![W pałacu królewny śpiącej](/media/book/cover_clean/napoj-cienisty-w-palacu-spiacej-krolewny_BoTobqg.jpg)
Bolesław Leśmian
W pałacu królewny śpiącej
Szerzy się snu zaraza!… Śmierć drzemie u płotu…
Drzewa, jawą parując, posnęły zielono.
Motyl zawisł...
Istotną cechą egzystencji tego owada, która skłania do interpretacji metaforycznych, jest proces przemiany jaki przechodzi — z robaka w istotę skrzydlatą, cechującą się delikatnością i pięknem. Z tego powodu motyl bywa porównywany z duszą wykluwającą się z ciała. Specjalnym rodzajem jest nocny motyl — ćma. Ta, mając nieszczęsną predylekcję do lotu w kierunku księżyca, wpada często w pułapkę fałszywych księżyców — świec i ginie w ich płomieniach. O ćmach jako duszach grzeszników daje dłuższy wykład Gustaw w Dziadach Mickiewicza.