Kwiaty polskie

Żegna się i do «Adrii»[6] idzie.

Ja też tam siedzę z moją żoną,

Bardzo daleko zapatrzoną;

I patrzy na nas krwisty, brwisty,

Pijący przy stoliku whisky,

I puszcza z gęby kłęby dymne,

A w kłębach widać czerwonawe

Płatki odblasków, prawie krwawe,

I huczy noc pijackim hymnem…

Więc to nie takie róże. Inne.

KwiatyW bukiecie wiejskim, jak wiadomo,

Róże są skromne, bo po-domu;

Nie tkwią w kryształach na wystawie

Za lśniącą taflą szkła w Warszawie,

Nie sterczą swą łodygą długą,

Jakby połknęły jedna drugą;

Bez aspiracji do salonu,

Bez wywodzenia się z Saronu [7],

Bez dąsów, pąsów i purpury,

Nie zadzierają głów do góry;

Jak porzucone narzeczone,

Trzymają główki opuszczone,

A oczy wznoszą — i tak trwają,

I spoglądając — przepraszają.

Owe z cieplarni emigrantki,

Sztamowych [8] biedne familiantki [9],

Nie są wyniosłe ni zawistne,

Lecz dobroduszne, drobnolistne.

Gęste i niskie, krasne, kraśne.

Zawsze z żółtawym proszkiem w środku,

Dobre przy bluzkach u podlotków

Lub w szklance. Takie róże właśnie.

A woń kwiatowej mają wody,

Świeżej jak w mojej Łodzi młodej

Kwietniowy dyngus na Piotrkowskiej

I uśmiech Zosi Opęchowskiej [10].

Wspomnienia, LatoGdzie jesteś dziś, dziewczyno śliczna

O dwu warkoczach wyzłoconych,

Na pierś, wzdłuż ramion, przerzuconych,

Smukła i smagła, i pszeniczna,

Miodna, dysząca plonem pszczelnym

I wiatrem w zbożu pochylonem,

I wczesnym na wsi dniem niedzielnym,

Gdy kolorowe, krochmalone,

Krajkami szumiąc wzorzystymi,

Ścieżką przydrożną idą z sioła

Kwietne dziewczęta do kościoła:

Z oczyma niebu odjętymi

I chabrom inowłodzkiej ziemi;

Choć wystrojone, idą boso,

Trzewiki na ramionach niosą.

Wcześnie na świecie — i po łące

Świeżości płyną parujące.

Ja, siadłszy na zwalonym drzewie,

Patykiem w pniu żywicznym grzebię,

Wyciągam bursztynowe pasmo

W nitkę wciąż cieńszą, aż pajęczą;

Las pachnie mocno, kwiaty brzęczą;

Zamykam oczy — jak w nich jasno!

Otwieram oczy — co to? o czem?

Urwana nitka… Gdzie warkocze?

Gdzie echo napiętego rymu?

Gdzie wiersz? gdzie sen?

«Kłębami dymu

Niechaj otoczę się»[11]… I płaczę.

Drobnomieszczańskie nasze róże,

Różyczki raczej lub różęta,

Tak jak je widzę i pamiętam,

Z barwy przyrównałbym tynkturze [12]

Na siódmej wodzie po purpurze.

Coś miały z barszczu i coś z malin

Rosnących dziko śród rozwalin,

Gdzie żużle, cegły, osypiska

I złom kredowy w słońcu błyska,

I rozpalony wielki kamień

(I błystki lśniącej miki na nim,

A pod nim wilgny, chłodny piasek

I panika spłoszonych mrówek:

Dla skarbów wymarzony schówek,

Więc ukrywałem je tam czasem…

O, czarodziejstwo tych kryjówek!) —

Gdzie stary trzewik szpilki szczerzy,

Gdzie zardzewiały nocnik leży,

Gdzie na cykorii kwiat niebieski,

Falując, siada paź królewski,

Progenitury [13] półjaskółczej,

Skrzydełka składa i rozkłada

I w lot — i na dziewannę spada:

Bardziej mu swojsko tam, bo żółciej;

Gdzie stare gonty, klepki z cebra

I smród, i żar, i końskie żebra

Albo zbielały kundla szkielet,

I potłuczone szkło butelek,

Przez które widać świat na piwno,

Gdzie rozeschnięte kół obręcze.

Gdzie chaos zielska i rozbrzęczeń,

Gdzie parzę się o dzicz pokrzywną

I siekę kijem, mały wariat.

Roślinny lumpenproletariat —

Tam zawsze w rumowisku owem

Stał malinowy krzak, przybłęda.

Sam nie wie, jak się tu przyszwendał,

Lecz rósł, lecz trwał — i malinowe

Grube łzy ronił… Jednym słowem,

Róż wiejskich czerwień rozcieńczona

Coś miała z malin, coś z buraków,

Coś z pomidorów i coś z raków,

Ot, jakaś niedoczerwieniona.

Ogrodnik, czuły na harmonię

I rozkład sił między barwami,

Rezedę przypiął pod różami.

Poeta dałby tu piwonie,

Lewkonie albo pelargonie,

Żeby słuchowi była radość,

By rymem wzmocnić, tę harmonię —

Lecz on, kwiecistej znawca flory,

Patrzącym oczom czyniąc zadość,

Dbał nie o rymy, lecz kolory.

Posłuszny tedy barw naturze,

Kępką rezedy podparł róże.

Bo jeśli czerwień róż naoczna

Jakaś barszczowa jest, uboczna

(Patrz wyżej, bo już nie powtórzę),

To zieleń, tutaj mu niezbędna,

Też musi w tonie być podrzędna,

Inaczej — zginą biedne róże…

Przez zieleń brnąć i jej odcienie

Można, jak wiemy, nieskończenie

(Patrz Zieleń[14], bo już nie powtórzę),

Lecz gdy się pióro raz rozjedzie

(Rok nie pisałem, nawet dłużej),

To trudno! muszę o rezedzie.

Jak barszcz (pamiętaj i o uszkach!)

Przedstawił róże-prowincjałki,

Tak o rezedzie — ulęgałki

Niech barwą świadczą; owoc miałki,

Bękarty po karlicach gruszkach.

Zgniławe były i rudawe,

A gdy rozgryzłeś miąższ ich cierpki,

Fermentujący, ziarnkowaty,

Widziałeś brąz — brąz taki prawie

Jak cukier umoczony w kawie.

A przysypane są te kwiaty

Rdzą bardzo świeżą lub przetartą

Pomarańczową skórką. Rosną — —

Nie wiem, jak rosną; lecz że mszyste,

Gąbczaste, wilgne i porzyste,

Jakby szczeliny w nich otwarto,

By chłód chłonęły i ciemń nocną —

I że są rdzawe, więc w pobliżu

Musi być woda zielonawa,

Staw zarzęsiony, zgniła trawa

I jar bedoński [15] na Zakrzyżu

— I stąd ten przyrodzony wyrzut,

I leśność kwiatu stąd wynika

(Za pozwoleniem botanika,

Który mi tutaj racji nie da,

Bo — ogrodowa jest rezeda).

A pachnie — Właśnie! Jak opiszę

Woń, którą kwiat swobodnie dysze?

Ile słów trzeba i łamańców!

Jaki zawiły sprzęgnąć muszę

Metafor i porównań łańcuch!

Jak mózg utrudzę i wysuszę,

Zanim wykrętnie i wymyślnie

Pióro tę woń w wyrazy wciśnie,

W słowa bezradne i bezsilne,

W fałszywe słowa i omylne,

Co już, tuż-tuż, są niby blisko,

Już wlazły w kwietny pył jak osa —

I nic. A przytknąć kwiat do nosa,

Powąchać raz — i wie się wszystko.

Weź jaśmin. Choćbyś zamknął oczy,

On całą jaśmień mleczną leje

I żółtą farbką złociścieje,

I blaski listków swoich toczy,

I pąki jak jajeczka ptasie,

I giętkich krzaków gąszcz i trzepot

— Wszystko na dłoni masz, głuptasie,

Gdy raz nim westchniesz choć na ślepo.

A róża, pachnąc samej sobie,

Sobie i głupiej twej osobie

(I niezawodnie innym różom,

Które na wyścig tamtej wtórzą),

Róża, wkrwawiona w dzień rozgrzany,

Składa ci paszport swój różany.

Ona w ogrodzie, ty w pokoju,

Ale ci całą siebie powie,

Jeśli na chwilę dzień u znoju

Wybłaga upragniony powiew:

Ten aromatów wierny aliant

Przywionie przez otwarte okno

Nią jedną tchnący, oczywisty,

Cudowny dowód osobisty,

Zawierający personalia.

Jak pachną niezapominajki

W glinianej misce pod kamieniem?

Jak narcyz, biały książę z bajki,

W kryzie, z zieloną długą szpadą?

Jakim wyrazić mam imieniem

Woń miękkiej mięty nad strumieniem?

Za aptekarską stanąć ladą

I poczęstować czytelnika

Pastą do zębów albo proszkiem?

A może pani dobrodzika

Pozwoli eliksiru troszkę?

A może podam na ochłodę

Angielkę [16] pepermintu [17] z lodem?

Bardzo orzeźwia zgrzanych gości,

A także, co do zieloności…

Rzecz by to była niepojęta,

Gdyby po tylu porównaniach

Ktoś nie wyrobił sobie zdania,

Jak (najdokładniej) pachnie mięta.

Z tym zastrzeżeniem i pointą

(Niechaj czytelnik się nie żachnie),

Że to nie mięta nimi pachnie,

Lecz wprost przeciwnie: one miętą.

Stwierdziwszy tedy niewątpliwie,

Że z «opisami» wielka bieda,

Należy uznać, że właściwie

Rezeda pachnie — jak rezeda.

A polski bez jak pachniał w maju

W Alejach i w Ogrodzie Saskim,

W koszach na rogu i w tramwaju,

Gdy z Bielan wracał lud warszawski!

Szofer nim maił swą taksówkę

Frajerów wioząc na majówkę,

Na trawkie, pifko i muzykie;

Gnał na sto jeden, na rezykie;

A wiózł śmietankie towarzyskie:

Kuchtę Walercię, tę ze Śliskiej,

Burakoszczaka z Czerniakowskiej

I Józia Gwizdalskiego z Wolskiej.

Byli spocone i zziajane

I wszystka trzech w drebiezgi pjane,

I jak jechali bez Pułaskie,

Fordziak w latarnię wyrżnął z trzaskiem,

I przybiegł (tyż pod gazem krzynkie)

Flimon szarpany za podpinkie.

Szofer czarował go natralnie,

Że on zapychał leguralnie

I «Niech ja skonam, niech ja skonam

(Zawsze dwa razy! rzecz stwierdzona),

Skoro jeżeli znakiem tego

Nie jest to wina bzu danego,

Któren cholernie się uwietrzniał

I mocny zapach uskuteczniał;

Ciut, ciut mnie z niego zamroczyło

I właśnie bez to się zdarzyło».

Policjant mówił: «Ja nie frajer

I pan nie weźmiesz mnie na bajer,

Pan się zatrudniasz ankoholem» —

I nagle krzyk: «To ja chromolę!»

I «Nie bądź pan tu za szemrany!»

A kuchta w pisk: «Zabiją! Rany!»

A Józio w pysk, a Józia w mordę,

I już w powietrzu pachnie mordem,

I wszyscy do komisariatu,

A z winy — majowego kwiatu.

Potem to ślicznie Wiech [18] uwieczniał,

Z daleka więc do pana Wiecha

Pełen wdzięczności się uśmiecham…

I cóż pan teraz uskutecznia?

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

…Więc jak pachniałeś, bzie warszawski,

Kiedy, rażąca i nieznośna,

Przyszła, ruiny strojąc w blaski,

Nowej niewoli pierwsza wiosna?

Gdy szafirami cię uświetnił

Bezwstydnie piękny strop niebieski,

Ty, znad ogrodzeń [19] wzdłuż Królewskiej,

Z zarośli przy Teatrze Letnim,

I ty, od Żabiej, od Niecałej

I z tego wzgórza ponad stawem,

Na którym, w owym wrześniu krwawym,

Ptaki, od huku oszalałe,

Przed śmiercią — jeszcze pożegnały

Łabędzią pieśnią swą Warszawę!

Jakżeś się wstydem nie zapłonił,

Kiściami pachnąc obfitymi?

Nic nie mów. Nie chcę znać tej woni.

Lecz już chrapami rozdętymi

Węszę twój mokry, chłodny zapach,

Gdy znów nurtować będę w krzakach

Świeżego bzu na wolnej ziemi.

O, jakie salwy aromatu

Zagrzmią z gałęzi twych kwitnących,

Z pąków na wiwat pękających.

Na zazdrość i na dziw armatom,

Armatom tobą umajonym.

Grzmocącym hordy rozgromione

Tych zbirów, łotrów, szuj, psubratów,

Swołoczy, bydła, ścierw, szubrawców.

Łajdaków, chamów, szelm, plugawców,

Kanalii, drani, nikczemników,

Opryszków, hyclów, rozbójników,

Zdzierców, pijawek, włamywaczy.

Oszustów, kłamców, podpalaczy,

Bandytów, chciwców, kieszonkowców,

Świń, hijen, wściekłych psów, nożowców,

Rabusiów, szantażystów, katów,

Tych zbirów, łotrów, szuj, psubratów

(Proszę powtórzyć znów da capo [20]…),

NiemiecA to nie tylko o gestapo,

O hitlerowcach czy «rasistach»

Ta komplementów długa lista…

Nie! To katalog synonimów

(Ozdobny garstką kiepskich rymów)

Do słowa «Niemiec». Nie w szczególe

Do Volksdeutsch, ale Deutsch w ogóle.

A że «Dichtery» i «Denkery»[21],

To nie pomoże. Będę szczery:

Bo «Dichtung»[22] jedno, «Wahrheit»[23] drugie.

Nie wdając się w dyskusje długie

Przyznam, że wielbię ich poetę

Nazwiskiem Goethe. Goethem Goethe,

Bach Bachem i Dürerem Dürer,

A zbójem jest nie tylko Führer,

Lecz cały szczep — z babami, dziećmi,

Cały teutoński ród bezecny!

Miał Goethów czy ich nie ma właśnie,

To niech go jasny piorun trzaśnie,

Łączny: Wotana i Jehowy!

O, strzel najprędzej, bzie majowy!

I wy, warszawskie psy, w dniu kary

Psi obowiązek swój spełnijcie,

Zwyjcie się wszystkie i zbiegnijcie

Straszliwie pomścić swe ofiary.

Za psy bombami rozszarpane,

Za zmarłe pod strzaskanym domem,

Za te, co wyły nad swym panem,

Drapiąc mu ręce nieruchome;

Za te, co z wdziękiem beznadziejnym

Łasiły się do nieboszczyków,

Za śmierć szczeniaczków, co w piwnicy

Jeszcze bawiły się w koszyku;

Za biegające rozpaczliwie,

Pozostawione po mieszkaniach,

W dymie duszące się, półżywe,

Pamiętające o swych paniach;

Za nastroszone, za wierzące,

Że człowiek wróci — bo pies czeka:

I tak, w pozycji czekającej,

Siadł ufny pies na grób człowieka;

Za wzrok błagalny, przerażony

Tumultem, trzaskiem, pożarami,

Za psy, co same pazurami

W ogrodach ryły sobie schrony —

Za wszystkie męki i niedole,

Własne i tych, co was kochali

Śród wspólnych ścian i śród rozwalin,

Zwyjcie się, bracia, na Psie Pole!

