Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 434 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5835 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Motyw: Błądzenie,
gatunek: Rozprawa,
autor: Władysław Witwicki

  • Władysław Witwicki X

Motyw: Błądzenie

Motyw ten odwołuje się po części do naznaczonej niepewnością kondycji ludzkiej, po części natomiast do postaci miejskiego flaneura. Tym motywem oznaczać będziemy błądzenie Wokulskiego w labiryncie, jakim staje się dla niego Paryż. Wokulski także odkrywa Warszawę i ,,doświadcza" jej, gdy schodzi w dół ulicą Karową i błądzi po Powiślu. Jednocześnie w polskich realiach częściej błądzić będziemy nie w labiryntach miejskich, lecz po bezdrożach i pustkowiach (dla uzupełnienia obrazu polecamy tu z naszej listy cytaty zgromadzone pod hasłem błoto). Błądzenie rozumiane w sensie etycznym wiąże się z grzechem i upadkiem. Może ono jednak dotyczyć błąkania się ,,fizycznego" lub też duchowego: poszukiwania swojego miejsca w życiu, zmierzania być może ku jakiemuś celowi przez pozornie przypadkowe miejsca; może w końcu odnosić się do życia wewnętrznego (czy psychicznego) — np. poszukiwania własnej tożsamości.

Gatunek: Rozprawa

Brak opisu.

Autor: Władysław Witwicki

Ur.
30 kwietnia 1878 w Lubaczowie
Zm.
21 grudnia 1948 w Konstancinie
Najważniejsze dzieła:
Z psychologii stosunków osobistych (1907), W sprawie przedmiotu i podziału psychologii (1912), Psychologia. Dla użytku słuchaczów wyższych zakładów naukowych (t. 1 i 2) (1925-27), Zarys psychologii (1928), Wiadomości o stylach (1934), Rozmowa o jedności prawdy i dobra (1936), Przechadzki ateńskie (cykl audycji radiowych 1939, wyd. 1947), Platon jako pedagog (1947), O widzeniu przedmiotów. Zasady perspektywy (1954), Pogadanki obyczajowe (1957), Anatomia plastyczna (1960), La foi des éclairés (1939, wyd. polskie: Wiara oświeconych, 1959)

Filozof kultury, historyk filozofii, tłumacz (gł. dzieł Platona), autor pierwszego podręcznika psychologii, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, teoretyk sztuki, rysownik. Zajmował się relacją między kulturą świecką i religijną oraz filozofią w powiązaniu z psychologią, logiką i etyką.

Zaliczany do myślicieli związanych ze szkołą lwowsko-warszawską; studiował pod kierunkiem Kazimierza Twardowskiego na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie obronił w 1901 r. doktorat na podst. rozprawy pt. Analiza psychologiczna ambicji. W 1905 zdał egzamin państwowy na nauczyciela propedeutyki filozofii. Od założenia przez Twardowskiego w 1911 ,,Ruchu Filozoficznego" do 1918 r. był członkiem redakcji pisma; w l. 1928--1936 był członkiem redakcji pisma ,,Psychotechnika". Rozgłos przyniosły mu występy radiowe w latach 30.: czytanie dialogów Platona oraz wygłoszenie cyklu pogadanek Przechadzki ateńskie (potem wydanych drukiem). W 1938 został prezesem Polskiego Towarzystwa Psychotechnicznego. II wojnę światową spędził w Warszawie i Busku Zdroju. Pod koniec wojny wrócił do swego podwarszawskiego domu w Konstancinie, gdzie od jesieni 1945 do czerwca 1948 prowadził seminarium z psychologii.

Przedstawił dwie oryginalne teorie: kratyzmu (od gr. kratos: siła) i uczuć społecznych (oraz, w konsekwencji, teorię komizmu i typologię ludzi). Charakterystyczna dla Witwickiego jest metoda analityczna (przejęta od Twardowskiego zasada ,,ABC porządnego myślenia"), wymagająca dokładnej analizy znaczeń, skrupulatnego definiowania pojęć i konsekwentnego ich stosowania, jak również, jako podstawa uprawiania psychologii deskrypcyjnej zasada naczelna, że zanim cokolwiek zostanie wyjaśnione, najpierw musi zostać jasno i rzetelnie opisane.

Władysław Witwicki w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie