François-René de Chateaubriand, Przygody ostatniego z Abenserażów

czytaj online

3 sierpnia 1492 w porcie Palos trzy statki Krzysztofa Kolumba podnoszą kotwice i wyruszają w poszukiwaniu nowej drogi do Indii. W tym samym roku wypływają z Hiszpanii inne statki, ku innym brzegom.

W styczniu skapitulowała Grenada, ostatni punkt oporu muzułmanów na Półwyspie Iberyjskim. Kończy się osiem stuleci obecności Maurów na tych ziemiach. Wkrótce tysiące muzułmanów, zmuszonych do porzucenia ojczyzny, wyjeżdża i osiedla się w Afryce Północnej. Ćwierć wieku później młody Aben-Hamet, jedyny potomek potężnego niegdyś rodu Abenserażów, postanawia odbyć pielgrzymkę do kraju przodków. W Grenadzie ze wzruszeniem odnajduje opisywane mu przez starców świadectwa dawnej świetności, a błądząc po ulicach, napotyka piękną Hiszpankę.

Historia dwojga ludzi, których łączy gorące uczucie, lecz dzieli religia i bolesna przeszłość wrogich narodów.

O autorze

François-René de Chateaubriand

Ur.: 4 września 1768 w Saint-Malo
Zm.: 4 lipca 1848 w Paryżu

Najważniejsze dzieła:: Atala (1801), René (1802), Duch wiary chrześcijańskiej (1802), Pamiętniki zza grobu (1848-50)

Francuski pisarz, polityk i dyplomata, inicjator romantyzmu we Francji, wywarł wielki wpływ na treść i formę późniejszej literatury francuskiej. Urodzony w rodzinie arystokratycznej, monarchista, podczas rewolucji opuścił Francję. Jego podróż do Ameryki w roku 1791 zaowocowała materiałami do obszernej powieści o życiu Indian Luizjany, której dwa fragmenty wydane wcześniej w formie opowiadań, Atala i René, przyniosły mu znaczny rozgłos. Jego sławę powiększyła publikacja Ducha wiary chrześcijańskiej, apologii mądrości i piękna chrześcijaństwa. Sukcesy literackie utorowały Chateaubriandowi drogę do kariery politycznej. Początkowo zwolennik Napoleona, w czerwcu 1803 roku został mianowany sekretarzem ambasady w Rzymie. Wkrótce, zrażony działaniami Bonapartego, przeszedł do opozycji i zaangażował się w działalność polityczną jako zagorzały rojalista. Po przywróceniu monarchii parokrotnie pełnił funkcję ambasadora, kulminacją jego kariery politycznej była teka ministra spraw zagranicznych w latach 1823-1824. Po rewolucji lipcowej wycofał się z życia publicznego. W ostatnich latach życia powrócił do spisywania dla potomności swoich Pamiętników zza grobu.