Niechaj w was wściekłe piany wzbiorą

I hurmem w trop zdyszaną sforą,

W trop, kiedy z Polski będą dymać

I tylko pludry w garści trzymać!

O cegły gruzów kły wyostrzcie

I o zbielałe ludzkie koście,

A gdy ich dopadniecie — skoczcie

Do grdyk, brytany, do gardzieli!

Ostrymi kłami wgryźć się, szarpnąć,

By nie zdążyli, hycle, charknąć!

Do grdyk, wilczyce! A pazury

W ślepia! by nawet nie mrugnęli.

A powalonych niech opadną

Wojska pomniejszych psów-mścicieli.

Niech ich poszarpią na kawały.

Żeby i matki nie wiedziały,

Gdzie szukać rozwłóczonych cząstek!…

Bo nasze — też nie znajdywały

Główek swych dzieci, nóżek, piąstek…

II

Ero kamienia łupanego,

A jeśli bliżej — to Asyrio!

Prawieku, w który myśli biegą,

Wspomnień maligno i delirium!

Przedpotopowe czy kopalne,

Znieruchomiałe czasy ludów!

Panopticum prowincjonalne,

Jarmarczna kosmoramo cudów!

(O, czarodziejskie widowisko:

Mekka, Wezuwiusz, chińskie mury,

Hamburg, Wenecja z gołębiami

I papież w lektyce — a wszystko

Z wychodzącymi za kontury

Bardzo rzewnymi kolorkami…)

O, kalkomanio sprzed lat tylu!

O, «Muchy», «Kolce» i «Bociany»[24]!

Stary, poczciwy wodewilu,

Przez amatorów odegrany:

Z kupletem o automobilu,

Z mężusiem, co kobitki lubi,

Teściową, która majtki gubi,

I jak ją podszedł chytry filut.

Słowem — letnisko tuż pod miastem

W dawnej «Gubiernji Pietrakowskoj»[25],

I stuknął już, z pomocą boską,

Rok tysiąc dziewięćset dwunasty.

Był to na lato punkt inwazji

Drobnej żydowskiej burżuazji,

Tusculum [26] skromnych i bez herbów

Rodzin Goldbergów i Grynbergów,

Abramowiczów, Jacobsohnów

I klanu gubernialnych Konów

(Tu, zawsze czuły na wspominki,

Miłośnie wzdycham do Halinki [27]).

Nie było tam potężnych szczepów,

Wsławionych w przemysłowym dziele,

Lecz tacy sobie właściciele

Mniejszych fabryczek, większych sklepów,

Bo księstwo o manierach dworskich,

Rody Rotwandów i Przeworskich,

Poznańscy ani Natansony

Nie zaglądały w tamte strony.

Oni po Ritzach [28], Biarritzach [29],

Ostendach [30], badach [31], zagranicach,

A moi łódzcy Goldbergowie

I co lepszego w Tomaszowie —

Zjeżdżali tu. I tu, nieśmiała,

Panieńsko smutna i nerwowa,

Z Irą [32] i Julkiem przyjeżdżała

Pani Adela Tuwimowa [33][34].

Ojciec [35] jest w mieście. Głowę wspiera

Na lewej dłoni, prawą pisze…

…Była uliczka od Piotrkowskiej,

Od tego rogu, gdzie Roszkowski [36],

Co zwała się «Pasaż Majera»[37],

Potem Chopina (— a jak teraz

Przezwały ją piekielne zbiry.

Co z Łodzi Litzmannstadt zrobiły?

Ale nam dawną ŁÓDŹ oddacie,

Po strasznej rzezi w Litzmannstadtcie!).

Na tej uliczce, tam gdzie krzaczki,

A naprzeciwko państwo Klaczkin,

Ojciec mój, ojciec nieumarły,

W Azowsko-Dońskim Banku siedzi,

Pisze francuskie długie listy

I liczb sumuje ciąg spadzisty,

I siwiejącą głowę biedzi.

Setki tysięcy wstawia w kratki

Buchalteryjnych swoich rubryk,

A brak mu sześćdziesięciu rubli

Dla nas, tam na wieś, na wydatki.

A weksel… a krawcowi rata…

Znów się zadłuży i załata…

Pisze i pisze w głównej księdze

Fortuny panów fabrykantów,

Zadowolonych posiadaczy

Pałaców, karet i brylantów.

Wybija pierwsza. Zamknął księgę.

Wyjął lusterko kieszonkowe,

Małą szczoteczką i grzebykiem

Przyczesał krótki wąs i głowę —

I w marynarce czesuczowej [38],

W słomkowym kapeluszu lotnym,

Z laseczką w prawej; lewa z tyłu,

Wychodzi z banku.

Ja, markotny

Myślami o nim, biedą, plamą,

Złymi stopniami, sprzeczką z mamą,

Nową miłością, dość zawiłą,

Idę na hamak — z nienawistną

Książką, bodaj ją dunder świsnął,

Mistyczną, apokaliptyczną,

Z abrakadabrą liter greckich,

Szatańskich szyfrów, cięć zdradzieckich:

Z kabałą trygonometryczną.

Ojciec wstępuje do cukierni

Na swą partyjkę karambolu [39].

Kładę się. Skwar niemiłosierny.

Za łąką ogród. A na polu

Żniwiarze koszą. Ojciec stawia

Trzy ciężkie kule na zielonym

Suknie bilardu. Dwie są białe,

Jedna czerwona. Wonią zawiał

Gorący oddech. Skier miliony

Migocą w oczach ociężałych.

Cóż z tą miłością będzie, z biedą,

Z tą plamą, co mi życie truje [40]?

Ach, zamalować by ją kredą!…

Cotangens [41]… Ojciec kij smaruje,

Dwa sinus alfa do kwadratu.

Białość i czerwień na zieleni.

Patrzę na łąkę szmaragdową

W kulkach śniegułek, w plamach maków,

O, nieszczęśliwa moja głowo,

Zasypiająca na hamaku!

Książka, na której cień gałązki

Buja migotem listków wąskich,

Wypada z rąk — i jedna zwisa,

Gdy druga odwróconą dłonią

Zasłania oczy. Chwile dzwonią.

Już hamak w senność się wkołysał

I, skrzypiąc, sznur o korę trze się.

Słyszę cosecans [42] cienki osy

I szorstki dźwięk ostrzonej kosy.

I recital kukułczy w lesie,

Metronomicznie odmierzany,

I, w senną sieć zasznurowany,

Wzdłuż ciała czuję złoty tangens

I wraz z Pilicą wpływam w Ganges,

Który, indyjskim będąc wężem,

Kukaniem nakrapianym lśniąco,

Ruchami sprężeń i rozprężeń

Pełznie przez trawę, sen, gorąco

I, jak kipiącym śniegiem, błyska

Upajającą pianą z pyska.

O, jak mi ciężko w tej podróży!…

Ojciec się schylił, złamał, zastygł

W wyraźny wykres, w kąt kanciasty

Dwa sinus beta. Oko zmrużył,

Drugim odmierza. Już odmierzył —

I łokciem w tył! i jak uderzył,

Obudził mnie stuknąwszy białą

W czerwoną, ta znów w białą stuknie,

I w pojedynku bil po suknie

Szpadami barw zamigotało.

Otwieram oczy. Po zieleni

Barwa się z barwą w słońcu mieni

Na połyskliwej trawie gładkiej:

I wiatrem zwiało, przemieszało

Białe i krwawe kwiatów płatki.

Ogrodnik, palacz i astmatyk,

Więc pokasływacz i chrząkała,

Z gęstą szczeciną, szpakowaty

(Rzekłbyś: sól z pieprzem przemieszana),

Siąknął nad wąsem tabaczanym

I znad cynowych okularów

Piwnymi patrzy się oczami [43]

Na duet woni i kolorów,

Na róż z rezedą dwugłos miękki

(Rzekłbyś: jak lody malinowe

Z pistacjowymi). Z lekkiej, cienkiej

Paprociej siatki koronkowej

Tło za kwiatami. Mistrz zapala

Szczątek zgasłego papierosa,

Przymruża oczy i z ukosa

Ogląda kwiaty — i pochwala.

Kaszlnął, pochrząkał, postanowił:

Ważkości doda bukietowi.

Więc znowu parę muśnięć, prztyków

I wziął ze stołu garść goździków.

Najpierw śnieżyście białe, dzienne,

Potem czerwone — nocne, ciemne,

Głębokokrwawe albo ściślej:

Bordo, jak małe czarne wiśnie,

Które w pękatej bani szklanej,

Obficie cukrem przysypane,

Stawiano w słońcu, robiąc wiśniak;

I on, i wiśnie — przedni przysmak.

Zapach ich także ciężki, ciemny,

Tyleż kwiatowy, co korzenny,

Razem aromat i przyprawa.

A woń i barwa, gdy ich cechy

Zespolić, łącząc dwa oddechy,

Dadzą nam wyraz sangwaraba,

Które to drzewo rośnie w mroku,

Pnącz rubinowy je oplata,

I jest moc tajna w jego soku,

Gdy Rhodomelos nad nim lata,

A kwitnie w piątej porze roku

I tylko w szóstej części świata…

Gdy on goździki w bukiet wwija,

Na ławce, obok, siada wnuczka:

Wysmukła, czysta, jak lilija,

Z wargami z lekka mięsistymi,

Dziewczynka smutna, choć malutka;

Ma sześć lat może. Milcząc patrzy,

Znać, że ją przebieg sztuki zajął.

Ten bukiet bowiem to teatrzyk,

Gdzie kwiaty za kukiełki grają.

Ogrodnik w bukiet białość wtrąca,

Która porankiem jest pachnąca,

Przedwakacyjnym w mieście czerwcem,

Kiedy zamierające serce

W kolana lękiem zapadało,

Płynęło potem do przełyku,

Słabło po drodze, w dołku mdlało

I ćmiło markotnością słodką

Przelewów, ciągot i dreszczyków:

Gdy do gimnazjum na egzamin

Piśmienny szło się — i dlatego

Z rulonem kancelaryjnego

Papieru — razem z narcyzami…

Z obłoków musującej pianki,

Z narcyzów i lirycznej tremy

I z jakiejś struchlałości niemej

Brały swą białość te poranki.

Powiesz, że czerwiec czas zieleni,

Błękitu, złota, a mnie — biało…

Nie wiem. Białością we wspomnieniu,

Białością ślubną pozostało,

Białością nieodżałowaną…

Na scenie dramat. Do ogrodu,

Gdzie pośród róż i rezed mieszka

Błękitnooka białośnieżka,

Królewna z lilijnego rodu,

Wdarł się gorący Murzyn krwawy,

Straszny, błyszczący król z Afryki,

Gdzie smok zamorski pełznie z sykiem

I kwitną dzikie sangwaraby.

Nabrzmiały krwią, jak czarne wiśnie,

Rzuca się na nią, w usta wpija,

Przygniata, pierś do piersi ciśnie!

Dygocą kwiaty, kłonią, gną się,

I nagle — słodko, błogo, słabo…

W rozkoszy przejmującym wstrząsie

Anielka tonie w ciemnym pąsie,

Durzącym mroczną sangwarabą.

Za dziesięć lat — okrutniej, słodziej

W tym samym stanie się ogrodzie;

I w chwili gdy nią rozkosz targnie,

Gdy mu do krwi rozgryzie wargę,

Drgnie jasnym, ostrym przypomnieniem:

Murzyn i śnieżne. Jedno mgnienie.

Wstaję z hamaka, jeszcze w sennej

Zmorze widziadeł białodziennej,

Chmurzę się, gniewny, burzą wzbieram,

Kropiisty z czoła pot wycieram.

Cisza. Ta wielka — straszna prawie.

Skwarna martwota. Bezruch. Ale

Złowróżbny słyszę szum w upale,

Syczy jak żmija w suchej trawie…

Niby to prosty pejzaż polski.

Ten znany i widziany co dzień,

Ale za łąką, już w ogrodzie,

Olśniewający gad zamorski,

Wężysko jakiejś opowieści.

Barwami czarów nakrapiane.

Pijaną z pyska tocząc pianę,

Sunie przez życie i szeleści.

Ruchami sprężeń i rozprężeń

To ukazuje się, to znika,

I błyska, i owija wężem

Samotny domek ogrodnika.

III

Przed żółtą willą, dzikim stworem,

Z opasującą ją galerią,

Ze zwariowaną boazerią,

Zgniłym budulcem i kolorem,

O oknach, co szarzyzną zioną,

O ścianach w sękach, szparach, piętnach,

Z drabiną schodów przystawioną

Na zewnątrz do górnego piętra;

O dachu w asfaltowe łaty,

Skwierczące w słońcu smolnym smrodem,

Willą — mieszańcem kurnej chaty,

Bóżnicy, szopy i pagody

— Przy stole, przedobiednią porą,

Mężusiów brzuszkowatych czworo,

W rannych pantoflach, cyklistówkach

Na mniej lub więcej łysych główkach,

Bez marynarek, ale w szelkach,

Gra w «telefona» lub «mauszelka»,

Inaugurując letni salon…

(Gdzieżeś, Kostrzewski [44]?) Grają, palą,

Kto «Carski Diubek», kto «Renomę»,

A kto cygarko, które ścina

W takim breloczku-gilotynce.

W tymże salonie, tuż przed domem,

Kurczęta hurtem się zarzyna

I lody kręci się w maszynce.

(Tradycja! Któż by nie pamiętał?

Niedziela: lody i kurczęta.)

Są to tak zwani «kominiarze»,

Opuszczający miejskie mury

Dla łona żony i natury,

I innych poetycznych wrażeń

Od piątku do niedzieli wieczór;

Więc grają, nucąc, głupek z głupkiem

To Oczi czornyje [45], to Puppchen[46].

Za kilka lat — zagrają w skeczu

W «Qui pro Quo»[47] (z Tomem [48] i Lawińskim [49]),

Mówiąc «pidginem [50]», nie tym chińskim,

Lecz nie mniej dźwięcznym: tym z Piotrkowskiej,

Berlińsko-łódzko-berdyczowskim.

Opodal — na leżakach — panie,

Kolorystyczne niesłychanie:

W szlafrokach kalejdoskopowych,

Pomidorowo-fioletowych,

W pstre kwiaty, ptaki, psy, komety

I azjatyckie alfabety.

Wygląda to, gdy spojrzysz na nie

I parę razy szybko mrugniesz,

Jak sen papugi zwariowanej

O pawiu, zwariowanym również.

Przy nich na trawie dwaj młodzieńcy.

Jeden, wymokły i cielęcy,

Warszawiak — rzadki gość w tych stronach

W zaprasowanych pantalonach,

Z przedziałkiem, woniejący Pulsem [51],

W żółtych sztybletach [52] i koszulce

«A la Słowacki»[53]. Jest to pyskacz.

