Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Wspólnie budujemy najpopularniejszą bibliotekę internetową w Polsce.

Dzięki Twojej wpłacie uwolnimy kolejną książkę. Przeczytają ją tysiące dzieciaków!


Dorzucisz się?

Jasne, dorzucam się!
Tym razem nie, chcę przejść do biblioteki
Informacje o nowościach

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail.

x
II. Jiv-Atma →

Spis treści

    1. Duch: 1
    2. Dusza: 1
    3. Natura: 1

    Antoni LangeSonety wedyckie[1]I. Rupa[2](Stan kamienny)

    DuchDuch nasz dziecięcy — prawi mędrzec boży —
    W jutrznianych[3] wieków zamgławne przedednie
    Trwał połączony w niepodzielną jednię
    Z nieświadomością żywiołowych zworzy[4].
    I, gdy mu padał w źrenice blask zorzy,
    On stał jak martwe, niebytu sąsiednie,
    Głazu urwisko i roił bezwiednie,
    Że jego własne oko promień tworzy.
    Dusza, NaturaI we mgle owej pierwotnej ciemnicy
    Pozostawając, nie znał tej granicy,
    Która obrazy jego duszy sennej
    Od ram natury dzieli wiecznym działem,
    Lecz jednym duchem czuł się z nią i ciałem —
    I był sam sobie obcy, bezimienny.

    Przypisy

    [1]

    wedycki — wedyjski; staroindyjski język, z którego wywodzi się sanskryt klasyczny; nawiązujący do Wed, staroindyjskich tekstów sakralnych. Wedyzm: najstarsza forma hinduizmu; najdawniejsza indyjska religia. [przypis edytorski]

    [2]

    rupa, rūpa — w buddyzmie i hinduizmie: cielesność, forma, materia. [przypis edytorski]

    [3]

    jutrzniany (daw.) — poranny. [przypis edytorski]

    [4]

    zwora (daw.) — połączenie; element łączący. [przypis edytorski]

    Close
    Please wait...