5511 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Luty 1904 roku. W salonie baronostwa Niemenów odbywa się wielkie przyjęcie, w którym uczestniczy warszawska inteligencja i arystokracja.

Zgromadzeni oglądają występy artystyczne, tańczą, flirtują i prowadzą rozmowy o polityce i ideologii — wśród rozmówców znajdują się konspiratorzy lewicowi i prawicowi. Elementem, który wzbudza niepokój i tajemniczy nastrój jest kukła murzyna stojąca w rogu salonu. W trakcie przyjęcia przychodzi także informacja o wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej. Ostatnia część powieści wyprowadza bohaterów na ulice Warszawy…

Oziminia Berenta to powieść, która powstała w 1911 roku. Jest swoistym komentarzem, podsumowaniem nastrojów rewolucjnych i Rewolucji 1905 roku. W treści ścierają się ideologie, jednak nie wypowiada ich narrator, tylko prezentują poszczególni bohaterowie. Ozimina jest również skarbnicą odwołań do innych motywów literackich — literaturoznawcy przede wszystkim wskazują na jej korespondencję z Weselem Stanisława Wyspiańskiego. Zauważa się w jej budowie wiele cech dramatu, a także cechy powieści polifonicznej. Wacław Berent to powieściopisarz okresu modernizmu. Znany przede wszystkim jako autor Próchna, Oziminy i Diogenesa w kontuszu.

    Zobacz też:

    Motywy

    Informacje o utworze

    Autor: Wacław Berent

    Ur.
    28 września 1873 w Warszawie
    Zm.
    między 19 a 22 listopada 1940 w Warszawie
    Najważniejsze dzieła:
    Próchno, Ozimina, Żywe kamienie, Diogenes w kontuszu, Zmierzch wodzów

    Powieściopisarz, eseista i tłumacz okresu modernizmu.
    Z wykształcenia przyrodnik (obronił doktorat w zakresie ichtiologii ...

    Źródłowy plik XML
    Miksuj treść utworu
    Zamknij

    * Ładowanie