Dowcipniś, Chlestakow [54] letniska,

Don Juan «zza Żelaznej Bramy»,

Masowo uwodzący damy.

Kiedy zaśpiewa — dolce [55], lento [56]

O sole mio czy Sorrento,

Lub, z frywolnością godną Reda [57],

Kuplecik z Krysi leśniczanki [58],

Omdlewa każda z nich jak Leda

I któraż się całować nie da

W mroku alejki lub altanki?

Pan Wacio właśnie opowiada,

Jak dobrze z bracią jest aktorską.

Łodzianka marzy, wzdycha z cicha

I sama czuje się Bogorską [59]…

Drugi, pan Szura, jak maszkara:

W zgniecionych krągłych szarawarach,

W «kosoworotce»[60] malinowej,

W trepkach, binoklach, a na głowie

Biała chusteczka z supełkami

Na czterech rogach. Ten marksista

Z pryncypialnymi zasadami,

Słuchając, obojętnie śwista.

Jest w ideowo obcym gronie,

Więc gryzie źdźbło zerwanej trawy,

Żeby gryzącą swą ironię

Wyrazić tu dla ich Warszawy.

Patrzy na Wacia z wysokości

«Mieżdunarodnych otnoszenij»[61]

I gardzi nim — ale zazdrości,

To w uchu dłubiąc, to w kieszeni.

…Za kilka lat, po krachu carskim,

Zasiądzie w Kremlu komisarskim

(Car właśnie gra w ogrodzie spalskim [62]

W tenisa). Za dwadzieścia parę,

Jako wróg ludu, zaprzedany

Faszystom — on, na równi z carem,

Pod Kremlem będzie rozstrzelany.

(Smashem [63] wycięła rzut rakieta,

Car woła: «Out!» — i wygrał seta.)

Takie letnisko. Jedno słowo:

Wypisz-wymaluj — Soplicowo.

Przechodząc krokiem Guliwera,

Zagarniam dłonią i zabieram

Papuzie damy, dwóch młodzianów

I willę, i grających panów.

Robię to błyskawicznym ruchem

(Jak się na stole łapie muchę)

I dalej idę. Oni, w garści,

Bzykają, nudzą, więc ich gniotę

I, gniewny, rzucam gdzieś pod płotem,

Jak sforę biesów do przepaści.

Znowu się chmurzę, burzą wzbieram

I naprzód — krokiem Guliwera —

Do mej altany.

Altana była naturalna,

Uformowana z bzu, leszczyny

I jakiejś bujnej plątaniny,

Przez którą przeświecając, słońce

Przesypywało blaszki drżące,

Przeróżne złocistości, plamki

I cienkie liści wycinanki.

W altanie stół, jak młyński kamień,

Stojący na kamiennej osi,

Upstrzony gęsto nazwiskami,

Inicjałami w dat chaosie,

Gdzie «Kuba bardzo kocha Zosię»,

Gdzie «R. K.» z «M. P.» w jednym sercu,

Przebici strzałą, razem sterczą.

Gdzie «Staś jest świnia» («a ty większa»).

Gdzie «Frenkiel» podpis swój upiększa

Profilem wyrzezanym z boku

W tysiąc dziewięćset trzecim roku…

Runiczny kamień! Gdybyż mogli

Uczeni w piśmie serc klinowem,

Tych letnisk Champolliony [64] nowe,

Odczytać nam ów głaz-hieroglif!

Zwyczajnych ludzi zwykłe dzieje,

Codzienne sprawy ich i troski.

Nie mniej ciekawe niż koleje

Person tragedii Szekspirowskiej.

Tak kwiaty na zwyczajnej łące

Codzienne są, zwyczajne, znane,

A rosną z głębi wstrząsającej,

Z walki żywiołów opętanej.

A potem — trzeba by Szekspirów,

By w wiekopomne zakuć słowa

Łódzkich Otellów, królów Learów

I was, Ofelie z Tomaszowa!

Przy takim stole, otoczonym

Zmurszałej ławki ośmiokątem,

Siedzę, wzorzyście zaliściony

Słonecznym piątem-przez-dziesiątem,

I scyzorykiem na kamieniu

Drapiąc, uwieczniam nowe serce,

Ryję literkę po literce

I stawiam imię przy imieniu.

Przeszywam serce nową strzałą,

Strzepuję pył — i już gotowa

Wrzeźbiona w granitowe ciało

I miłość, i tragedia nowa.

Przede mną książka. Lecz już inna.

Wiersze, od których nie potrafię

Oderwać się od dwóch lat prawie,

Książka — rozpaczy mojej winna,

Rozkoszy, smutku i zachwytu,

Śmieję się nad nią, wzdycham, płaczę,

Książka — nowina pełna mitów

I starych słów, i nowych znaczeń.

Tytuł (litery są czerwone):

Wybór poezyj[65]. Fotografia

Autora w profil nam przedstaffia:

Wysokoczoły i brodaty,

Z opuszczonymi w dół oczyma,

Książkę — czy rękę na niej — trzyma,

Za nim, w wazonie, mgliste kwiaty.

Czytam, po stokroć już czytane,

Strofy liściami przeplatane.

Migot poezji i gałązek

Drżąc rozkołysał mą altanę.

Czytałem je pod ławką w szkole,

Czytałem w helenowskim parku

Warkoczykowym pensjonarkom

I Jej czytałem na przynętę,

Lecz ich słuchała obojętnie.

Czytałem w łóżku i przy stole,

Gdzie każdy łyk rosołu złoty

Popijam haustem złotej strofy,

Nie mówiąc, nie słuchając rozmów…

Czytam, miotany. Dłoń na czole,

A druga na kamiennym stole

Gra werblem niecierpliwym, to znów

Grzebieniem palców po czuprynie

Od czoła aż po kark przepłynie;

To oczy w strofie, to na niebie.

To nogi w węzeł, to pod siebie.

To się przebiegnę po altanie

I głośno powiem jakieś zdanie,

To znów na ławce klęknę — z książki

Ścierając błyskotliwe prążki.

Czytam: «Poezja starych studni»[66] — —

Tak, to poezja: gdy głos dudni

W chłodnym spleśniałym mroku studni;

I to poezja: martwy zegar — —

Milczenie, śmierć, a czas ubiega.

Strych, nieme skrzypce, już bez grajka — —

I one martwe jak ten zegar:

Są, ale pieśń się nie rozlega.

Rupiecie strychów — marność, marność.

Znieruchomienie i umarłość…

«Księga, gdzie niezapominajka

Drzemie» — znów martwość, zaprzestanie,

Jak zegar, skrzypce: bezruch, trwanie. — —

Dzieciństwo pełne snów, oniemień…

Znam to. Przychodzi chwila czasem,

Gdy znużę się hałasem gwarów

I nagle czuję, jak na ziemię

Śmierć spada. Osłupiały, drzemię — —

…«Były dzieciństwu memu lasem

Czarów… Zbierałem zardzewiałe

Klucze» — — I znów rupiecie, graty,

Jak zegar, skrzypce, księga, kwiaty

I strych, i studnia — wszystko stare,

Skazane śmierci na ofiarę;

Tak od zarania do starości

Trwa niszczycielskiej mocy pościg

(I to poezja? Jak latarki

Magicznej cuda na tapecie?).

Wszystko jak ja: motyle, marki [67],

Odjazdy w wszystkie świata częście,

Sen niedorzeczny… sen jak szczęście…

Jak on wie wszystko, ten czarodziej…

We Lwowie [68]? Nie. To było w Łodzi.

To było wszędzie i tak samo!

Tak, to poezja, bo — to samo…

Raptem z altany mnie wygoni.

Idę jak ksiądz z modlitewnikiem,

Modlę się szeptem o jabłoni,

O srebrnych brzozach nad strumykiem,

O deszczu sennej monotonii,

O rozhukaniu dzwonów dzikiem

I — «gdy mi wspomnień dzwon dziś dzwoni,

Stary żal moim jest dzwonnikiem»[69].

Modlę się w słodkich i gorących

Ustach, gdy pachniał bez w ogrodzie —

Ach, i to także było w Łodzi,

Pod nocną burzą drzew szumiących!

Od wolnych ptaków i od włóczęg

Radosnej się mądrości uczę,

Bez celu idę w świat, jak oni,

Przyszłość wesołym witam krzykiem

(I gdy mi wspomnień dzwon dziś dzwoni,

Stary żal moim jest dzwonnikiem…).

…I tak, w skrzydlaty prawie sposób,

Na wierszach płynę przez letnisko…

Wtem szepty słyszę innych głosów,

Tak blisko!

I taka jasna dal za rzeką,

Taki na prawo bór ciemnieje,

Na lewo tak się łąka śmieje

Pod białozłotą słońca spieką,

Taka tęsknota za daleką,

Za zbłękitnioną, legendarną,

Miłośnie wznosi się pod gardło

I przejmująco bzami dysze,

W rytmy uwodzi i kołysze

W takie tkliwości i bezkresy,

Że, bazgrząc książki marginesy,

W sąsiedztwie Staffa wierszyk piszę!

Autor wyraża tam swój podziw

Dla dnia letniego i przyrody,

Oświadcza, że po polu chodzi,

Ubóstwia łąki i ogrody,

Prócz tego zaś — dla pewnej panny

Odczuwa afekt nieustanny,

A widząc nieba wspaniałości

I kwiaty na rodzimej glebie,

Jak afekt ten wyrazić — nie wie,

Więc zapytuje w naiwności:

«Jakże ci powiem o miłości,

Jeżeli więcej kocham — ciebie!…»

…Kpisz sobie z niego, kpisz, poeto.

Nieładnie, mistrzu. Spójrz: biedaczek

Nieomal ze wzruszenia płacze.

Nie wolno, mistrzu. Kładę veto.

Nie umie tak jak ty, magiku

Spod ciemnej gwiazdy, strof budować,

Młody jest, trzeba mu darować,

Kocha się, zmartwień ma bez liku…

Niech sobie będą «szczęścia włości»,

Przepuść mu także «śnię jak w niebie»;

Jeszcze nie umie dobrnąć prościej

Do tego swego «…o miłości,

Jeżeli więcej kocham ciebie».

…Chłopcze! przepraszam najgoręcej.

Doprawdy, już nie będę więcej…

Błogosławiącą rękę kłoni

Kpiarz stary nad tym biednym smykiem

I — gdy mi wspomnień dzwon dziś dzwoni,

Stary żal moim jest dzwonnikiem.

IV

Spłakany, lekki i pokorny,

Zamykam książkę i odchodzę.

Wracam do willi. A po drodze

Był sad [70]. BYŁ SAD. Zauważ plagiat,

Dwusłowy wprawdzie, lecz bezsporny.

Lecz jakaż poetycka magia

Ten fakt wczaruje w nowe formy,

Oryginalne, własne? Rad bym,

Ale nie będę usiłował

Dwu słów ubierać w nowe słowa.

Piszę: «był sad», bo właśnie sad był:

Mizerny, rzadki i zwarzony,

Z ubogim sadownikiem-Żydem,

Co klepał w nim nie tylko bidę,

Lecz i obuwie rozłażone

Letników. Gdy owoce nie szły,

Podciągał budżet przez podeszwy

I jako tako w ciągu lata

Łatami nędzę swoją łatał.

Zgarbiony, z głową pochyloną,

Pod gruszą wapnem pobieloną,

Na niskim stołku, przed stolikiem,

W brudnej koszuli, zarośnięty,

Obdarty, siedzi nad trzewikiem

Między kolana zaciśniętym,

Młotkiem zelówkę przybijając,

Drewienka szpilek w ustach mając.

Umorusani, zasmarkani,

W czapkach i brudnych tałesikach [71].

Łażą synkowie sadownika

Zbierając z trawy udeptanej

Twarde jak kamień, cierpkie gruszki,

Że na myśl samą biorą dreszcze;

Dziewczynka zaś, niemowlę jeszcze,

Z trudem czołgając się po ziemi.

Chce rączynami ruchliwemi

Złapać tekturkę po pudełku

Od gilz — i ująć jej nie może,

Więc coś gaworzy i gaworzy…

Skrzywione rozkraczyła nóżki

I widać wszystko. A na płocie

Czerwone wietrzą się poduszki,

Płowiejąc z wolna na spiekocie,

Gdy sadownica, znów brzuchata,

Wyżółkła, gniewna, w barwnych szmatach,

Do żelaznego wgląda garnka,

Parującego na trójnogu,

Jak razem Pitia [72] i Cyganka,

Kradnąca tajemnice bogom.

Mijam sad, to śmietnisko ludzkie,

I dalej idę, chmurny młodzik,

Dumając o fabrycznej Łodzi,

O rozpalonej nędzy łódzkiej.

Muskając dłonią falę pszenną,

Szumiącą sennie piosnkę wiejską,

Skąd chabry śmieją się niebiesko,

Wspomnienia, WojnaIdę przez Wschodnią, przez Kamienną,

Północną, Średnią, Nowomiejską…

Tragarze, zgięci najokropniej,

Apoplektycznie purpurowi,

Dźwigają, tępi i surowi,

Garby skrzyń ciężkich. Gdy przystaną,

Odsapną, wesprą się pod ścianą,

Z twarzy ich trądem żrących kropli

Pot na pierś spływa rozchełstaną…

I ja, zziajany, w strugach potu,

Dnia 10 grudnia rano,

W Brazylii, w dusznym piekle roku

Tysiąc dziewięćset czterdziestego,

Uginam się pod kamieniami

Przerażonego serca swego,

Gdy w Londyn, tony za tonami,

Kiedy to piszę, biją bomby [73]

I syren jerychońskie trąby

O pomstę nieba groźnie wyją —

Wojna, Strach, Rozpacz, RodzinaI wszystkie pękające bomby

W maleńką Ircię moją biją,

Co teraz ścieżką inowłodzką

Idzie śród zboża i rwie chabry…

Biegam zdyszany po Otwocku,

Szukam krzyczącej Matki mojej,

Żeby ją, biedną, uspokoić,

Że Ira żyje, zrywa chabry — —

I wtem pod bomb stalową młocką

Wali się Dorset House w Londynie,

Jęczą syreny łódzkich fabryk,

Że moja Ircia, Ircia ginie!

O, jak zawodzą! o, jak wyją!

O, jaki żar od rana w Rio!

I jaki zaduch w czarnym tłoku

Dnia 15 lipca, roku

Tysiąc dziewięćset dwunastego,

Gdy kurzem sypie bies płomienny

W gardziele Wschodniej i Kamiennej!

Bieda, Dziecko, Dzieciństwo, Zabawa, MarzenieBałuckie limfatyczne dzieci

Z wyostrzonymi twarzyczkami

(Jakbyś z bibułki sinoszarej

Wyciął ich rysy nożyczkami),

Upiorki znad cuchnącej Łódki,

Z zapadłą piersią, starym wzrokiem,

Siadając w kucki nad rynsztokiem,

Puszczają papierowe łódki

Na ścieki, tęczujące tłusto

Mętami farbek z apretury [74] —

I płyną w ślad nędzarskich jachtów

Marzenia, a za nimi — szczury.

