Zmieniamy się!

Jeżeli to czytasz jesteś jedną z osób, której prezentujemy nowy wygląd części stron. Będziemy bardzo! wdzięczni za Twoją opinię – możesz nam ją przesłać tutaj. Jeżeli wolisz klasyczny wygląd - wystarczy, że klikniesz tutaj

 
  • 1.75×
  • 1.5×
  • 1.25×
  • 0.75×
  • 0.5×
Rozdziały

Pobieranie e-booka

Wybierz wersję dla siebie:

.pdf

Jeśli planujesz wydruk albo lekturę na urządzeniu mobilnym bez dodatkowych aplikacji.

.epub

Uniwersalny format e-booków, obsługiwany przez większość czytników sprzętowych i aplikacji na urządzenia mobilne.

.mobi

Natywny format dla czytnika Amazon Kindle.

Pobieranie audiobooka

Wybierz wersję dla siebie:

.mp3

Uniwersalny format, obsługiwany przez wszystkie urządzenia.

OggVorbis

Otwarty format plików audio, oferujący nagranie w najwyższej jakości dźwiękowej.

Po zwolnieniu z więzienia François Villon postanawia spisać testament. Nie było jego zamiarem zapisywanie dóbr ziemskich najbliższym, ale sformułowanie podsumowania swojego życia, refleksji egzystencjalnych oraz wielu przestróg i rad dla potomnych.

Nie jest żadną ważną osobistością — to przeciętny człowiek, paryski nędzarz. W swoim wywodzie opowiada o swojej przeszłości — na postawie swoich przeżyć udziela rad, jak korzystać z młodości i jakich błędów nie popełniać m.in. w miłości i karierze. Wyraża jednak ogromną tęskontę za minionymi czasami, realizując motyw ubi sunt? (gdzież są?). W utworze Villon przypomina wciąż o tym, że wobec śmierci każdy jest równy, a ta — nieuchronna.

François Villon to jeden z najsłynniejszych francuskich poetów średniowiecznych. Znany przede wszystkim jako autor autobiograficznych utworów Mały Testament i Wielki Testament. W jego twórczość wpisane są echa długiego pobytu w więzieniu, będącego karą za awanturniczy styl życia, udziały w bijatykach i napadach. Jego utwory były inspiracją dla wielu artystów, zarówno kultury wysokiej, jak i popularnej.

Spis treści:

    I
  1. II
  2. III
  3. IV
  4. V
  5. VI
  6. VII
  7. VIII
  8. IX
  9. X
  10. XI
  11. XII
  12. XIII
  13. XIV
  14. XV
  15. XVI
  16. XVII
  17. XVIII
  18. XIX
  19. XX
  20. XXI
  21. XXII
  22. XXIII
  23. XXIV
  24. XXV
  25. XXVI
  26. XXVII
  27. XXVIII
  28. XXIX
  29. XXX
  30. XXXI
  31. XXXII
  32. XXXIII
  33. XXXIV
  34. XXXV
  35. XXXVI
  36. XXXVII
  37. XXXVIII
  38. XXXIX
  39. XL
  40. XLI
  41. Ballada o paniach minionego czasu
  42. Ballada o panach dawnego czasu, prowadząca daley ten sam przedmiot
  43. Ballada w teyże samey materyey
  44. XLII
  45. XLIII
  46. XLIV
  47. XLV
  48. XLVI
  49. Żale piękney płatnerki dobrze już siegniętey przez starość
  50. Ballada piękney płatnerki do dziewcząt letkiego obyczaju
  51. XLVII
  52. XLVIII
  53. XLIX
  54. L
  55. LI
  56. LII
  57. LIII
  58. LIV
  59. Podwóyna ballada w tymże samym przedmiocie
  60. LV
  61. LVI
  62. LVII
  63. LVIII
  64. LIX
  65. LX
  66. LXI
  67. LXII
  68. LXIII
  69. LXIV
  70. LXV
  71. LXVI
  72. LXVII
  73. LXVIII
  74. LXIX
  75. LXX
  76. LXXI
  77. LXXII
  78. LXXIII
  79. LXXIV
  80. LXXV
  81. LXXVI
  82. LXXVII
  83. LXXVIII
  84. LXXIX
  85. Ballada, iaką Wilon napisał na prośbę swey matki, aby ubłagać łaski nayswiętszey panny
  86. LXXX
  87. LXXXI
  88. LXXXII
  89. LXXXIII
  90. Ballada Wilona dla swey miłey
  91. LXXXIV
  92. Piosnka lub raczej rondo
  93. LXXXV
  94. LXXXVI
  95. LXXXVII
  96. LXXXVIII
  97. LXXXIX
  98. XC
  99. XCI
  100. XCII
  101. XCIII
  102. XCV
  103. XCVII
  104. CVI
  105. CVII
  106. CVIII
  107. CIX
  108. CXII
  109. CXIV
  110. CXV
  111. Ballada y modlitwa
  112. CXVI
  113. CXVII
  114. CXVIII
  115. CXIX
  116. CXX
  117. CXXI
  118. CXXII
  119. CXXIII
  120. CXXIV
  121. CXXV
  122. CXXVI
  123. CXXVIII
  124. CXXIX
  125. Ballada, iaką Wilon udarował pewnego świeżo ożenionego szlachcica, ibży posłał ią swey małżonce, którą zdobył sobie mieczem
  126. CXXX
  127. CXXXI
  128. Ballada
  129. CXXXII
  130. CXXXIII
  131. Ballada zatytułowana: przeciwrzeczenia Fran — Gontirowe
  132. CXXXIV
  133. Ballada o niewiastach parizkich
  134. CXXXV
  135. CXXXVI
  136. CXXXVII
  137. CXXXVIII
  138. CXXXIX
  139. Ballada o Wilonie y Grubej Małgośce
  140. CXLI
  141. CXLII
  142. CXLIII
  143. CXLIV
  144. CXLV
  145. Piękna lekcyia Wilona dla straconych dziatek
  146. Ballada zawieraiąca dobrą naukę dla chłopiąt złego życia
  147. CXLVI
  148. CXLVII
  149. CXLVIII
  150. CXLIX
  151. CL
  152. CLI
  153. CLII
  154. Rondo
  155. CIV
  156. CLV
  157. CLVI
  158. CLVII
  159. CLX
  160. CLXL
  161. CLXII
  162. CLXIII
  163. CLXIV
  164. CLXV
  165. Rondo
  166. CLXVI
  167. CLXXIII
  168. Ballada, w którey Wilon pyta u wszytkich przebaczenia
  169. Ballada służąca na zakończenie
  170. Kodycyl do Testamentu mistrza Franciszka Wilona
    1. List do przyiacioł, w formie ballady
    2. Nadgrobek w formie ballady, który Wilon sporządził dla siebie y swoich kompanów, nadziewaiąc się bydź z nimi powieszony
    3. Ballada o apelacyi Wilonowey
    4. Rozprawa serca y ciała Wilonowego w kształcie ballady
  171. Od tłumacza

