Lochy Watykanu

tłum. Tadeusz Boy-Żeleński

czytaj online

Pobieranie e-booka

Wybierz wersję dla siebie:

.pdf

Jeśli planujesz wydruk albo lekturę na urządzeniu mobilnym bez dodatkowych aplikacji.

.pdf

.epub

Uniwersalny format e-booków, obsługiwany przez większość czytników sprzętowych i aplikacji na urządzenia mobilne.

.epub

.mobi

Natywny format dla czytnika Amazon Kindle.

.mobi

inne formaty

Akcja powieści Lochy Watykanu André Gide'a rozgrywa się kilka lat po roku 1890. Upłynęło ćwierć wieku od zjednoczenia Włoch i włączenia do nich dawnego Państwa Kościelnego razem ze stołecznym Rzymem, ale kolejny papież nadal nie uznaje aneksji i utraty swojej świeckiej władzy, odrzuca propozycje włoskiego rządu i uważa się za „więźnia Watykanu”.

Do położonego na południu Francji pałacyku pobożnej hrabiny Guy de Saint-Prix przybywa człowiek podający się za katolickiego księdza i wysłannika biskupa. W sekrecie przekazuje hrabinie przerażające wieści. Skonfliktowany ze świeckimi władzami papież został potajemnie porwany przez masonów z rządu i uwięziony w zamku Świętego Anioła. Na tronie papieskim zasiada podstawiony oszust, wykonujący złowieszcze plany masonerii. Na sfinansowanie planu uwolnienia papieża potrzebne są duże sumy pieniędzy, a wszystko trzeba utrzymać w ścisłej tajemnicy…

Lochy Watykanu to jedna z najgłośniejszych książek André Gide'a, pierwsze z jego dzieł, które zyskało sobie popularność wśród nowego pokolenia, wstępującego w życie po pierwszej wojnie światowej. Równocześnie to pierwsza książka Gide'a, która spotkała się z ostrą krytyką za antyklerykalizm i szerzenie amoralności. Sam autor, niechętny wobec tradycyjnej formy powieściowej, uważał Lochy Watykanu za sotie, błazeńską farsę o niekonwencjonalnej strukturze narracyjnej. Satyryczny tekst, z zawiłą fabułą z wątkiem sensacyjnym, opowiada zdarzenia z życia mężczyzn z trzech spokrewnionych rodzin. Tylko jeden z nich został potraktowany serio, młody zbuntowany człowiek z rozterkami egzystencjalnymi, krytyczny wobec tradycyjnej moralności i dążący do ustanowienia własnych zasad życiowych. Bohater ten, imieniem Lafcadio, wszedł w szeregi rozpoznawalnych, niemal symbolicznych postaci literackich, jak Raskolnikow, Stawrogin czy Józef K.

W roku 1947 André Gide został uhonorowany Nagrodą Nobla za „wszechstronną i znaczącą twórczość, w której problemy i uwarunkowania ludzkiej egzystencji zostały przedstawione z nieulękłym umiłowaniem prawdy i psychologiczną przenikliwością”.

Lochy Watykanu, opublikowane w 1914, mniej więcej w połowie kariery pisarskiej André Gide'a, zostały zakazane przez Kościół rzymskokatolicki wraz z innymi dziełami Gide'a w roku 1952 — rok po śmierci autora. Kilkanaście lat później Indeks ksiąg zakazanych został zniesiony.

Spis treści:

Księga pierwsza

1. II
2. III
3. IV
4. V
5. VI
6. VII

Księga druga. Julius de Baraglioul

1. II
2. III
3. IV
4. V
5. VI
6. VII

Księga trzecia. Amedeusz Fleurissoire

1. II
2. III
3. IV

Księga czwarta. Tysiącnogi

1. II
2. III
3. IV
4. V
5. VI
6. VII

Księga piąta. Lafcadio

1. II
2. III
3. IV
4. V
5. VI
6. VII
7. Posłowie

O autorze

André Gide

Ur.: 22 listopada 1869 w Paryżu
Zm.: 19 lutego 1951 w Paryżu
Najważniejsze dzieła:: Lochy Watykanu (1914), Immoralista (1902), Fałszerze (1925)

Francuski prozaik i tłumacz, noblista, jeden z czołowych pisarzy pierwszej połowy XX wieku. Urodził się w rygorystycznie protestanckiej rodzinie z klasy średniej. Początkowo związał się z symbolistami, skupionymi wokół Mallarmégo. W wieku 21 lat wydał w Librairie de l'art indépendant swoją pierwszą, na wpół autobiograficzną powieść: Les cahiers d’André Walter (1891), która spotkała się z przychylnością krytyków, ale nie przyciągnęła uwagi publiczności. Pod wpływem symbolizmu pozostawały także jego kolejne książki, opublikowane w tym samym wydawnictwie, z których ostatnią były Paludes (1895), satyra na literackie środowisko Paryża.

Podróż inicjacyjna z Paulem Alberem Laurensem po Algierii i Tunezji w latach 1893-1894 i przyjaźń z Oscarem Wildem, spowodowały, że Gide zerwał z protestantyzmem i zaakceptował swój pociąg do młodzieńców. Od tego czasu jego twórczość zostaje zdominowana przez temat wolności jednostki, która odrzuca surowe nakazy religii i tradycyjnej moralności i poszukuje własnych zasad postępowania, by być w pełni sobą. Pierwszą jego książką z tego okresu były Pokarmy ziemskie (1897), dzieło złożone z fragmentów lirycznych, wspomnień, wierszy, notatek z podróży i aforyzmów, które wpłynęło na pokolenie młodych pisarzy, między innymi na Alberta Camusa i Jean-Paula Sartre'a.

Sławę przyniosły mu książki Immoralista (1902), historia mężczyzny, który podróżuje po Europie i Afryce Północnej, próbując przekroczyć ograniczenia konwencjonalnej moralności, oraz Lochy Watykanu (1914), zaliczane przez autora do utworów ,,błazeńskich", poruszających poważny problem, ale w niepoważnej formie. Wielki skandal wywołał Korydon (1924), książka zawierająca cztery dialogi sokratyczne w obronie homoseksualizmu. Wielowątkowe dzieło Fałszerze (1925), opublikowane po raz pierwszy przez magazyn literacki ,,Nouvelle Revue Française”, którego Guide był współzałożycielem w roku 1909, autor uznawał za swoją jedyną powieść. Ogółem napisał kilkadziesiąt książek.

W roku 1947 André Gide otrzymał literacką Nagrodę Nobla za „wszechstronną i znaczącą twórczość, w której problemy i uwarunkowania ludzkiej egzystencji zostały przedstawione z nieulękłym umiłowaniem prawdy i psychologiczną przenikliwością”.

W roku 1952 Kościół katolicki w Indeksie ksiąg zakazanych zakazał wszystkich dzieł Gide’a.

Okna gabinetu Juliusa wychodziły na ogrody ambasady, zbiorniki oczyszczającego cienia, gdzie oczy i duch myły...

André Gide, Lochy Watykanu

lekki dźwięk kryształu, kiedy wypiwszy, odstawił szklankę, dosięgnął pogrążoną we śnie Małgorzatę, która wydając zwierzęce...

André Gide, Lochy Watykanu

Prawie nic w tym banalnym, umeblowanym pokoju nie poddawało się, niestety, jego niezręcznej ciekawości.

Żadnej...

André Gide, Lochy Watykanu