Wiatr zawiał. A z szumnego wiewu

Napływa śpiew rozkołysany

Szaleńca: «J'ai heurté, savez-vous?

D'incroyables Florides?»[75] — — Pijany

Rozbujał statek oceany

Śród tłoku cudów, barw zalewu;

Tańcząc na pieśni fal — i nagle:

«Jeżeli jakiej wody pragnę

Tam w Europie, to kałuży,

Gdzie dziecko schyla się nad bagnem

I puszcza o zmrokowej chwili

Statki wątlejsze od motyli»…

Ale wjechała na podwórze

Kloaczna beczka z pompą ssącą;

Półkolem stają więc przy dziurze,

Wpatrzeni w gęstą ciecz chlupiącą,

Gdy wtem, przez obszarpaną zgraję

Dzieci z sąsiedztwa otoczony,

Zjawia się skoczek upragniony,

Niedościgniony wzór artysty;

Zdejmuje palto i zostaje

W trykocie, brudnym, bo cielistym,

Z pstrymi skrawkami szczęścia na nim.

Rozkłada płowy swój dywanik,

Wyjmuje z worka trzy butelki

I — patrz! — w powietrzu pisze niemi

Nieustający bieg ósemki.

Dzieci są w niebie. A na ziemi —

Na ziemi, gdy tak w polu stoję

(A dawno stoję, osłupiały),

Kłosy się wiatrem rozechwiały,

A z nimi — proste myśli moje:

Że też tym ludziom braknie chleba!

Że też się im tak męczyć trzeba!

Że też z tych łanów życiodajnych,

Ze szczodrych, tłustych, urodzajnych,

Ze złotych, srebrnych, takich cudnych,

I z blasku błękitnego nieba

Życie odrzuca tym nędzarzom

Żebraczy kęs czarnego chleba,

Zaduch bałuckich «stancji» brudnych,

Wszy, co po bladych dzieciach łażą,

Samą brzydotę i ohydę

Z kloaką i szczurami złemi!…

Tak sobie myśląc, dalej idę

Po niepojętej, pięknej ziemi,

Rozważający boże dzieło

Cudowne, nędzne i złowieszcze…

Dwadzieścia osiem lat minęło,

Wciąż idę — i wciąż nie wiem jeszcze.

Staję, «gościńców król, włóczęga»[76],

Przed chłopską chatą. Dach jej stromy,

Spadzista strzecha ziemi sięga

Zwichrzoną brodą burej słomy.

Mech, szary liszaj spopielony,

W szczeliny powtykany, sterczy

Jak siwe kłaki starczej piersi

Dziadygi, co na progu sieni

Siadł w gaciach, ćmiąc machorkę [77] czarną…

Przedpotopowe w sieni żarno,

Prosiak pomyje z garnka siorba,

W izbie na stole jedna miska

Z jałową paćką dla sześciorga,

Baba wnukowi w główce iska,

Dzieci i kury na podłodze,

Dym, zaduch, kwaśny chleb razowy,

Gliniasty jak podłoga w izbie…

Wypijam mleko i wychodzę

Od dobrej pani Michałowej

I dalej idę — a po drodze

Coraz gwałtowniej, coraz gęściej

Wyrywam z ziemi garście zboża.

Szarpię i depcę ziemskie — szczęście?

Nieszczęście? Radość? Klęskę? — nie wiem!

Bunt, rozpacz, pasja, w piersi pożar,

Pędzę jak pocisk gnany gniewem!

Sad — łódzkie dzieci — chłopska nędza —

A ziemia żyzna, szczodra, tłusta,

A słońce czystym złotem chlusta!

Tak! pocisk, którym bunt popędza!

Uderzyć! rozbić! Zmiażdżę! zburzę!

Zbuduję nowy! Pomszczę nędzę!

Wyrwę zło! zetrę!

Urzędnik, Pieniądz, WalkaOjciec w biurze

Pisze i pisze w głównej księdze

Już nie jednego — wszystkich banków,

Fortuny panów fabrykantów,

Zadowolonych posiadaczy

Pałaców, karet i brylantów.

«Ojcze!» — w dalekie krzyczę pole —

«Widzisz tę butlę na twym stole?

Chwyć ją! Syn każe! Podnieś! Przechyl!

Zalej majątki ich rozdęte!

Czerwonym chluśnij atramentem

W tę główną księgę, gdzie przeklęte

Wpisujesz zbrodnie ich i grzechy!»

…Miasto, PotwórNad kolosalną mordą miasta,

Bruzdami ulic pooraną,

Z zapiekłą rewolucji raną,

Mordą o mętnych podwórz wzroku,

W którym gniew czasem błyskiem stali

Lub łuną ognia się zapali,

Ustach gotowych do krwotoku,

O zębach czarnych kół zębatych,

Mordą oknami dziur dziobatą,

W wypiekach fabryk, wągrach tłoku,

Zżartą kwasami chemikalii [78],

Drgawiącą w epilepsji wrzecion,

Gdy pasów, nici, kół zamiecią

Maszyna trzaskająca chlasta,

Nad kolosalną mordą miasta,

Którą niedawno pręgą przeciął

Kałmuk z kolczykiem, ciąwszy szablą —

— Pychą kominów w chmury wrasta

Stumilionowa Wieża Scheibler [79].

…………………………………………

W okrągłych lat dwadzieścia potem,

Już nie «włóczęga, król gościńców»,

Lecz ważniak z własnym samochodem,

Wpadłem tam: wspomnieć lata młode,

Odwiedzić leśnych pobratymców,

Podumać nad kamiennym stołem,

Jak nad młodości świeżym grobem,

Pożegnać starą wieś nad rzeką,

Powitać życie wolne, nowe —

I napić się zimnego mleka

U dobrej pani Michałowej…

Już jej nie było. Była inna.

I inny dziad w zapadłej chacie

Te same zgrzebne nosił gacie,

Machorkę ćmiąc. Na starczej piersi

Kępami siwe włosie sterczy,

Jak mchu zeschłego liszaj szary

W zapchanych szparach chaty starej,

Co brodą strzechy sięga ziemi…

Przedpotopowe żarno w sieni,

Prosiak pomyje z garnka siorba,

Babka wnukowi w główce iska,

W izbie na stole jedna miska

Z jałową paćką dla… ośmiorga.

Dzieci z kurami na podłodze,

Dym, zaduch, kwaśny chleb razowy…

Wypijam mleko i wychodzę

Od spadkobierców Michałowej…

V

Kurz — konie — powóz — i z powozu

Wysiada Mgła — Ułuda — Pozór —

Bzem wieje — srebrnym bzem z tumanu

Mglistego snu. «Dzień dobry panu».

VI

Zabawa dzisiaj w Inowłodzu…

Weź duży szklany słój pamięci

I nasyp chciwych wpatrzeń swoich

W żywy za szybą sen dziecięcy,

Gdy przed Matiatki sklepem stoisz

(Obok baptystów, na Andrzeja,

Tam gdzie przecina ją Aleja):

Gdzie kordelasy, strzelby, flasze,

Jelenie rogi, patrontasze [80]

I głowa dzika, który kłami

Ściska kopertę z celofanu…

W niej — tysiąc Sjamów, Kong, Tasmanij,

Boliwij, Sumatr i Sudanów.

Zamyśl się sypką mieszaniną

Marzeń o markach i wyprawach

Myśliwskich — pstrych jak dźwięki imion

Onych Gwatemal i Nikaragw.

Wrzuć ją do słoja. Potem dodaj

Zmrużonych spojrzeń przez krysztalik

Żyrandolowy, gdzie się pali

Bengalska i spektralna woda.

Ściągnij oczyma blask z motyli

I z «beija-florów» tej Brazylii

(Tak zwą kolibry: «całuj-kwiatki»,

Bo dziobkiem włażą między płatki).

Wstrząśnij — i napuść w szkło pamięci

Iluminację Barwistanu,

Gdy dzień przymierza swego święcił

Z władcą Vangoghii i Cézannu.

Przysyp to szeptem ust subiekta

(Ach, gdybyś wiedział, jak on szeptał!),

Co jest w klientce zakochany,

Gdy jej zachwala kreton tani

Na wyprzedaży wielokwietnych

Resztek, prześwietnych i tandetnych:

Ceny zniżone, głos ściszony

W temperaturze podwyższonej;

Płyną metrami odwijane

Kwieciste łaszki nieprzebrane

I płyną nieprzerwane, miłe

Szepty kwieciste i zawiłe.

Wrzuć i to niebo nad Czorsztynem

Po burzy apokaliptycznej

(Burzy, co miała dwie przyczyny:

Bożą i moją: narodziny

Zdrady i rany, i zawycia);

I wywróć słownik stujęzyczny

Imperatrycy Katarzyny

(Płonne marzenie mego życia!

Zeszedłbym po tę księgę w Hades!

I nie zastąpił mi jej nigdy

Adelungowy [81] Mithridates).

Wpuść też tęczowy wspomnień balet

O widmach kwiatów zza witraży

I z najfantastyczniejszych palet

Wygnioty z tubek i rozmazy,

Przemieszaj wszystko kilka razy

I w słońcu postaw słój pamięci,

I patrz przez brylantową pryzmę —

— Jeśli chcesz ujrzeć pstrokaciznę

Nowych w bukiecie naszym gości

W całej ich przekolorowości.

Patrz — właśnie na promieniach słońca

Wjeżdża, confetti barw sypiąca

W centrum bukietu, banda pijana

Lwich pyszczków.

Przyjrzyj się tym pyszczkom.

Rozdziawiły się wszystkie i piszczą

Rozgardiaszem weneckiej zabawy

W lesie,

Gdzie skaczące letniaczki się mizdrzą,

Gdzie się

Sypią pstre confettiowe kurzawy.

Galopada mieszczańska śród sosen,

Miotająca farbiarskim bigosem

Strojów,

W bachanalii się wije i niesie

W znoju

Pod dyndaniem lampionów po lesie — —

Lampionów, festonów, kretonów, pomponów,

Krawatów rozwianych, kolorowych balonów,

W girlandowym unosi się roju.

Już z lwich pyszczków — lwie pyski w orkiestrze:

To puzony mosiężne dmą w przestrzeń,

Wydymają balony, syfony,

Mnożą pstre kotyliony w miliony!

Dmą — i z trąb wyfruwają tancerze

(Z trąb, co lśnią jak kuchenne moździerze):

Płuc wydechem ich trębacz wyrzuca,

Potem wdechem znów wchłania ich w płuca,

Więc latają jak ptaki na wichrze

Straszne pyszczki letników, wciąż dziksze…

…Już z lwich pyszczków — sto pysków (parzystych

Twarzy),

W wirującym kolisku mętnieją

Pary,

Ze studentów, dentystek i apte-

karzy,

Z pań rozgrzanych, podlotków i «komi-

niarzy»

Kołujący się zrobił karuzel

Szary.

Zabawa, Taniec, AlkoholJa — wódkę za wódką w bufecie…

Oczami po sali drewnianej —

I serce mi wali.

Pijany.

(Czy pamiętasz?)

orkiestra

powoli

opada

przycicha

powiada,

że zaraz

(Czy pamiętasz, jak z tobą…?)

już znalazł

mój wzrok twoje oczy,

już idę —

po drodze

zamroczy —

już zaraz

za chwilę…

(Czy pamiętasz, jak z tobą tańczyłem?…)

podchodzę

na palcach

i naraz

nad głową

grzmotnęło do walca

i porywam — na życie i śmierć — do tańca.

Grande Valse Brillante

Taniec, Bieda, Bogactwo, Kobieta, ZazdrośćCzy pamiętasz, jak z tobą tańczyłem walca?

Panno, madonno, legendo tych lat?

Czy pamiętasz, jak ruszył świat do tańca,

Świat, co w ramiona mi wpadł?

Wylękniony bluźnierca,

Dotulałem do serca

W utajeniu kwitnące, te dwie,

Unoszone gorąco,

Unisono dyszące,

Jak ty cała, w domysłach i mgle.

I tych dwoje nad dwiema,

Co też są, lecz ich nie ma,

Bo rzęsami zakryte i w dół,

Jakby tam właśnie były

I błękitem pieściły,

Jedno tę, drugie tę, pół na pół.

Rośnie grom i strun, i trąb,

Rośnie krąg i zachwyt rąk,

Coraz więcej kibici

Chciwe ramię ochwyci,

Świętokradczo napełza

Drżąca ręka na pąk

drżący,

Huczą słońca grzmiących trąb,

Kołujący rośnie krąg,

Pędzi zawrót

kolisty

Po elipsie

falistej,

Jednomętnym rozpływem wiruje jak bąk.

Gdy przez sufit przetaczam —

Nosem gwiazdy zahaczam,

Gdy po ziemi młynkuję,

To udaję siłacza.

Wątłe mięśnie naprężam,

Pierś cherlawą wytężam,

Będziesz miała atletę

I huzara za męża.

Wniebowziętym bełkotem

O zabawie coś plotę,

Będziesz miała za męża

Skończonego idiotę,

Słuchasz, chłodna i obca,

Cudo-chłopca, co hopsa,

Żebyś miała za męża

Wytwornego światowca.

A tu noga ugrzęzła,

Drzazga w dziurze uwięzła,

Bo ma dziurę w podeszwie

Twój pretendent na męża.

Ale szarpnę się, wyrwę —

I już wolny, odeszło,

I walcuję, szurając

Odwiniętą podeszwą.

Z jakąś gracją diabelską,

Czardaszowo-węgierską,

Czarcie kręgi zataczam

Tą przeklętą podeszwą,

Trzęsę tyłkiem łatanym

I na pysku mam łatę,

Sześć kopiejek w kieszeni

I nic więcej poza tem.

Palce lewej mej dłoni,

Dziarsko w bok odrzuconej,

Między palce twe wchodzą

I znajdują pierścionek,

Zaciskają się kleszcze

Choć krzyknęłaś, to jeszcze!

Niech cię boli, ty podła,

To kółeczko złowieszcze.

Ja ci inny dam pierścień:

Ja ci moim nieszczęściem

Śliczną szyjkę owinę

Jeszcze przed tym zamęściem.

Mściwą pętlą zacisnę

Tę łabędzią, tę wonną,

Będziesz tańczyć na stryczku,

Wiarołomna madonno.

Krąży koło powroźne i podnosi się, zwęża.

Po wariacku wywija twój pretendent na męża,

A w to koło się wtańcza fabrykańcza szarańcza,

Pan właściciel, posiadacz, kareciarz, brylanciarz!

Jak z piekielnej czeluści wyskakują ci tłuści,

Odbijają cię, kradną, ci złodzieje, oszuści,

W pulchne łapska cię chwycą — żywo, w supeł, pętlico!

I ty w węzeł, berlińska tajemnicza ulico!

Sercem teraz (zmiłuj się, zmiłuj),

Echem teraz (miłuj mnie, miłuj),

Zlituj się, daruj, pożałuj,

Weź w ciemny las — i zacałuj,

Szeptem teraz, cichą namową,

Szeptem tajnym, żalem-żałobą,

Płynną melodią — zwolnioną —

W las cię wytańczam, madonno…

Tajnym szeptem,

żałobą,

Czy pamiętasz,

jak z tobą

W ciemny las mego życia wkroczyłem —

Czy pamiętasz, jak z tobą tańczyłem

walca —

Moja najbliższa

i najdalsza

i najdalsza —

Tańczyłaś z obcym — z twoim mężem…

Z twoim mężem… z tamtym chłopcem

Wąż, Nienawiść, ZazdrośćI powolutku

w ten las

na palcach

walca…

— I jak za nami, sunąc wężem,

Ruchami sprężeń i rozprężeń,

Syczący, wieczny, niewidzialny,

Wśliznął się w leśne uroczyska,

Pijaną pianę tocząc z pyska.

On — nienawistnik, Gad Fatalny.

VII

A tam już rojno. Gości tyle

Wtargnęło rozigraną zgrają,

Że już i pszczoły zaglądają,

Że przysiadają już motyle,

Aby pożywić się na nowym

Nieznanym klombie ogrodowym.

Jak wypalane w aksamicie

Serduszka, w barwach pawiookie,

KwiatyBratki, z ciem nocnych konwertyci [82],

Kucnęły pęczkiem pod róż bokiem:

Gdy się im przyjrzysz, zauważysz

Upiorkowaty wyraz twarzy,

Usłyszysz kazirodcze szepty,

Jak bratek uwiódł kwietną siostrę…

Już i mieczyki sterczą ostre

I są strzeliste jak afekty…

Już pachnie groszek najwonniejszy,

Matki mej kwiat najulubieńszy,

I inne godne podziwienia,

Ale nieznane mi z imienia

Dzwoneczki, uszka, mordki, pyszczki,

Miseczki, czarki i kieliszki,

A wszystko wita się, całuje,

Pozdrawia, gwarzy i plotkuje,

Zazdrośnie na ładniejsze łypie,

Błyszczy, dygoce, oczka sypie,

Podzwania, mruga, zerka, wzdycha,

Na pierwsze miejsce się wypycha,

Trąca się, gada, opowiada

Okropne rzeczy o sąsiadach,

Po nogach depce się, uwija,

Przewagi cudzych barw wypija,

Woń własną wzmaga, inne tłumi,

Podkreśla wyższość swą w tym tłumie —

«Vanity Fair»[83] lub imieniny

Prowincjonalnej starościny!

Mistrz mruczy, chrząka, zrzędzi, warczy,

Uśmiechem karci dobrodusznym

Niesfornych kwiatów zgiełk jarmarczny,

Rozkazom jego nieposłuszny,

Tutaj da klapsa, tu znów ręką

Zgęszczenia barw rozluźnia miękko,

Kłąb dymu kwiatom puści w oczy,

Gdy się zanadto bractwo tłoczy —

Nic nie pomaga. Jak dzieciarnia,

Gdy rozkrzyczaną mitygujesz,

Na złość zaczyna głośniej, gwarniej

I jeszcze język pokazuje,

Tak się kwiecista pepiniera [84]

Rozzuchwaliła na wesoło…

Mistrz surowieje, marszczy czoło

I rozbiegane myśli zbiera.

Pociągnął cuga [85]. Postanowił:

Swobody ujmie bukietowi.

Więc by go stłumić, ściszyć, przyćmić

(Rym podpowiada: «umistycznić»,

Ale to byłaby przesada),

Ogrodnik mu obłoczność nada:

Otuli bukiet senną chmurką,

Która nazywa się «przybiórką».

Ona najśliczniej i najprościej

Poskromi owe jaskrawości.

Jest to koronka, jest obsłona,

Mgiełka przez sito przepuszczona,

Perlisty dymek nikłych kwiecin,

Rośne, tiulowe oczka sieci,

Gazowy welon, szron roślinny,

Drobniutka manna z kwiatów innych,

Maczek konwalii bardzo młodej,

Kaszka z kropeczek srebrnej wody.

Fontanny wonnej rozpylenie,

Sen przyprószony jasnym cieniem,

Kurzem świetlistym… prochem czasu…

Bukiet się mglistą złudą zasnuł…

Szepcąc ucicha… milknie… zasnął.

Zmierzch na ogrodzie — i mgła siwa

Nisko po łąkach się rozpływa,

I siwa nad bukietem głowa

Chyli się… twarz śród kwiatów chowa

I już zostaje w nim straceńczo:

I grób ma z kwiatów, co ją wieńczą.

Rozdział drugi

O, siwa mgło! O, srebrna mgło!

O, szara mgło! O, mgło bez końca!

Jakbym przez zadymione szkło

Przyglądał się zaćmieniu słońca:

Gdy się spacerem lekko szło —

O, gęsta mgło! wciąż gęstsza mgło! —

Sto razy tam i sto z powrotem

Pomiędzy Krótką i Nawrotem [86].

Przez welon łez, przez szary szron,

Przez mglistą gazę półwidomą

Znów widzę każdy sklep i dom,

I każde okno w każdym domu.

Wzrok, WspomnieniaPrzez welon łez, przez szary szron

Najbliżej do rodzinnych stron,

Bo gdy tak mgliście jest, to właśnie

Tęsknocie lżej, wspomnieniom jaśniej.

Dziś w Rio dżdżysty polski dzień

I polskie chmury niebo kryją.

Jak okręt-widmo, okręt-cień,

Dziś Łódź wylądowała w Rio.

Jak zawsze, deszcz wyciąga mnie

Na spacer… Avenidą? Nie.

Od Krótkiej do Nawrotu. Potem

Sto razy tam i sto z powrotem.

I

Rozdział z dziecinnej «Farbenlehre»[87]:

Robotnik, BiedaŚródmieście ma ziemistą cerę,

W bramie robotnik usiadł stary,

Suche kartofle z miski je,

A kolor jego żółtoszary,

Bo głodno, chłodno, brudno, źle.

Na cmentarz żółta trójka [88] wiedzie,

Do domu szóstka granatowa,

Zieloną czwórką się dojedzie

Do zielonego Helenowa.

Popatrz na usta tej dziewczyny,

Podręcznej [89] z magazynu mód:

A kolor ich niebieskosiny,

Bo smutno, trudno, chłód i głód.

Piątka, spod lasu, też zielona,

Lecz białym pasem przedzielona;

W tryby maszyny rozpętanej

Robotnik rzuca resztki sił,

A kolor jego ołowiany,

Bo na nim metalowy pył.

Dziesiątka jest niebiesko-biała,

Dwójka czerwienią fabryk pała,

W drukarni, znad zecerskiej [90] kaszty [91],

Rumieńcem płonie chuda twarz,

A kolor jego jest ceglasty —

— I całą «Farbenlehre» masz.

Już nie pamiętam, jak ósemka…

Żółta z niebieskim? Czy w pasemka?

Nic nie wiem… Przewrócona na bok

Na szynach leży barykadą

W poprzek przez jezdnię (gdzie był Zielke [92],

A naprzeciwko Petersilge [93]).

Za barykadą — tłum stłoczony,

A nad nią, w górę podniesiony,

Sztandar-wyzwanie, sztandar-gniew:

A kolor jego jest czerwony,

Bo na nim robotników krew [94].

Tak (pod jarzębinowym drzewkiem)

Dróżnik, stojący przed szlabanem,

Czerwoną wznosi chorągiewkę,

Gdy pędzi pociąg zasapany,

Łoskocąc w rozpalone szyny,

I maszynista osmalony,

Z lokomotywy wychylony,

Zwalnia powoli bieg maszyny

I pociąg w pustym polu staje…

Piotrkowska, w stronę Grand Hotelu [95],

Jak wymieciona. Przed tramwajem

Beczki i skrzynie, a za niemi,

Z browningiem w ręku, przyczajeni

Klęczą bojowcy patrząc w szarą,

Bezludną przestrzeń trotuaru

I pustą jezdnię. Nic. Martwota.

Cisza i tam — bo z morza tłumu

Nic nie usłyszysz prócz poszumu

Przybywających gromad ludzkich,

Co napływają od Widzewa,

Żeby na rynek iść bałucki:

Z Głównej, Nawrotu i Przejazdu [96]

Strugami się w Piotrkowską wlewa

Burzliwy za przewałem przewał,

Zmierzając ku Staremu Miastu;

Ale się mało kto przepycha

Pod Meisterhaus [97] i pod Ulricha [98],

Bo stamtąd, aż po barykadę,

W jedną się szczelną zbił gromadę

Milczący tłum, przy głowie głowa.

Jakby głowami wybrukował…

(Ten czarny tłok i nagła pustka

Są jak w dominie «mydło-szóstka».)

Ja, skamieniały na balkonie,

W to jedno oczy mam utkwione:

W owo czerwone na wagonie.

Wtem z krańca pustki w naszą stronę,

Od Benedykta, od Zielonej,

Sypnęło drobne, rozproszone…

Przed każdym ostry punkcik stali.

Truchcikiem sypią, mętni, mali,

Lecz rosną — już się ludźmi stali,

Sztykami [99] prują pas martwoty,

Już rotą stali się piechoty

W krasnych lampasach furażerek.

Stanęli. A na czele roty

Maleńki, skoczny oficerek.

Wysokie buty, błyszcząc glancem,

Drepcą bez przerwy drobnym tańcem,

Maleńka rączka w ciągłym ruchu:

To trąci wąsik małym palcem,

Jakby swędziło coś, to w uchu,

Jakby dzwoniło coś, to znowu

Przy rękojeści srebrnej «szaszki»[100]

Maca wiszące fatałaszki.

Jak wryty stoi tłum. Nie dyszy.

A cisza taka, że w tej ciszy

Słyszysz, jak sypkim biegiem tyka

Szybka wskazówka sekundnika,

Za którą teraz śledzą oczy

Już spokojnego porucznika.

Już tylko one, zimne, szare,

Skaczą, drażnione tym sztandarem:

To spojrzą w tłum, to na zegarek.

I ciągle cisza… dech martwoty…

Jekaterynoburskie zuchy

(37 pułk piechoty)[101]

Bezmyślnie patrzą w niemy, głuchy

Tłum.

Tylko czasami któryś zerknie

W bok,

Śledząc za małym oficerkiem.

I cisza, ciągle jeszcze cisza

Trwa.

Trzasnęło krótko. To koperta

Zegarka pana oficerka.

Właśnie minęło przed sekundą.

Więc chowa go, obciąga mundur,

Po szablę sięga dłoń malutka

I wtedy — nikły ruch podbródka,

A rota — jednym zamków szczękiem.

Jednym podrzutem — broń pod szczękę

I gdy wyświsnął szablę z brzękiem,

Gruchnęło nagle spod tramwaju.

Od skrzyń, od beczek poszło grzmotem.

Zagrało jak piorunem w maju,

Stalowym sypie się terkotem,

Płasnęła szabla ciętym lotem

I — «rota pli![102]» — i plunął z roty

Deszcz ołowiany, ale złoty.

Bo salwą blasków trysło z luf —

I zawył z bólu mur ponury,

Pękł, wzbił się w górę, stoczył z góry

I runął bruk stłoczonych głów.

Odchłysnął tłum rozbiegiem rojnym.

Mrowiskiem biega niespokojnym.

Wre jak kipiący kocioł smoły

I oszalałe czarne pszczoły:

Chmarami ulatuje w bramy

Lub miota wrzątku odpryskami

I kamienice szare plami

— I biją, trzeszczą, nie ustają

Celne browningi spod tramwaju.

Balkony i otwarte okna

Opustoszały. Nieszczęśliwa,

Jakaś krzycząca i okropna,

Matka z balkonu mnie porywa.

Ludzie biegają po pokojach,

Jak gdyby tamtych udawali,

A tam, choć głuszej, ciągle wali,

Lecz jakby naprzód… Jakby dalej…

Otwórzcie balkon! Niech zobaczę!

Matka zanosi się od płaczu!

Otwórzcie! Patrzcie, co się dzieje!

Patrzcie! Spęczniałe i spienione

Chlusnęły tłumy nad wagonem.

Czarna się fala środkiem leje!

Patrzcie! Porwała to czerwone

I płynie, płynie podniesione,

Czerwone płonie ponad czarnem!

Machają, włażą na latarnie!

Mamo! śpiewają, idą, rosną!

Niesie kobieta z twarzą groźną,

Usta szeroko… Mamo! Ona

Krzyczy, przeklina, pięścią do nas!

Mamusiu! Za co? Patrz! Wydarła,

O brzuch oparła kij — a na nim

Niesie czerwone z literami

Dwa P i S [103]… Litery złote

I złota kielnia na krzyż z młotem.

…Tłum, MiastoUlica czarna, w oczach czarno,

Jakby się całe miasto wparło

Między dwa rzędy szarych domów,

I z okien krzyk, i tłok z balkonów

W jedną się czarną wrzawę zlewa,

I domy, oblepione mrowiem,

Idą, dach w dach i głowa w głowę,

Dumnym pochodem trzypiętrowym,

I już kołysze się nasz dom,

I płynie, morzem uniesiony,

A za sztandarem ciągnie śpiew:

«Niesie on

zemsty grom,

ludu gniew.

Przyszłości rzucając siew,

A kolor jego jest czerwony,

Bo na nim robotników krew,

Bo na nim robotników krew»[104]…

Krew, Walka, Pieniądz, Walka klasPotem do bram wnosili stróże

Zwłoki bojowców i sołdatów.

Zostały po nich krwi kałuże:

Lepka purpura łódzkich kwiatów.

Najpierw je wodą polewano.

Potem je piaskiem przysypano,

Nazajutrz zaś pędziły po nich,

Wprzężone w pary świetnych koni,

Powozy panów fabrykantów,

Panów prezesów i bogaczy,

Zadowolonych posiadaczy

Pałaców, banków i brylantów.

Padł tam i mały oficerek.

Śmierć mu przypięła na mundurze

Zapiekłą karminową różę

Barwy pułkowych furażerek.

Miał piękny pogrzeb. Pop na przedzie

Konstantynowską kondukt wiedzie.

Za nim, z poduszką, szedł żołnierzyk,

Czapka i szabla na niej leży.

Potem był wieniec od kamratów,

Jekaterynoburskich chwatów,

Dwóch go trzymało oficerów,

Miał szarfę: «Za caria, za wieru

I za otieczestwo»[105]. Następnie

Rota miarowo i posępnie

Kroczyła w rytm warczących bębnów,

I sztyk za sztykiem, sztyk za sztykiem

Armiejskim [106] połyskiwał szykiem,

Potem koledzy nieśli małą

Trumnę, kwiatami osypaną,

A wreszcie, dzwoniąc ostrogami,

Brzęcząc szablami, orderami,

Wolno, żałobnie szli panowie

Oficerowie. Wdowa, Matka, Polak, Rosjanin, Pogrzeb, Nienawiść, Konflikt wewnętrznyAle pierwsza,

Przez pułkownika prowadzona,

Idzie wysmukła oficersza [107]:

Żona.

Idzie — a idąc nienawidzi:

Wszystkich, wszystkiego, ich i siebie,

Najwięcej siebie nienawidzi,

Pompy się wstydzi, kwiatów wstydzi

I tych Moskali na pogrzebie,

Tego welonu żałobnego…

I nawet trupa nienawidzi:

Jego — biednego, kochanego,

W tej bliskiej trumnie niesionego.

Jezu, niewinnie umęczony,

Najświętsza Matko Boleściwa,

Sprawcie, by tak nie pobrzękiwał

Ten tłum w ordery przystrojony!

Nie dzwońcie, szable i ostrogi,

Nie warczcie, bębny, psy żałobne!

Zmiłujcie się nade mną biedną,

Wyrwę się, pójdę, wszystko jedno,

Ucieknę! Kostia, miły, drogi!

Matko Najświętsza i jedyna!

(«O, matko Polko!» — przypomina —

«O, matko Polko! gdy u syna

Twego na czole…[108]») — i urywa,

I pod welonem, który spływa

Z czoła na łono — gładzi ono

Dzieciątkiem napęczniałe łono,

Błogosławiącą głaszcze dłonią

I z niewinnego czółka ściera

Straszliwe piętno, znak Kaina…

Brzęczą ostrogi, szable dzwonią,

Zły z trotuarów tłum spoziera,

Pod welon się oczyma wdziera

I milcząc grozi i przeklina:

«O, matko Polko! gdy u syna

Twego na czole…!!» Matko Boża,

Nieszczęścia się mojego pożal!

Brzęk—brzęk—brzęk w oficerskim tłumie.

Bębny żałobne grochem drobnym

Biją… Szesnaście pójdzie trumien

Przez miasto… Pójdzie długi szereg

Sierot i wdów… A zamordował

Kto? On, jej mały oficerek…

Przystaje oficerska wdowa,

Przystaje tłum — i brzęk ustaje…

Pułkownik twarz nachyla chmurną

Do ucha Zofii: «Szto? Wam durno [109],

Sofia Ignatiewna?» — «Niet… tolko…»[110]

I dalej idzie matka-Polka.

W drodze z cmentarza napotkała

Szesnastokrotny, wydłużony,

Gęsto policją otoczony

Pogrzeb tych przedwczorajszych ofiar…

Nie drgnęła. Zimna i zuchwała,

Wprost w oczy wdowom spoglądała.

Nazajutrz rano biedna Zofia

Do ojca na wieś pojechała.

Przez trzy miesiące, smutna, dzika,

Chodziła, modląc się, śród kwiatów,

Aż legła — córkę dając światu

W samotnym domku ogrodnika.

Jeszcze szepnięto jej: «Pannica!»

Jeszcze szeroko otworzyła

Oczy (zdumione? zawiedzione?

Szczęśliwe?), jeszcze się toczyła

Łza przez śmiertelnie blade lica,

Jeszcze coś chciała szepnąć tymi

Wargami, nieco mięsistymi,

Kiedy na pierś opadła głowa

I zmarła oficerska wdowa:

†

Zofia z Dziewierskich Iłganowa

zm. dnia 7 października

r. 1905

przeżywszy lat 21.

Prosi o westchnienie do Boga.

II

Na chrzcie dziewczynce imię dano

Aniela. Tak chciał dziadek. «Bo to

Anielskie jest powiedział, miano,

A ona właśnie… pod tym względem…»

Pochrząkał, mruknął… «…Co tam będę

Tego… I jeszcze to, że lubię…»

Tu chrząknął znów, i znacznie grubiej.

Różni na świecie są dziwacy,

Więc dla porządku dobrze wiedzieć,

Że po sezonie pan Ignacy,

Gdy ogrodniczej nie miał pracy

(A bez roboty nie chciał siedzieć),

Malarstwem świętym się zatrudniał…

Najlepiej znał się na aniołach:

Złocił im skrzydła po kościołach,

Niebieścił, srebrzył je, wycudniał,

Rzeźbił im z gipsu trąbki śliczne,

Odznaki dawał hieratyczne,

Pucołowatym serafinom

Podkrążał oczki farbką siną,

Kędziory z gliny na cherubie

Powlekał lekkim tchem pozłótki

— Więc przez to właśnie i że lubię

Anielcia będzie tej malutkiej.

Nie, czytelniku… Całkiem płonne

Są twe obawy, że rozpocznę

Na temat imion snuć przestronne

Poetyczności zaobłoczne.

Nie podejrzewaj, że Anielę

W związku z imieniem wyanielę,

Że wdam się, à la Iłła [111] miła,

Co z tego wierszy tom zrobiła,

W sprawy magiczne i wróżebne;

Są one tutaj niepotrzebne…

Nie sądź też, chytry czytelniku,

Że zaraz zrobi się «cudownie»…

Nie myśl o naszym ogrodniku

Pochopnie zbyt i powierzchownie.

Religia, Polak, FałszZawczasu nie bój się, że autor,

Posłuszny ustalonym kształtom,

W «świątkowe» zabrnie mistycyzmy,

Tak dobrze znane nam z ojczyzny,

Gdy ze świętkami, jak na hasło,

Świętoszkowano ile wlazło,

Gdy frasobliwość wystruganą

Za wykapaną polskość miano…

«Łot, wicie, gazdo, beło, beło

I, tak jak syćko, pseminęło»…

O, jakże łatwo z ogrodnika

Sporządzić można by «mistyka»,

Którego by kościelne lalki

Drabiną wzniosły Jakubową,

Aby o gwiazdy stuknął głową

I z Bogiem wiódł zażarte walki…

Jak łatwo mógłbym puścić w górę

Te rawskie i studziańskie kukły,

Żeby, zrobiwszy w niebie dziurę,

W zaświatach się z Ignacym tłukły.

Już w kwiatach dużo było pokus,

By rozprowadzić fantastyczny,

Psychologiczno-botaniczny,

Bardzo wygodny hokus-pokus.

Lecz pan Dziewierski, człowiek trzeźwy,

Nie wierzył w malowane rzeźby,

W tajemniczościach się nie gubił,

Lubił anioły — no bo lubił.

Z gustami bowiem — jak popadnie:

Kto woli popa, kto popadię,

Ja — za popadią, jeśli ładna…

Nie lubię zaś motorów, radia,

Wycieczek, sportów, generałów,

Szparagów, wodzów i upałów,

Dyskusji, energicznych twarzy,

Mycia żyletki, prasy, plaży,

Jajek, żelaznych charakterów,

Galerii sztuki, biusthalterów [112],

Wielkoświatowych poliglotów,

Truskawek z kremem, samolotów,

Wizyt, szpinaku, wszechtalentów,

Historiozofów, monumentów,

Młodzieży, kiedy nazbyt dziarska,

Potęgowiczów, gosudarstwa [113],

Dowcipów niedowcipnych osób,

Opiumowanych papierosów,

Babskich pazurów purpurowych,

Balów, a także ich królowych,

Mówców, czekania, histeryczek,

Deklamatorów, zapalniczek,

Pieczeni, jeśli nie jest krucha,

Prawników, świąt i Króla Ducha.

A lubię: milczeć, deszcz, słowniki,

Ilustrowanych pism roczniki

(«Kłosy», «Wędrowce», «Tygodniki»),

Grochówkę z boczkiem, bzy, jarmarki,

Łacinę, las, pocztowe marki,

Fachowe gwary, psy, Cyganów,

Kolekcjonerów, szarlatanów,

Etymologię, aptekarzy,

Ungra warszawskie kalendarze [114],

Wiek dziewiętnasty, bibliografię,

Lawendę, stare fotografie,

Dyliżans, burzę, ozór z chrzanem,

Koniak, gorący barszcz nad ranem,

Walce i stare wodewile,

Miłostki, Litwę, wiatr, motyle,

Nie wstawać cały dzień z kanapy,

Krościenko, zegarmistrzów, mapy,

Piwo (choć Niemiec) Haberbusza [115]

I kocham Pana Tadeusza.

Rosjanin, Polak, Małżeństwo, Miłość, Ojciec, CórkaJak mocno swędzi wietrzne piórko,

By w związku z nieszczęśliwą córką

Na konia wsadzić ogrodnika,

Nie, nie na konia! — na konika,

Co, kłusem lekkich jambów gnany,

Wystukałby nam podkówkami

Starą piosenkę o małżeństwie

Polki z «Moskalem» — i męczeństwie

Ojca, prawego Polonusa…

Przepraszam — nie ruszymy kłusa!

Nie będzie pan Dziewierski kiczem

Z obliczem wielce cierpiętniczem.

On zięcia lubił. On z czułością

Cieszył się młodą ich miłością,

Uśmiechał się, gdy zięć wesoły

Przynosił z miasta kwiaty Zońce

I wołał śmiesznie: «Zońka-słońce,

Masz od Moskala polskie kwiaty,

Za to mu ruskiej daj herbaty!»

Syczeli ludzie: «Hańba! Zdrada!»

I była racja w tym syczeniu.

Milczała Zosia zakochana

I była racja w tym milczeniu.

PrawdaDwie racje były. Dwa oblicza

Prawdy, jak dwie są w prawdzie zgłoski,

Aż jedną — kula robotnicza

Trafiła w serce na Piotrkowskiej.

A druga prawda — czarna fala,

Te tłumy, trupa tratujące,

I czarny blask, co nagle zalał

Jasne twe oczy, Zońka-słońce!

III

Jan Mergiel zwał się tkacz ze Zgierza,

Który w ów dzień pamiętny zabił

Ojca Anielki. Pozostawił

Synka w pieluszkach, Kazimierza.

Sam bowiem padł pod barykadą.

«Kazinku!» krzyknął, kiedy padał.

IV

Ojczyzna, Wolność, Powstanie, Śmierć, Nadzieja, Lud, RobotnikOgrodnikowi — nie utaję —

Niewola była obojętna,

Nie miał wspólnego z Polską tętna;

Kraj cierpiał — on nie cierpiał z krajem,

Kraj żył nadzieją — on jej nie miał,

Kraj broczył krwią, a on kamieniał

I w myślach mruczał swym zwyczajem:

«Powstanie robią… cóż, powstanie…

Śmierć przyjdzie, nic nie pozostanie.

Mój ojciec w lasy chodził bić się.

Ja nic nie mówię… chcecie, idźcie…

Tak czy inaczej, tu czy indziej,

A ona po każdego przyjdzie.

Ojca złapała na Sybirze,

A tu by miała jeszcze bliżej.

Wy powiadacie: dla wolności…

Ni ma jej, proszę jegomości.

Dla dzieci, wnuków, dla pokoleń…

A jaką wy im dacie wolę,

Kiedy niewola i tak skosi,

Tak dobrze u nas, jak i w Rosji.

Szczyrka dopadła w Port Arturze,

Galotkę, jak na saksy [116] chodził.

Bielskiego, kiedy śpiewał w chórze,

A moją Andzię w mieście Łodzi».

(Na myśl o żonie, choć umarła,

Posępna złość mu dech zaparła;

Westchnął, łzę połknął, jakby kawał

Nieszczęścia, w gardle uwięzłego.

Lecz o tym później. Jest to sprawa

Zupełnie inna.) «No więc… tego…

Chcesz — bij się z carem, nie chcesz — nie bij…

Czy Polak jesteś, czy Japoniec,

Zwali Japońca, cara, ciebie,

Ot tobie wolność: klaps i koniec».

Pustynia, Melancholia, DuszaPustynia była w nim. Pustynia

Nieustającej śmierci w duszy.

Ciągnęła się tam dal olbrzymia,

Na którą bezustannie prószył

Śmiertelny popiół znikomości,

Skazania, beznadziejnej czczości;

Jak wiatr w kominie zawodziło,

Bezkresnym zatroskaniem ćmiło

Natrętne, słotne, bezforemne

I mżące rozrzedzeniem ciemnem

Swej uprzykrzonej obecności…

Pamięta: spadło to wszechmocne

Popołudniową pustą porą,

Jak szary i bezgłośny piorun.

Szedł w drugie święto wielkanocne

Ewangelicką. Obok żona

Wlokła się, jak się wszystko wlokło:

On — czas — ulica wyludniona —

Dorożkę koń ciągnący stępa [117] —

Myśli tej żółtej, co przez okno

Patrzyła na ulicę tępo —

I tacy sami jak i oni,

Wlokący się po drugiej stronie

Z chłopcem w ubranku granatowem —

Wszystko, powolne i matowe,

Wlokło się przykro i markotnie…

I coraz było niepowrotniej,

Głuszej i martwiej, i samotniej;

Co myśl się zjawi, to obwiśnie…

Szedł coraz wolniej i bezmyślniej…

Pustoszał czas. Dręczyło zmorą.

Upodobniło się upiorom.

To były widma: żony — konia —

Tej żółtej — tamtych z chłopcem — — widma…

I nagle cichy, pusty piorun —

I świat śmiertelnie znieruchomiał

W pustynię, co go w nieskończoność

Poniosła — i popiołem smętnym

Zamżyła. W ten to dzień pamiętny

Śmierć powziął, rozpacz i znikomość.

Gdy legła przed nim pustka sroga

Żarłocznym mrokiem, siłą ciemną,

Sztuka, UcieczkaChciał wyrwać się z zasadzki wroga…

Dokąd z pustyni prosta droga?

O, nie wymawiaj nadaremno

Imienia-echa! Nie do Boga

Pognała go rosnąca trwoga,

Nie w starodawne Niewiadome,

Pochłaniające swym ogromem.

Bo znienawidzi «wielkie», «wieczne»,

Bo właśnie puścił się w ucieczkę

Przed tą potęgą przeraźliwą…

Więc dokąd?

W bliską, ziemską żywość

W radości sztuki — w Dom Zbawienia:

Dla osaczonych szarą zgrozą…

Sztuki, powiadam…. no, bo sztuki.

Łaskawy bowiem Srebrnołuki [118]

(Tutaj: Smintejski [119], co, jak wiecie,

Szarą mysz śmierci stopą gniecie)

Sprzyja nie tylko arcydziełom,

Michel Angelom (lub Anhełłom,

Jak go Słowacki zwie), nie samym

Chopinom, w gwiazdach zapisanym,

Dantom astralnym i Horacym,

Lecz i Dziewierskim, tym Ignacym,

I tworom sztuki ich ubogiej:

Apollo bowiem lubi ogień

Nie tylko gorejących krzaków,

Ale i świeczek na choince,

I fajerwerków barwne młyńce;

Nie same z ponadludzkich szlaków

Eurypidesy i Szekspiry,

Ale i szopkę wiejskich żaków;

Nie tylko psalmy złotej liry

I orle nad skałami skwiry

Czy «huczny lot olbrzymich ptaków»[120],

Ale i kosa, który śwista

U szewca na Podwalu w klatce,

I skromny, przepisany czysto,

Prowincjonalny wiersz w szufladce,

I fotoplastikonu cuda,

I śmieszną zwrotkę, gdy się uda,

I kicz jarmarczny nieporadny,

I bukiet wiejski, jeśli ładny.

Tak poszedł w kwiaty i anioły,

Tak zaczął lepić chimeryczne

Zwierzyńce, armie egzotyczne,

Indiany, Turki i Mongoły,

Tak się zaczęły obrazeczki

Techniką «kolorowej sieczki»:

Bój pod Cuszimą [121], Smok wawelski,

Jarmark w Łowiczu, Krąg anielski,

Kolumb pomiędzy tubylcami,

Dno morskie, Sklepik z zabawkami…

(W tym czasie także namalował

Śmierć porucznika Iłganowa,

Gdzie szereg sztywnych manekinów,

Wszystkie z profilu, z dymiącymi

Rewolwerami w rękach sztucznych

— Przy czym lecące widać kule —

Tyka piersiami wypiętymi

Luf nastawionych karabinów;

Za serce trzyma się porucznik

I całą we krwi ma koszulę.)

