Pobieranie e-booka

Wybierz wersję dla siebie:

.pdf

Jeśli planujesz wydruk albo lekturę na urządzeniu mobilnym bez dodatkowych aplikacji.

.epub

Uniwersalny format e-booków, obsługiwany przez większość czytników sprzętowych i aplikacji na urządzenia mobilne.

.mobi

Natywny format dla czytnika Amazon Kindle.

Żadne z licznych dzieł Machiavellego nie wzbudziło takiego zainteresowania i kontrowersji jak Il principe, czyli Książę, żadne też nie osiągnęło takiej sławy i znaczenia. Ten traktat o zasadach zdobywania i utrzymywania władzy przez księcia mógłby się wydawać zaledwie kontynuacją jego wcześniejszej pracy: rozważań nad ustrojem i instytucjami republiki na przykładzie historii Rzymu. W przypadku państw rządzonych przez jednostkę pojawia się jednak dwoistość spojrzenia. Tradycja podkreślała i wychwalała te cechy władców, które jednocześnie są uważane za zalety osobiste w życiu prywatnym: dotrzymywanie słowa, łagodność, hojność. Machiavelli jako pierwszy jasno przeciwstawił się temu sposobowi oceny, za najważniejszą cechę władcy uważając skuteczność. Władca nieskuteczny nie tylko ryzykuje osobiście, iż utraci rządy, ale także naraża swoich poddanych na zgubne skutki kryzysu państwa, a nawet na popadnięcie pod obcą, zewnętrzną władzę. Obowiązek władcy jest równocześnie obowiązkiem władzy, dobro rządzonego państwa stanowi wartość nadrzędną, a więc władca musi podporządkować swoją etykę — polityce.

Czy żyjąc w świecie nieidealnym, pełnym ludzi, którzy nie są dobrzy, polityk może uniknąć makiawelizmu i zawsze kierować się zasadami dobra? Czytelnicy Machiavellego, dawniej i dziś, pozostają podzieleni.

Spis treści:

    Zdania niektórych autorów o Mikołaju Machiavellim
  1. [Dedykacja]
  2. Rozdział 1. Ile jest rodzajów samowładztwa i drogi doń prowadzące
  3. Rozdział 2. O monarchiach dziedzicznych
  4. Rozdział 3. O monarchiach mieszanych
  5. Rozdział 4. Dlaczego kraje Dariusza, zdobyte przez Aleksandra Wielkiego, nie powstały po śmierci Aleksandra przeciw jego następcom
  6. Rozdział 5. Jak rządzić miastami lub krajami, które przed podbiciem własne miały ustawy
  7. Rozdział 6. O nowych państwach własnym wojskiem i osobistą dzielnością podbitych
  8. Rozdział 7. O nowych państwach obcą pomocą i szczęściem nabytych
  9. Rozdział 8. O tych, którzy nieuczciwością i zbrodniami dostąpili panowania
  10. Rozdział 9. Obywatelska władza państwa
  11. Rozdział 10. Modła do ocenienia potęgi każdego państwa
  12. Rozdział 11. O państwach kościelnych
  13. Rozdział 12. O różnych gatunkach milicji i wojska najemnego
  14. Rozdział 13. O wojskach pomocniczych, mieszanych i narodowych
  15. Rozdział 14. Przepisy dla księcia co do wojskowości
  16. Rozdział 15. Przyczyny, dla których ludzi, mianowicie książąt, chwalimy lub ganimy
  17. Rozdział 16. O hojności i skąpstwie
  18. Rozdział 17. O okrucieństwie i łagodności, tudzież czego lepiej: miłości czy bojaźni w narodzie doznawać
  19. Rozdział 18. Jak dalece powinni książęta słowa dochowywać
  20. Rozdział 19. Pogardy i nienawiści trzeba unikać
  21. Rozdział 20. Czy warownie i inne przez książąt używane bezpieczeństwa środki są pożyteczne, czy szkodliwe
  22. Rozdział 21. Jak się powinien książę zachować, aby uzyskał dobre imię
  23. Rozdział 22. O ministrach
  24. Rozdział 23. Jak mamy unikać pochlebców
  25. Rozdział 24. Z jakich przyczyn potracili włoscy książęta swoje państwa
  26. Rozdział 25. Wpływ losu na sprawy ludzkie i jakim sposobem można mu opór stawić
  27. Rozdział 26. Wezwanie do uwolnienia Włoch od cudzoziemców

Ta książka jest dostępna dla tysięcy dzieciaków dzięki darowiznom od osób takich jak Ty!

Dorzuć się!
Dorzuć się!

O autorze

Niccolo Machiavelli
il. Santi di Tito (1536–1603), domena publiczna

Niccolo Machiavelli

Ur.
3 maja 1469
Zm.
21 czerwca 1527
Najważniejsze dzieła:
Książę (1513), Rozważania nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Tytusa Liwiusza (1512-1517), Historie florenckie (1521-1525)

Czołowy włoski myśliciel społeczny i polityczny epoki Odrodzenia. Uznawany za założyciela współczesnych nauk politycznych i inicjatora nowożytnej doktryny racji stanu. Historyk i dyplomata, służył Republice Florenckiej, w latach 1498-1512 pełniąc funkcję sekretarza tzw. Drugiej Kancelarii, zajmującej się sprawami dyplomacji i wojny. Odbywał liczne misje dyplomatyczne. Po upadku republiki i dojściu do władzy Medyceuszy (1512) został oskarżony o spisek, pozbawiony stanowiska i uwięziony. Po uwolnieniu osiadł w wiejskiej posiadłości, gdzie poświęcił się pisaniu traktatów politycznych, najsłynniejsze swoje dzieło, traktat Książę o zdobywaniu i utrzymywaniu władzy, dedykując głowie rodu Medyceuszy. Najważniejsze z jego dzieł opublikowano pośmiertnie. W roku 1559 pisma Machiavellego znalazły się na kościelnym indeksie ksiąg zakazanych.