Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Wiatr Tobie, Boże, huczał pieśni,
Gdyś z mroków wykrzesywał świat.
Chaosu świadek i rówieśnik,
Wiatr...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Wierszu mój — z żalu, jak stół z drzewa.
Wierszu z tęsknoty, jak dom z cegieł...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Wierszu, rodzona moja mowo,
Polsko, matczyne moje słowo,
Matko, dla której żadnych nigdy
Słów nie...
Julian Tuwim
Liryka
Płynność… płynność… falistość…
Rytm wieczornych dostrzeżeń…
Drżąca, żywa rtęcistość…
Śnień wstydliwość i zwierzeń.
Chwilna, zwiewna...
Julian Tuwim
Poezja
Powstał w mej duszy wprost szaleńczy plan,
Plan, który można przyrównać herezji:
Niechaj się dzisiaj...
Julian Tuwim
Poezja
Nie stracił czaru romantyczny smęt
Róż i słowików, rusałek i goplan.
Lecz coraz szybciej warczy...
Julian Tuwim
Poezja
Nie stracił mocy Achilles i Piast,
I chwalon będzie każdy, kto bohater!
Lecz już z...
Julian Tuwim
Poezja
A kto marzenie ukochał i sen,
Niechaj je w śpiewną splata słów perlistość!
Lecz oto...
Julian Tuwim
Poezja
Och, nie! Nie śmiejcie się, żem jest «prorokiem»!
To nie proroctwo! To wola! To pewność...
Motyw: Poezja
Została odróżniona jako wyjątkowa odmiana sztuki ze względu na swą romantyczną sławę: miała ona dzięki natchnieniu umożliwiać intuicyjne poznanie, dawać dostęp do istotnej prawdy, do świata idei. Taka poezja jest bytem odrębnym od samego poety — jak strumień piękna przepływający przez niego, ale z nim nie tożsamy, ani od niego nie pochodzący (jak pisał Z. Krasiński w Nie-Boskiej komedii). Jednakże i w klasycznym ujęciu poezja, jako sztuka pięknego, trafnego i melodyjnego wysłowienia posiadała wielką wartość i moc. Zaś Kochanowski wyrażał nadzieję, że jego poezja (określana przez niego zwykle metaforycznie mianem „lutni”) mogłaby otworzyć przed nim bramy Hadesu, tak jak niegdyś uczyniła to czarodziejska muzyka Orfeusza.
