Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 433 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

5981 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Autor: Jan Andrzej Morsztyn,
motyw: Ciało,
motyw: Kochanek,
gatunek: Epigramat

  • Jan Andrzej Morsztyn X
  • Ciało X
  • Kochanek X

Autor: Jan Andrzej Morsztyn

Ur.
24 czerwca 1621 r. w Wiśniczu pod Krakowem
Zm.
8 stycznia 1693 r. w Paryżu
Najważniejsze dzieła:
Lutnia (1661, powst. 1638-1660), Kanikuła (1647), Fraszki (1645), Nagrobek (1647), Pokuta w kwartanie (1652), Pieśni (1658)

Wszechstronnie wykształcony poeta i tłumacz polski, a także polityk związany z dworem królewskim i wysoki urzędnik państwowy. Jeden z czołowych twórców polskiej poezji barokowej. Jego utwory, wzorowane na modnym wówczas sposobie pisania zwanym „marinizmem”, cechuje tematyka miłosna, towarzyska i polityczna. Opierają się na ciekawym pomyśle („koncept”), zawierają różnorodne środki stylistyczne (niespotykane metafory czy odważne porównania), a kończą się zaskakującą pointą.
Dzięki znajomości języków obcych, Morsztyn znakomicie przełożył utwory Corneille'a, Tassa oraz Marina. Jego tłumaczenia uznane zostały za wielkie osiągnięcia sztuki translatorskiej.

Jan Andrzej Morsztyn w Wikipedii

Motyw: Ciało

Przy pomocy tego hasła wskazujemy przemyślenia na temat ciała ludzkiego (najczęściej przedstawianego w opozycji do duszy/ducha) oraz na temat roli cielesności w rozmaitych relacjach międzyludzkich.

Motyw: Kochanek

Motyw ten, ważny dla obyczajowości związanej z erotyką, pojawia się w sytuacjach tzw. trójkątów małżeńskich. Być może potrzebny byłby odpowiadający mu motyw kochanki (na razie odpowiednie fragmenty oznaczane były za pomocą niezwykle pojemnego motywu kobiety).

Gatunek: Epigramat

Najważniejsi twórcy
Voltaire, J. W. Goethe, K. Janicki, J. Kochanowski, M. Sęp-Szarzyński, M. K. Sarbiewski, W. Potocki, S. Trembecki, T. K. Węgierski, F. Zabłocki, K. Brodziński, A. Mickiewicz, J. Słowacki, C. Norwid, M. Pawlikowska-Jasnorzewska, S. J. Lec

Krótki, zwięzły, oparty na koncepcie (dowcipnym sposobie wyłożenia tematu) utwór poetycki. Gatunek wywodzi się z wierszowanych napisów na dziełach sztuki, nagrobkach, budowlach czy przedmiotach użytkowych. Za twórcę epigramatu literackiego uważa się Symonidesa z Keos. Przybierając różne tonacje (istnieją epigramaty erotyczne, okolicznościowe, biesiadne, satyryczne, panegiryczne i in.), epigramat zachował swą pierwotną cechę informacji o osobie, rzeczy, sytuacji etc. Od oświecenia rygory gatunku zacierają się i epigramat staje się synonimem rymowanego aforyzmu. Do odmian epigramatu należą epitafia, fraszki i figliki.

Epigramat w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie