Oferta dla Przyjaciół Wolnych Lektur... Ankieta czytelników Wolnych Lektur

Wypełnij ankietę i pomóż nam rozwijać Wolne Lektury. Zajmie Ci to kilka minut, a nam pomoże stworzyć bibliotekę, która odpowiada na potrzeby naszych Czytelników i Czytelniczek.

x

5668 free readings you have right to

Language Language

Form: Epika,
author: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

  • Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) X
  1. Narkotyki to zbiór esejów autorstwa Stanisława Ignacego Witkacego, wydany po raz pierwszy w 1932 roku. Poszczególne eseje dotyczą nikotyny, alkoholu, kokainy, peyotlu, morfiny i eteru — i takie tytuły noszą kolejne rozdziały.

    W każdym z esejów Witkacy opisuje własne doświadczenia ze wskazanymi substancjami — opowiada zarówno przeżycia i wizje po zastosowaniu tychże używek, swoje pozytywne i negatywne wrażenia, jak i komentuje wpływ na społeczeństwo. Zbiór zawiera również appendix, w którym Witkacy zabiera głos w sprawach higieny i zdrowia, a także udziela porad i podaje przepisy.

    Stanisław Ignacy Witkiewicz to polski pisarz, malarz, dramaturg, fotografik i filozof z początku XX wieku. Zasłynął ogłoszeniem teorii estetycznej — Teorii Czystej Formy. Jego dzieła wzbudzały wiele kontrowersji, podobnie jak sama jego postać — często był kojarzony z narkomanią, czemu zaprzeczał, gdyż żadnej substancji, poza nikotyną, nie przyjmował w sposób ciągły. W 1939 roku, po radzieckim ataku na Polskę, popełnił samobójstwo.

  2. Młody chłopiec, syn srogiego barona-browarnika, wraca po maturze do rodzinnego dworu. Wydarzenia rozgrywają się bardzo szybko.

    W ciągu jednej nocy śmierć ojca i podwójna inicjacja seksualna oraz szereg dziwacznych znajomości, które zniechęcają naszego bohatera do sztuki, filozofii i religii, potem nacjonalizacja rodzinnego majątku, cios ze strony kochanki (rozbuchanej, starzejącej się femme fatale) i „upadek” matki w ramiona dziarskiego przedstawiciela „ludu”.

    Barwnym tłem tego dramatu jest wyuzdana political fiction: pogrążona w chaosie Polska, otoczona republikami bolszewickimi, w Rosji zwyciężyli biali, by zaraz ulec potędze bezdusznych Chińczyków. W atmosferze przygniatającej schyłkowości (upadek w różnych formach i kierunkach dotyczy wszystkich i wszystkiego), w ogólnym dojmującym nienasyceniu, wpływy zdobywa demoniczny, nieodgadniony Mąż Opatrznościowy — krzywonogi Generał-Kwatermistrz Kocmołuchowicz.

    Autor skupia się na dogłębnych opisach chwilowych stanów emocjonalnych, drgnień duszy. Analizuje zwłaszcza wszelkie wstydliwe i budzące wstręt aspekty relacji międzyludzkich, błyskotliwie zaklinając w materię swoistego, groteskowego języka świeże wówczas idee freudowskie (np. papidło — figura zmarłego, ale wciąż wszechwładnego ojca).

  3. Głównym tematem powieści są, według słów autora, „przeżycia bandy zdegenerowanych byłych ludzi na tle mechanizującego się życia”. W męczącej atmosferze zmierzchu religii, filozofii i sztuki, w obliczu nadciągającej rewolucji „niwelistów”, w której nie będzie już miejsca na indywidualizm, bohaterowie rozpaczliwie łakną metafizycznych przeżyć i szukają sensu istnienia.

    Pożegnanie jesieni to powieść intelektualna, filozoficzna, a jednocześnie psychologizująca, w której najważniejszą rolę odgrywają analizy stanów psychicznych, przemyślenia i dyskursy metafizyczne, egzystencjalne i historiozoficzne. Część odbiorców odczytywała ją podobnie jak wystawiane wcześniej utwory dramatyczne Witkacego: na poły groteskowa proza skłoniła ich do traktowania utworu jako autorskiej zabawy, szyderstwa i żartu. Inni przeciwnie, zauważyli, że jest to utwór pisany serio, ale krytykowali powieść za to, że jest to „osobista spowiedź autora” i dlatego jest tylko „pseudopowieścią”. Nieprzychylne przyjęcie Pożegnania jesieni nie zniechęciło Witkacego do napisania następnej powieści podobnego typu, Nienasycenia.

