Mikołaj Rej
Żywot człowieka poczciwego
A to jest wszytka przyczyna tego, iż natura jest sama w sobie tak barzo zawikłana...
A to jest wszytka przyczyna tego, iż natura jest sama w sobie tak barzo zawikłana...
Abowiem widzimy to jaśnie, jako nam czas nasz marnie upływa, a co godzinka upłynie, to...
Ale iż różne są czasy w roku, też są i różne przypadki i w gospodarstwie...
A tak szkoda poczciwemu człowieku, gdy czas do czego przypadnie, marnie go tyrać, boć dosyć...
Abowiem patrz, mój miły bracie, jako nas czas, jako złodziej, po cichu okrada. Już ci...
Abowiem widzisz, iż wiek twój równie z wiatrem bieży. Widzisz też, iż czas twój podobien...
Ale radzę każdemu, uważywszy ty wszytki rzeczy, także i krótkość czasu swego, aby go sobie...
czas a śmierć dybie ustawicznie jako złodziej, a nie patrzy ani młodości, ani stanu człowieka...
Motywem tym zaznaczaliśmy fragmenty zawierające przemyślenia na temat czasu (np. jego upływu, najczęściej zbyt szybkiego — czasu ,,uciekającego"), jako podstawowego żywiołu, w którym zanurzona jest egzystencja ludzka z jednej strony, a życie przyrody z drugiej (niekiedy rozróżnienie to powoduje postrzeganie niejako dwóch czasów — ograniczonego czasu ludzkiego i wiecznego trwania natury).