Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 432 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x
← VI. Buddhi

Spis treści

    1. Duch: 1
    2. Miłość: 1
    3. Niewola: 1
    4. Rozczarowanie: 1

    Antoni LangeSonety wedyckieVII. Atma[1](Duch boży)

    1
    NiewolaCoraz miłości szerszą żądzą gnany,
    Coraz jej szersze kręgi duch ogarnie,
    I czując wszystkich atomów męczarnie,
    Zechce rozsadzić bytu ich kajdany.
    5
    RozczarowanieGrobem tysiąca mar rozczarowany,
    Pomny na dziejów swych wieczne trupiarnie,
    Pozna wszechrzeczy treść, co go bezkarnie
    W niedoścignione pchały wciąż omany.
    Duch, MiłośćWięc silny wiedzą cierpienia wszechrzeczy
    10
    I wszechmiłością ku nim — duch człowieczy,
    Jak bóg, zapragnie z nimi wejść w zbratanie:
    I w tej ku źródłom swym drodze powrotnej,
    Jaźń swą rozleje w materii pierwotnej
    I w bezpotomnej pójdzie śnić Nirwanie[2].

    Paryż 1887

    Przypisy

    [1]

    atma, atman (z sanskr.) — jaźń; indywidualny boski pierwiastek duchowy tkwiący w każdej żywej istocie. [przypis edytorski]

    [2]

    nirwana — w buddyzmie ostateczne wyzwolenie od kręgu reinkarnacji i bytu indywidualnego oraz związanych z nim bólu i pragnień; osiągnięcie najwyższej prawdy i szczęścia. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…
    x