Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 376 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Informacje o nowościach

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail.

x

5611 free readings you have right to

Language Language

Genre: Wiersz sylabotoniczny

  1. Świdryga i Midryga, bohaterowie ballady o tym samym tytule, dwaj wiejscy opoje, którzy tańcowali w pijackim szale po polu.

    Napotkali tam Południcę (słowiańskiego demona, będącego błąkąjącą się duszą kobiety zmarłej przed ślubem, po nim lub w jego czasie, objawiającego się zwykle jako młoda dziewczyna z rozwianymi włosami), która zapragnęła zatańczyć z nimi. Problem jednak stanowiło oczywiście to, że Południca jest jedna, a chętnych panów do tańca dwóch…

    Bolesław Leśmian to jeden z najsłynniejszych pisarzy i poetów polskich pierwszej połowy XX wieku, uznany za najoryginalniejszego twórcę tych czasów. To twórca nowego typu ballady, zasłynął także charakterystycznym językiem — jego utwory pełne są neologizmów, zwanych leśmianizmami. W swoich dziełach odwoływał się często do wątków fantastycznych, do wierzeń ludowych, czerpał z tradycji baroku, romantyzmu i Młodej Polski, inspirował się Bergsonem i Nietzschem.

All matching works

Genre: Wiersz sylabotoniczny

Najważniejsi twórcy
J. Słowacki, A. Mickiewicz, B. Leśmian, J. Tuwim

Rodzaj wiersza regularnego opartego na systemie wersyfikacyjnym zw. sylabotonizmem. Podstawą rytmu w takim wierszu jest: stała liczba sylab w odpowiadających sobie wersach oraz stałe umiejscowienie sylab akcentowanych. Mogą pojawiać się również inne powtarzalne elementy rytmizujące np. średniówka dzieląca wers na dwie części poprzez stały akcent na tej samej sylabie.
Miarą jednostki rytmicznej jest stopa — w staroż. Grecji wyznaczana przez układ długich i krótkich głosek, w polskim wierszu rozumiana jako regularnie powtarzający się układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych (np. dwie sylaby, z których pierwsza jest nieakcentowana, druga akcentowana tworzą jamb, a układ trzech sylab, z których pierwsza i ostatnia są nieakcentowane, zaś akcent przypada na środkową sylabę — to amfibrach). Początki wiersza sylabotonicznego w Polsce sięgają 2 poł. XVIII w.

Wiersz sylabotoniczny in Wikipedia
Close

* Loading