![Dwaj panowie z Werony](/media/book/cover_clean/dwaj-panowie-z-werony_YmOCcjQ.jpg)
William Shakespeare (Szekspir)
Dwaj panowie z Werony
Słońce poczyna złocić zachód niebios,
I już godzina prawie, w której z Sylwią
W mnicha...
O, jestem tylko twoim wesołkiem. Cóż zresztą człowiek ma czynić, jeżeli nie weselić się...
Motywem tym zaznaczaliśmy fragmenty zawierające przemyślenia na temat czasu (np. jego upływu, najczęściej zbyt szybkiego — czasu ,,uciekającego"), jako podstawowego żywiołu, w którym zanurzona jest egzystencja ludzka z jednej strony, a życie przyrody z drugiej (niekiedy rozróżnienie to powoduje postrzeganie niejako dwóch czasów — ograniczonego czasu ludzkiego i wiecznego trwania natury).