O literaturze rosyjskiej i naszym do niej stosunku dziś i lat temu trzysta

czytaj online

Literacki szkic autorstwa Aleksandra Brücknera, poświęcony historii wzajemnych relacji i inspiracji polskich i rosyjskich twórców, będący pokłosiem jego odczytu wygłoszonego we Lwowie w roku 1905.

Autor szkicu niejednokrotnie z ubolewaniem zwraca uwagę na fakt, że na skutek trudnych stosunków historycznych znajomość rosyjskiej twórczości w Polsce i polskiej w Rosji nie była i nie jest wystarczająca, aby stanowić bogate źródło obustronnych korzyści dla kultury i nauki. Brak przekładów, niechęć i uprzedzenia — wszystko to sprawia, że szerokie grono czytelników zarówno w jednym, jak i w drugim narodzie jest pozbawione dostępu do spuścizny znakomitych osobowości. Brückner w swoim tekście wnosi postulat, aby oddalić wszelkie animozje i wobec na nowo rodzącej się państwowości Rosji przełamać wzajemne uprzedzenia i rozpocząć popularyzację literatur wśród odbiorców kultury oraz samych pisarzy.

Spis treści:

Dodatek

O autorze

Aleksander Brückner

Ur.: 29 stycznia 1856 w Tarnopol
Zm.: 24 maja 1939 w Berlin
Najważniejsze dzieła:: Mitologia słowiańska, Starożytna Litwa

Historyk literatury i kultury polskiej, slawista, badacz dziejów języka. Pochodził ze spolszczonej rodziny niemieckiej. Profesor języków i literatur słowiańskich na uniwersytecie w Berlinie w latach 1881-1924, członek Akademii Nauk w Petersburgu, Pradze, Belgradzie i Sofii, a także Akademii Umiejętności w Krakowie i Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości po I wojnie światowej za swoją pracę na rzecz kultury polskiej został uhonorowany przez polskie uniwersytety i instytucje naukowe, a w 1933 otrzymał złoty medal zasługi od społeczeństwa polskiego. Najbardziej spektakularnym dokonaniem prof. Brücknera było odnalezienie w Bibliotece Petersburskiej Kazań świętokrzyskich, ich opracowanie jako zabytku języka polskiego i opublikowanie (1890). W istocie jednak największe znaczenie ma rozległość jego wieloletnich badań, umieszczenie dorobku kultury polskiej w kontekście rozwoju całej słowiańszczyzny, opracowanie krok po kroku w studiach szczegółowych i monograficznych dzieł i autorów głównego nurtu literatury polskiej (wyróżnić należy studium o Bogurodzicy, monografię Mikołaja Reja, czy oprac. pism Wacława Potockiego), a oprócz tego docenienie wagi np. literatury sowizdrzalskiej czy pogłębienie wiedzy na temat kulturotwórczej roli polskich różnowierców (wyd. oprac. 1905).