uczuć metafizycznych. Z czasem stworzył własny system filozoficzny. W 1935 r. odznaczony prze Polską Akademię Nauk. Po wybuchu II wojny światowej, nie przyjęty jako ochotnik do wojska, udał się w kierunku wschodniej granicy Polski. Zginął śmiercią artystyczno-samobójczą, zażywając weronal wraz ze swą ówczesną kochanką oraz podcinając sobie żyły na wieść o agresji Związku Radzieckiego na prowadzącą wojnę z hitlerowskimi Niemcami Polskę.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie