![Pisma mistyczne](/media/book/cover_clean/slowacki-pisma-mistyczne_KjPLvVR.jpg)
Juliusz Słowacki
Pisma mistyczne
Nie oczy w nas widzą, ale Duch widzi ciało przez oczy; może więc widzieć bez...
Nie oczy w nas widzą, ale Duch widzi ciało przez oczy; może więc widzieć bez...
Kiedy poeta Apollo ściga za miłością, to ona — bliska pochwycenia — jak Dafne w laur się...
Poeta, porównany do siarniczka, który minę ma zapalić: póki siarniczek pali się, ludzie wielbią, przewidując...
Chłopek, który wie, że modląc się w Bogu, może odwrócić wiatr od płonącej stodoły, wie...
O szczególnej pozycji poety byli przekonani już starożytni. Horacy, a za nim później Kochanowski, pisał o tym, że poeta zyskuje nieśmiertelność poprzez swoje dzieła, które będą znane przyszłym pokoleniom (przez co zachowana zostanie też pamięć o imieniu poety). Dzieło literackie stanowić więc miało „pomnik trwalszy niż ze spiżu”. Do innej tradycyjnej (raczej z tradycji starogreckiej) roli poety jako podejmującego trud utrwalenia w pieśniach podań, mitów oraz historii wspólnoty — nawiązali później romantycy. Właśnie w romantyzmie nowe oblicze i wielką popularność zyskała też koncepcja poety-wieszcza. Romantycy stworzyli tę koncepcję, pamiętając o tym, że grecki Apollo opiekował się nie tylko sztuką, ale także wyroczniami i jasnowidzami. Romantyczny poeta miał posiadać szczególny dar przenikania do duchowej sfery rzeczywistości, a więc docierania do prawdy. Był to dar wiedzy bezpośredniej, pozarozumowej, dostępny dzięki natchnieniu; łączył się z umiejętnością prorokowania, przewidywania przyszłych wydarzeń. Szczególnie polscy romantycy widzieli siebie w roli duchowych przywódców narodu, definiujących istotę tegoż narodu oraz moralizatorów stojących na straży wskazywanych przez siebie wartości i idei.