Tak na kółeczku kartonowym.

Co się w zegarku mogło zmieścić,

Kaligraficzny cud wypieścił:

Psalm Dawidowy, przepisany

Czarnym i srebrnym atramentem

«W sprężynkę», dośrodkowo, kręto,

Z mikroskopijną lutnią w centrum:

«Jak jeleń krzyczy do strumieni,

Tak dusza moja Ciebie wzywa,

Żywego Boga pragnie żywa!

O, kiedyż przed oczyma Twemi

Stanie spragniona, nieszczęśliwa?

Łzy moje są mi zamiast chleba.

Gdy mi codziennie słyszeć trzeba:

Kędyż ten Bóg twój? gdzie przebywa?

Gdy prześmiewają się szyderce.

Wylewam w siebie własne serce:

Nie chadzałżem [122] do Twej świętynni

Z weselem, z chwałą, jako inni?

Czemu się, duszo moja, smucisz?

Nie trwóż się sobą, lecz się ucisz:

Dostąpisz Boga, który zbawia.

O, jakże będę go wysławiał!…

…Powiem ja Bogu, mojej skale:

Przeczżeś [123] zapomniał o mej trwodze?

I gdy się uciśniony żalę,

Czemu bez łaski Twojej chodzę?

Jest jako rana na mym ciele,

Gdy sobie kpią nieprzyjaciele:

»Kędyż ten Bóg twój? Gdzie przebywa?«

Ozwij się, skało, gdy cię wzywam!…[124]»

……………………………………………….

Obiecał nawet ksiądz Komoda,

Że o tym do «Kuryera» poda:

«Chwalebne bowiem w tym to dziełku

Zdólności widać; osóbliwie

W powinkszajoncym widzunc szkiełku…

A kto ma talent, niech pamienta,

Od kogó wszystkie som talenta.

Cóż, kiedy w tobie »zgryźluk« siedzi…

Jak dawno byłeś u spowiedzi?»

Tak — w sposób ludziom niepojęty —

W butelce zjawił się zaklęty

Ogródek — z błystków, koralików,

Paciorków, szkiełek i kamyków…

Tak w słojach zamieszkały żabki,

Jaszczurki, żuki i trytony;

Tak napełniły się szufladki

Aromatami ziół suszonych;

Tak mała izba przy sklepiku

(Na zimę bowiem do miasteczka

Przenosił się i z wnuczką mieszkał

W zacisznym, ciepłym pokoiku

Przy sklepie pani Tekli Bielskiej,

Której mąż miał «zdólności» duże:

Basem w kościelnym śpiewał chórze,

Po czym powiększył chór anielski)

Przybrała wygląd tajemniczej

Wesołej groty czarodzieja:

Pułap gwiazdami powyklejał

Z kołem zodiaku i księżycem;

Pod lampą, prawie Aladyna,

Bajeczne żagle swe rozpinał

Korsarski statek holenderski —

Sam go zbudował pan Dziewierski

Według ryciny z kalendarza

«Czytelnia stanu włościańskiego».

Kalendarz był od aptekarza

Kamila Rozpędzikowskiego,

Który miał prawe oko szklane

(Na noc podobno wyjmowane),

Szpicbródkę oraz wąsik rudy;

Schylony był, wysoki, chudy,

Olejkiem goździkowym pachniał

I koralowa kulka krwawa

Zdobiła biały jego krawat;

Prócz aptekarstwa drugi fach miał:

Manipulował tak palcami,

Że cienie ich niezwykle wiernie

Imitowały menażerię;

Gdy palce puszczał w ruch pan Kamil,

Królik uszami strzygł pociesznie,

Garbaty wielbłąd klękał śmiesznie,

Kozioł rogaty brodą kiwał,

A pan aptekarz pobekiwał

Wpadając w tony czysto koźle;

Ten jeszcze robi żart, że oto

Zakryje dłonią zdrowe oko

I samym szklanym patrzy groźnie

Na wątłą żonę Antoninę,

Jęczącą walce przy pianinie.

Mieszkali w domku «pod lipami»,

Więc byli Bielskiej sąsiadami.

Nie wspomnę już o innych w grocie

Zabawkach, fraszkach i igraszkach,

Wiatraczkach, samodziobach-ptaszkach —

I różnych cackach, większych, mniejszych,

Którymi półki ponastawiał…

Sto niespodzianek i sto pociech…

Słowem — nie zawiódł się Smintejczyk

(«O, jakże będę go wysławiał!»).

V

TeatrLecz nad czym się najbardziej czulił,

Najbardziej srożył jednocześnie,

Co najmiłośniej w sercu tulił

I nad czym cierpiał najboleśniej;

Co majster-klepka nasz magiczny

Najwięcej kochał w czas zimowy —

To teatr, teatr swój tragiczny,

Przybytek duchów tekturowy.

Było to wnętrze starej sali

Sellina [125] w Łodzi. Tam przed laty

On z Andzią na galerii stali,

Zaczarowani, skamieniali,

Kiedy ów czarny i zębaty

Przewracał błyskające oczy

I z warg mięsistych pianę toczył,

Gdy chytry judził go i kusił,

Aż wódz uwierzył — i zadusił.

Sklecił z deseczek i tekturki

Widownię, scenę i figurki

Przedstawiające, tak jak widział,

Wściekłego Negra, generała

Weneckich wojsk, i jego żonę,

Pod stropem zaś, na paradyzie [126],

Andzię i siebie. Świeczka stała

Przed teatrzykiem — i drżącymi

Blaskami dramat oświetlała.

Trzy razy, wieczór po wieczorze,

Musiał z nią chodzić — tak ciągnęła…

I tak do serca sobie wzięła

Tę smutną bajkę o potworze

Z Afryki i o białej pani,

Że była jakby urzeczona

Prześliczna jego narzeczona…

A już na zapowiedzi dali.

Pisze w kronikach starodawnych,

Że gościł w mym rodzinnym mieście

Pewien murzyński aktor sławny [127].

Bóg raczy wiedzieć — czy w przejeździe

Skądś dokądś — czy go przeznaczenie,

Posłuszne czarnej jego gwieździe,

Ku łódzkiej skierowało scenie,

Dość, że nad Łódkę zawędrował,

Tam na teatrze występował,

Tam zmarł na jakieś zapalenie

Z dala od Afryki-macierzy

I na cmentarzu łódzkim leży.

A mieszkał u «Klukasa»[128] — tam gdzie

Pan Ignaś poznał swoją Andzię.

Bo gdy był jeszcze, w czasy tamte,

U pana Salwy [129] praktykantem,

MiłośćOdnosił kwiaty do hotelu,

Gdzie Andzia była pokojówką.

I, jak to bywa, uśmiech, słówko,

Mała przejażdżka w karuzelu

Na Promenadzie [130] lub «na Mani»[131]

— I byli w sobie zakochani:

On więcej, ona mniej; tak bywa

I często miłość jest szczęśliwa,

Jeśli nie wtrąci się nieszczęście.

Lecz ono wtrąca się najczęściej.

CieńTutaj — dziwacznym, smutnym cieniem

Weszło za nimi do kościoła.

Cień echem po imieniu wołał

Za księdzem; cień przyklękał, wstawał,

Ślubne obrączki im podawał,

Ciemniał w bukiecie białych lilii,

Sprawnie drużbował im żałobą,

A gdy z kościoła wychodzili,

Cień welon niósł za panną młodą.

A kiedy przyszła na świat Zosia,

Ulżyło im — i cień się rozsiał,

Jak gdyby po raz drugi umarł.

Lecz wkrótce wrócił czarny tuman:

Z kumą spiknęła się kumosia,

Z kumosią się zmrugnęła kuma

I pochylone nad kołyską

Patrzyły w dziecko bacznie, blisko,

Badając biel małego ciałka,

Świdrując jasnych oczu białka —

Aż przeniknęły tajemnicę

Genialne antropolożyce:

«A nie mówiłam? Widzi pani?

Usta, jak żywe, z Afrykanii».

I trzeba przyznać — miały rację…

Była w nich lekka hipertrofia [132].

Zosieńka — Zosia — potem Zofia

Miała te wargi nie po matce

I nie po ojcu. Po kim? Nie wiem.

Nie wierzę, żeby tam coś «było»…

Nie wierzę, lecz nie jestem pewien…

Ale niestety uwierzyło

Zwierzę, ZazdrośćNajdziksze w duszy ludzkiej zwierzę,

Stugłowa hydra — podejrzenie…

I tu — o, jaka chęć mnie bierze,

By w związku z fantastyczną fauną

Znowu zabawić się uczenie:

Opisać hydrę fabularną!

Po uszy zabrnąć w rygor srogi

Erudycyjnej mikrologii,

W wykazy źródeł, bibliografie,

Tak jak to lubię i potrafię…

O, jaki wilczy mam apetyt

Zapuścić się w przypisów petit [133],

W owe p., ib., por., cf., l. c.[134]

Itp. drobiazg ważny wielce.

Odezwał się wrodzony nałóg

Zgłębiania kuriozalnych nauk,

Szperania po foliałach grubych,

By dwuwierszową złowić wzmiankę,

Gubienia się w drobnostkach lubych,

Z których nie będzie mieć korzyści

Ani współczesność, ani przyszłość,

Lecz tacy są już specjaliści:

Im mniejsza rzecz, tym większa ścisłość;

Czytania mądrych traktacików:

O mumiach u Asyryjczyków,

O chronostychach [135] lub centonach [136],

O synekdochach [137] Cycerona [138],

De carminibus figuratis [139],

De barba Moysis[140], De castratis [141],

De cantu cygni [142], De cornutis [143],

De jure ventris[144], Ligno crucis [145],

De matrimoniis incantatis[146],

De bibliotheca Adami[147],

O św. Jacku z pierogami,

De et cetera [148] bomba… Satis [149].

Lecz Monstra Fabulosa [150], postrach

Mediewalnych [151] mrocznych katedr

(Niejeden średniowieczny frater [152]

Biesa się uczył na tych monstrach),

Lecz zoologia legendarna,

Teratologia [153] fantastyczna,

Z nauką o demonach styczna,

Dziwy zamorskie i bestiaria [154],

Wysnute z wyobraźni mnichów

I «do Indyey» podróżników,

Gnanych cudowną żądzą cudów

W bajeczne kraje barwnych ludów —

— A pletli ci peregrynanci [155]

Troje niewidy z tych awantur —

Te sprawy, czytelniku, znam ci

Nie gorzej niż profesor Jan Tur [156].

Znam Lycosthena [157], Aldrovanda [158],

Wiem z Prodigiorum chroniconu [159]

O wszelkich bestiach i potworach

Antarktyki i Septentrionu [160],

I wiem, co widział św. Brandan [161]

Na wyspach oraz co w Brazylii

Iwon d'Evreux [162] i Pigafetta [163]

Czy św. Izydor z Sewilii [164],

Znam Singularitéz Théveta [165]

I Miroir du monde Brunetta [166],

Księgi Wielkiego Albertusa [167]

Tudzież Olafa (też Magnusa [168]),

Znam groźny i zaczarowany

Diabelskich stworów świat potworny,

Te hipogryfy [169], lewiatanty [170],

Kynocephale [171], unicorny [172],

Śród jednorożców [173] nie pomieszam

Eglisseriona [174] z monocerem —

Wszystko to znam jak własną kieszeń

I mógłbym tutaj, za Gesnerem [175],

Hydrę [176] opisać… Lecz «referens

Horresco…»[177] PotwórCzuję przerażenie,

Gdy tylko wspomnę tę istotę…

Lecz wierz mi, wierz mi — wiem coś o tem —

Gorszą jest bestią Podejrzenie.

Tym gorszą, że to chytre zwierzę…

Wije się, łasi, do stóp ściele

I ani człowiek się spostrzeże,

Jak już jest wroga przyjacielem.

Ten z piekła rodem zwierz stugłowy

Staje się wiernym psem domowym,

Co cię na krok nie odstępuje

I służąc panu — sam panuje…

…………………………………………….

Tak wrócił cień i szedł przed nimi,

I szeptał «Tak» ustami Zosi…

……………………………………………

Mówiły inne, mniej genialne,

Że się po prostu «zapatrzyła»[178]…

……………………………………………

VI

W głębokim śnie, w głębokim śniegu

Mieścina leży pogrążona.

Sennego księcia i śnieżnego

Twarz świeci, srebrnie zamrożona,

Uśmiechem białym nieruchoma.

ZimaPodpiera domki śnieg pierzasty,

W wysokie nawalony zaspy;

Czasem je wiatr napadnie dmący

I z puszystego wierzchu zwiewa

Pył roziskrzony, kołujący.

Dwa bratnie przed sklepikiem drzewa

Są jak śmietaną ochlapane

Lub jakbyś mydlin gęstą pianę

Rozrobił na zwichrzonej brodzie

Świętego Mikołaja, który

Śpi stojąc; w ręku ma latarnię:

To szyba okna, cała w lodzie.

A za nią światło planetarne

Mrugliwej lampy. Mróz-kwiatodziej,

Co brylantową ma kwiaciarnię,

Bystro tęczuje iskierkami,

Miotając ognik za ognikiem,

Diamencik goniąc diamencikiem

Z takim pośpiechem, że chwilami

Sam nie wie, czy jest ogrodnikiem,

Czy wielkomiejskim jubilerem.

Gdy przed witryną, rozigraną

Rozbłysków migających gamą,

Przystaje warszawianka śliczna

I, przedgwiazdkowo elektryczna,

Napływem pragnień podniecona,

Klejnoty poleruje wzrokiem…

Oczy, porwane skier potokiem,

Z błyskami skaczą po kamieniach…

Rozpromieniona od olśnienia,

Gwiazdeczki mroźne ma na futrze,

A rzęsy w lodowatym cukrze.

Dwie perły po jej licu biegą:

Uriańska [179] z noska zadartego,

A z oczka — kałakucka perła [180].

PiesTymczasem ziębnie psina wierna

I niecierpliwie chwile liczy,

Dygocąc na zielonej smyczy;

Więc, żeby skrócić to czekanie,

Dżoncio urządza się przy ścianie:

Robi ze siebie trójnóg wschodni

I nagle śnieg topnieje pod nim.

— Piesku najmilszy! Dżenteldogu,

Który umiałeś umrzeć w porę

I dziś nie tułasz się upiorem,

I obcych nie obijasz progów!

Nabrałbyś może złych nawyczek

Na tej żebrackiej «emigracji»…

Dżonciu mój luby! Masz pomniczek…

Wybacz, że w takiej sytuacji.

Mała w kołysce zakwiliła,

Ogrodnik wstaje i przewija.

Ułożył wnuczkę, uspokoił.

