Wiersz sylabotoniczny

Najważniejsi twórcy

J. Słowacki, A. Mickiewicz, B. Leśmian, J. Tuwim

Rodzaj wiersza regularnego opartego na systemie wersyfikacyjnym zw. sylabotonizmem. Podstawą rytmu w takim wierszu jest: stała liczba sylab w odpowiadających sobie wersach oraz stałe umiejscowienie sylab akcentowanych. Mogą pojawiać się również inne powtarzalne elementy rytmizujące np. średniówka dzieląca wers na dwie części poprzez stały akcent na tej samej sylabie.
Miarą jednostki rytmicznej jest stopa — w staroż. Grecji wyznaczana przez układ długich i krótkich głosek, w polskim wierszu rozumiana jako regularnie powtarzający się układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych (np. dwie sylaby, z których pierwsza jest nieakcentowana, druga akcentowana tworzą jamb, a układ trzech sylab, z których pierwsza i ostatnia są nieakcentowane, zaś akcent przypada na środkową sylabę — to amfibrach). Początki wiersza sylabotonicznego w Polsce sięgają 2 poł. XVIII w.