![Quimper](/media/book/cover_clean/jacob-quimper_OTnQ1Bs.jpg)
Max Jacob
Quimper
W dole Odeta o mostach z żelaza licznych
Płynęła, gardło wiecznie płukająca.
Na tarczy błyskającej...
Jako woda płynąca — rzeka wiąże się z motywem przemijania i zmienności rzeczywistości (co znajduje odbicie w klasycznych maksymach Heraklita z Efezu), a więc w jakiś sposób odsyła też do przemyśleń na temat kondycji ludzkiej czy obrazu świata. W literaturze polskiej (u Orzeszkowej, czy Żeromskiego) rzeka kojarzona jest historią (jest jej niemym świadkiem) i tradycją — a więc raczej z trwaniem niż przemijaniem.