All matching works

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Narkotyki

Nienasycenie

Pożegnanie jesieni

Motifs and themes

A

Alkohol (9)

Anioł (1)

Antysemityzm (8)

Artysta (11)

B

Błądzenie (2)

Bogactwo (6)

Bóg (2)

Brud (1)

C

Carpe Diem (1)

Chrzest (2)

Ciało (1)

Cierpienie (1)

D

Dobro (3)

Doskonałość (1)

Duch (3)

Duma (1)

Dusza (1)

E

Erotyzm (7)

F

Filozof (3)

G

Grzeczność (1)

Gwiazda (2)

H

Historia (8)

Honor (1)

I

Idealista (3)

Interes (2)

J

Jedzenie (6)

K

Kłótnia (1)

Kobieta (7)

Kobieta demoniczna (45)

Kondycja ludzka (11)

Konflikt wewnętrzny (1)

Ksiądz (17)

Książka (1)

L

Literat (3)

Los (1)

M

Małżeństwo (1)

Marzenie (2)

Maszyna (1)

Mąż (3)

Melancholia (4)

Mężczyzna (4)

Miasto (2)

Miłość (10)

Miłość romantyczna (1)

Modlitwa (1)

Muzyka (2)

N

Nacjonalizm (1)

Narkotyki (21)

Narodziny (1)

Natura (10)

Nauka (2)

Niebo (1)

Nienawiść (1)

Nuda (1)

O

Obraz świata (4)

Obrzędy (1)

Oko (1)

Otchłań (1)

P

Piękno (5)

Pijaństwo (1)

Plotka (2)

Pocałunek (2)

Poezja (3)

Pogrzeb (1)

Pojedynek (3)

Polityka (1)

Poświęcenie (2)

Pozycja społeczna (4)

Pożądanie (14)

Praca (1)

Prawda (3)

Przeczucie (1)

Przemiana (1)

Przemoc (2)

Przyroda nieożywiona (1)

Przywódca (5)

R

Religia (12)

Rewolucja (16)

Rozkosz (2)

Rozum (1)

S

Samobójstwo (3)

Samolubstwo (1)

Samotność (3)

Seks (14)

Sen (4)

Słońce (4)

Słowo (2)

Sport (1)

Spowiedź (3)

Starość (1)

Strach (5)

Sumienie (1)

Syn (1)

Szaleniec (1)

Szaleństwo (3)

Szatan (3)

Szczęście (2)

Sztuka (18)

Ś

Ślub (3)

Śmierć (4)

Śpiew (1)

Światło (1)

T

Tajemnica (4)

Tęsknota (1)

U

Uczta (1)

Upadek (11)

Urzędnik (1)

W

Walka (3)

Wiara (4)

Władza (1)

Wojna (3)

Wspomnienia (1)

Wyrzuty sumienia (4)

Z

Zazdrość (2)

Zdrada (7)

Zło (1)

Zwierzę (3)

Ż

Żołnierz (2)

Żona (3)

Żyd (11)

Form: Epika

No description.

Author: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ur.
24 lutego 1885 w Warszawie
Zm.
18 września 1939 w Jeziorach na Polesiu
Najważniejsze dzieła:
W małym dworku dramat, 1921), Wariat i zakonnica (dramat, 1923), Janulka, córka Fizdejki (dramat, 1923), Matka (dramat 1924), Szewcy (dramat, 1934), Pożegnanie jesieni (powieść, 1927), Nienasycenie (powieść, 1930), Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919), Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia (1935), Niemyte dusze (1936; wyd. 1975).

Pseudonim Witkacy.
Polski awangardowy malarz, dramaturg, pisarz i filozof. Malarstwo studiował na krakowskiej ASP (u J. Stanisławskiego i J. Mehofera). W czasie I wojny światowej zaciągnął się do armii carskiej, ranny w 1916 r., pojechał kurować się do rodziny w Moskwie, gdzie był świadkiem wybuchu rewolucji październikowej. Bezpośrednie doświadczenie historii ukształtowało katastroficzną historiozofię Witkacego. W 1918 roku wrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Pracował zarobkowo jako portrecista (w latach 30. stworzył jednoosobową "Firmę portretową"), tworzył teoretyczne teksty z zakresu estetyki, był członkiem krakowskiej grupy formistów, głosząc teorię Czystej Formy w sztuce, mającej odwoływać się u odbiorcy bezpośrednio do uczuć metafizycznych. Z czasem stworzył własny system filozoficzny. W 1935 r. odznaczony prze Polską Akademię Nauk. Po wybuchu II wojny światowej, nie przyjęty jako ochotnik do wojska, udał się w kierunku wschodniej granicy Polski. Zginął śmiercią artystyczno-samobójczą, zażywając weronal wraz ze swą ówczesną kochanką oraz podcinając sobie żyły na wieść o agresji Związku Radzieckiego na prowadzącą wojnę z hitlerowskimi Niemcami Polskę.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) in Wikipedia
Close

* Loading