Ta książka jest dostępna dla tysięcy dzieciaków dzięki darowiznom od osób takich jak Ty!

Dorzuć się!
Dorzuć się!

O autorze

François Villon

Ur.
1431 lub 1432
Zm.
po 1463
Najważniejsze dzieła:
Wielki Testament

Poeta, student Sorbony, kryminalista dwukrotnie ułaskawiony przez króla. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało de Montcorbier lub des Loges, a Villonem nazywał się po kanoniku przy klasztorze św. Benedykta, który go wychowywał po śmierci ojca. W dokumentach sądowych zachowały się informacje o licznych bójkach z jego udziałem, niektórych ze skutkiem śmiertelnym, oraz o przynależności do bandy, która dokonała kradzieży złota z kaplicy Kolegium Nawarskiego na Sorbonie (pod koniec 1456). W roku 1463 poeta został nawet skazany na śmierć przez powieszenie, lecz wyrok zamieniono na wygnanie z Paryża. O tych faktach wspomina zresztą Wielki Testament, najważniejsze dzieło poetyckie Villona.
Utwór to niejednolity, oscylujący między gryzącą satyrą a rozmyślaniem o rzeczach ostatecznych. Niejednorodna jest również jego forma: w ramę, jaką stanowią żartobliwe zapisy spadkowe, wkomponowane są liczne ballady (które to słowo w poezji starofrancuskiej oznaczało utwór o określonej budowie wersyfikacyjnej, kończący się "przesłaniem", to jet bezpośrednim zwrotem do adresata). Najsłynniejsze z nich to Ballada o paniach minionego czasu, z przysłowiowym refrenem "Ach, gdzież są niegdysiejsze śniegi" oraz Ballada powieszonych, napisana pod wrażeniem grożącej poecie kary.
Tadeusz Boy-Żeleński, tłumacz Wielkiego Testamentu na język polski, zwracał uwagę, że dzieło to różni się od powstającej w tym samym czasie poezji osobistym charakterem, prezentacją skomplikowanego życiorysu i uczuć postaci z krwi i kości. Nie jest to jednak jedyna możliwość interpretacji utworu, a możliwe, że nawet przedstawianie biografii Villona jest bezprzedmiotowe. Niekiedy pojawiają się bowiem sugestie, iż rzeczywistym autorem Wielkiego Testamentu był anonimowy erudyta, wykorzystujący postać paryskiego przestępcy Villona do celów literackich. W Polsce opinię taką wyrażał prof. Bronisław Geremek.