Śpi. On, schylony, dalej stoi

I patrzy, szuka wzrokiem szpiega

I zdaje mu się, że dostrzega…

Wtedy na białym tynku ściany

Cień się pojawia zapomniany

I trwa — choć pan Ignacy odszedł

I znowu siadł przy swym theatrum.

Coś szepcąc… A ze ściany odszept.

Za oknem cienka aria wiatru

Wtóruje tekstom dwóm szeptanym…

A prawda gdzie? Po wieki wieków,

Póki odrzucasz cień, człowieku,

Tylko w Williamie opętanym,

Co wszystkie kręgi piekła obiegł!

«Nie» mówi cień… «Tak» mruczy człowiek…

I myślą, że trafili w sedno,

A straszny William, co był na dnie,

Jak duch podnosi się z zapadni

I wyrokuje: «Wszystko jedno»…

…A noc wciąż wyższa i gwiaździstsza

I kręty wiatr wciąż wyżej śpiewa,

I gwiezdny w okno pył nawiewa,

Gdy w smutnym teatrzyku mistrza

Barwne figurki tekturowe

Wiodą zmyślonych serc rozmowę,

Prawdziwszą niźli serc prawdziwych,

Ach, i tak samo nieszczęśliwych!

Była to noc błogości. Poczuł

Napływające łzy do oczu

I ciepłą słodycz w zakochanym

Jak dawniej sercu…

Była to może noc Przemiany

I cudu — wyraźnego cudu:

Bo ręką strącił cień ze ściany,

Na ziemię rzucił i podeptał…

I raptem, w mowie mu nieznanej,

«Perdition catch my soul, wyszeptał,

But I do love thee…»[181]

Lecz kto ona?

Usiadła przy nim martwa żona,

Dłoń położyła mu na dłoni

I księżycowo wysrebrzona

Boleśnie trwała w ciszy wielkiej,

Potem podniosło się zjawisko

I pochylone nad kołyską

«Zosiu» szepnęło do Anielki…

Potem zaczęło mętnieć, szarzeć,

I w bladą mroźność już się wrzynał

Amarantowy brzask zarzewiem…

«Było?» «Nie było?» — nic już nie wiem…

«Prawda?» «Nieprawda?» — wszystko jedno.

Znów się zimowy dzień zaczynał,

Magiczne dekoracje bledną,

W sercu i w izbie coraz jaśniej,

Świeczka do dna dopływa… gaśnie…

Może i «było»… Choć nie sądzę…

Na wszystkim ślubnie śnieżny welon…

«I am declined, jak rzekł Otello,

Into the vale of years…»[182] I błądzę.

VII

Tak jak rosła. Zimą w owej grocie,

W aptece wonnej i sklepiku,

A latem w lasach i w ogrodzie

Lub «na fabryce», śród letników.

Była jej matką pani Bielska

I wątła pani Kamilowa,

A czasem doglądała dziecka

Moja poczciwa Michałowa.

I tak Anielkę Bóg uchował,

Że z sierocego wzrastał zielska

Kwiat polski — panna Iłganowa.

W sklepiku było ciepło, ciasno,

Siedziało się śród worków z mąką

(Szczęśliwy, kto w dzieciństwie zasnął

Wtulony w taką białość miękką,

Gdy świerszcz za ścianą struga cienko,

Gdy w śniegu drzemie ciche miasto,

Gdy jeszcze słychać: «łut rozenków,

Font cukru, mendel jaj, wanilii…»

A już rosnące pachnie ciasto,

A już zapadasz w sen Wigilii,

Już prawda się ze złudą miesza

I ćmi z komina modrym dymkiem:

To Andersen senniki wiesza

Na planetarium twej choinki…

Ściągnąłem to z własnego wiersza

O Zasypianiu.)

Więc, jak mówię,

Siedziało się śród worków z mąką,

Tęczowe brało się landrynki

Z wysokiej cylindrycznej puszki,

Która się trudno otwierała,

Gryzło się «pestki» i «okruszki»,

Chleb świętojański zajadało,

A po szufladach — jak u dziadka:

Inny aromat co szufladka,

Suszone śliwki i migdałki,

Muszkatołowe ciemne gałki,

Angielskie ziele, pieprz, cynamon,

Tłuste pręciki waniliowe,

I czarne, suche i z łebkami

Goździki… Tymiż goździkami

Pachniał z daleka już pan Kamil,

A pochodziło to z balsamu,

Który przepisał sobie sam — i

Polecał bardzo innym panom.

Sam też miksturę tę wyrabiał

Pod nazwą «Balsam Sangwarabia»,

Że niby z jego stosowania

Krew ma się jak arabski ogier

(Tutaj palcami tak małpował,

Że koń na ścianie galopował):

«Browar, proszę ja pana! ogień!

I wiesz pan co? Kobietki skłania

Tak, że pan będziesz się oganiał!»

Lecz wątła pani Kamilowa

Innego o tym była zdania.

Aptekarz się z Anielcią bawił:

To groźne oko swe postawi,

To puści chiński cień z profilu

Z murzyńską wargą. Stary filut!

Oko straszyło, twarz bawiła.

Z tego sen pierwszy: zła, zawiła

Okotwarz jakaś, z kotem w środku.

Seledynowo mżącym, zmiennym

(W aptece był zielonooki

I narkotycznie zawsze senny);

Potem tę twarz miał zegar ścienny,

Pan nieprzyjemny i wysoki.

Wciąż «tak» i «nie» powtarzający

I w sen wchodzący sztywnym krokiem.

Na górze stało nieszczęśliwe

Ogromne zwierzę połyskliwe.

Szczerzące czarno-żółte zęby;

Pani siadała, biła zwierzę.

Krzyczała coś — i od uderzeń

Brzęk drżący płynął z jego gęby.

Najładniej było — i najsmutniej —

Gdy dziadek «figurkami ruszał»

Albo kwiatami… Kiedy plótł je

W powiastki i do życia zmuszał…

Dziecko, DuszaNajładniej było i najsmutniej,

Gdy powolutku w tej malutkiej

Budziła się zdumiona dusza.

VIII

Dziewięć lat miała, kiedy z dziadkiem

Na cmentarz poszła. «Tutaj klęknij.

Paciorek zmów za duszę matki.

Połóż te lilie. Krzyża sięgnij.

Tak. Teraz mów, powtarzaj za mną:

»Opiece Twej, Najświętsza Panno,

Polecam duszę męczennicy,

Matki mej«. Dosyć. Jak usłyszy,

To starczy. A jak nie usłyszy,

To szkoda słów.

Teraz za ojca męczennika

To samo zmów.

Za Konstantina… Konstantego!

Przeżegnaj się. Tak. No i… tego…

Pójdziemy»… Lecz od wrót cmentarnych

Zawrócił nagle — i pod czarny

Matczyny krzyż ją znów skierował

I krzyknął, aż dziewczynka zbladła,

Zatrzęsła się, na klęczki padła,

Tak szarpnął! Pierwszy raz tak krzyczał.

A krzyczał: «Teraz się wyliczaj

Z nie swoich grzechów! Teraz, mała,

Za Polskę módl się! Nie za »Polszę«

Lub, nie daj Boże, za najgorsze…

Rozumiesz?» Nic nie rozumiała,

Więc powtórzyła, co umiała:

«Opiece Twej, Najświętsza Panno,

Polecam duszę męczennicy,

Matki mej»… A on: «Nie płacz. Wstań no.

Już dobrze. Nie płacz! Wstyd pannicy

Być taką beksą»… A sam szlochał

I tulił ją… jak ja tę powieść.

Nie wiedział dotąd, jak ją kochał!…

Kogo? Ach — kogo! — — —

Po odpowiedź

Pojechał autor w antypody.

Wiedział i w Polsce oczywiście,

Lecz że tak mocno go to ściśnie,

O tym nie wiedział, wolny, młody.

Po tamtej stronie Wielkiej Wody,

Daleko — z tamtej strony Wisły,

Gdzie «kąpałásie» wrona,

A pan kapitan myślał,

Że to jego żona;

Panie kapitanie,

To nie twoja żona,

To jest taki ptaszek.

Nazywa się wrona…

Bo ta piosneczka — to też ona,

Jedyna i nieunikniona,

Dokąd poniosą wszystkie żagle.

Chociaż daleka — zawsze bliska…

Ojczyzna jest to Węch — i nagle:

Swąd dymu w polu, choć ogniska

Nie widzisz. + Biała chata niska

W sadku wiśniowym. + Na mokradle

Ognik wieczorem. + Róg Traugutta

I Mazowieckiej. Jak tam zdrowie,

Kochana pani kwiaciareczko? +

— Daleko, panie, do Rdułtowej?

— Pół mili będzie, niedaleczko.

+ Zapach uprzęży mokrej. + Konie

W mróz parujące. + «Moja pani!

Jakie to ludzie są!…» + W wagonie

Nad ranem, zżółkli, niewyspani

Pasażerowie. + Zamek we mgle

Przymrozku. + «Skropić weżetalem [183]?»

+ W podwórko nasze wozy z węglem

Wjechały. Sypią. + W karnawale

Świt przed «Oazą»[184]. + Targ na Rynku

Zielonym w Łodzi. + Koper w słoju

Ogórków. + Pod Simonem [185] stoją

Taksówki. + Dróżką pogrzeb wiejski;

Śpiewają. + Autem przez Aleje

Piłsudski siwy i niebieski.

+ Noc. W szronie książę Józef [186]. + Dnieje

Nad Wisłą. + Pobekują owce

Na Kalatówkach. + Wielkanocne

Baranki na wystawach. + W Wilię

Ci, co ostatni drzewka niosą

Do domu. + Żółte wodne lilie

Na zzieleniałej wodzie. + Boso,

Z płachtą na głowie, pastuch moknie

W polu. + Trumienka srebrna w oknie,

Na niej «klapsydra». + Małe kartki

Ręcznie pisane, przyklejone

Do muru: «Pokój przy rodzinie»…

+ Hortensja. Wedel [187]. + Mięsa ćwiartki,

Sino ołówkiem poznaczone,

Na haku. + «Wielka rewia» w kinie

Na Woli. + Drobne ogłoszenia

«Kuriera Warszawskiego» (każde:

Nowela Prusa; wnętrza mieszkań).

+ Przez most [188] na Pragę, Nowym Zjazdem [189],

W dorożce. + Imieniny Leszka [190];

Przyrynek, Freta. + Pod Halami

Baby sprzedają na chodniku

Suszone zioła. + «Moniuszkami [191]

Nie przejadzie»… + Park wilanowski

W słoneczny ranek, w październiku;

Miedziany pożar liści. + Ryby

W kramach na rogu Mokotowskiej

I Hożej. + «Szyby — szyby — szyby!»

(Szklarz, stary Żyd.) + Kościół Wizytek

W księżycu. + Nina Morsztynowa [192].

Wódka w południe w Pławowicach.

+ Kwietnik w Sikorzu. + Giętkość witek

Brzozowych (można w supeł). + Kowal

Podkuwa konia, a chłop trzyma

Za uzdę. + Migające ognie

W chatach, gdy jedzie się pociągiem

W zimowy wieczór. + Konik ciągnie

Masztową sosnę leśną drogą;

Skrzypienie kół; chłop zwiesił nogi.

+ Na Solcu «destrebucja». + «Kogo

Szanowny pan uważa?» + Magle.

(Szyld: trup w surducie kręci koło.)

+ «Poprosz-sze o bilety»… + Nagle

Z mariackiej wieży rój gołębi

Sfrunął. + «Choć goło, to wesoło»,

«Grunt nie przejmować się», «Te, wariat,

Wisła się pali». + Smak jarzębin

Cierpki. + Kościołki na Podhalu

Ciemne, drewniane. + Komisariat

W sobotę wieczór. + «To wypada

Dla kurwy tak?» + «Do Malinowskich

Nie chodzę: cugi [193]!» + «Czekolada!

Brukowce, piwo, lemoniada!»

+ «Ta gówno, panie» (akcent lwowski).

+ Śliwki węgierki łamać. + Sztuczne

Kwiaty i wieńce makartowskie [194].

+ Obrzękła z płaczu twarz Wieniawy [195],

Gdy na tańczącym koniu wiedzie

Pogrzeb marszałka [196]. + Zwiedzam Wawel

Na parę dni przed wojną…

……………………………………………….

………………………………………………

Potem — —

Potem to wszystko i mnie przedziel

Atlantykiem tęsknoty. Potem

Przez ten Atlantyk i tęsknotę

Sto razy pomnóż? Tysiąc! Mało!

Tysiąc i jeden! Ojczyzna, DomBędą klechdy

Szeherezady, którą niegdyś

Co dzień się żyło, oddychało,

Nie wiedząc wcale, że mitami

Na każdym kroku oddychamy!

Że Łódź Bagdadem jest bajecznym

Albo La Manczą manczesterską,

Tomaszów — ach! Tobosem [197] wiecznym,

Warszawa — Troją bohaterską

I Jeruzalem, której murom

Śpiewają, płacząc, dwa narody

Jednej niedoli pieśń ponurą…

Któż wtedy wiedział, że daleką

Stanie się Kraków świętą Mekką,

A góra Giewont — Siódmą Górą,

A rzeka Wisła — Siódmą Rzeką?

My country is my home. Ojczyzna

Jest moim domem. Mnie w udziele

Dom Polski przypadł. To — ojczyzna,

A inne kraje są hotele.

Przyroda nieożywiona, OjczyznaMój dom. Mieszkanie. Pokój. Biurko.

A w nim (pamiętasz?) ta szuflada,

Do której się przez lata składa

Nieużywane już portfele,

Wygasłe kwity, wizytówki,

Resztki żarówki, ćwierćołówki…

Leży tam spinka, fajka, śrubka,

Syndetikonu [198] pusta tubka,

Jakaś pincetka czy pipetka,

Stara podarta portmonetka,

Kostka do gry, koreczek szklany,

Bilet na dworcu nie oddany,

Szary zamszowy futeralik,

Zeschły pędzelek, lak, medalik,

Przycisk z jaszczurką bez ogona,

Legitymacja przedawniona,

Brązowe pióro wypalane

Z białym napisem «Zakopane»,

Korbka od czegoś, klucz do czegoś,

Lecz już oboje «do niczegoś» —

Słowem, wiesz, jaka to szuflada…

A gdy jej wnętrze dobrze zbadasz,

Znajdziesz tam małe, zasuszone

Serce twe, w gratach zagubione…

Więc nie wyrzucaj nic, nie sprzątaj…

Przyda, nie przyda się — niech leży.

Oszczędzaj graty przy «porządkach»

W takich szufladach i zakątkach,

Boś z każdym cząstkę życia przeżył

I trwasz, nie wiedząc, z tą starzyzną…

Jak z tą szufladą, tak z ojczyzną:

Nic nie wyrzucisz. Coś ci wzbrania

Przetrząsnąć lamus przywiązania

I «niepotrzebne», «nieużyte»

Usunąć. Niech zostanie z tobą.

Zabobon, mówisz? Tak, zabobon…

Ludzie uczeni zwą to — mitem.

Ojczyzna, Historia, Polska, LudI z tej codziennej mitologii

Nagłych, z zaułka, zjawień, olśnień,

To z barwy, z linii, to z melodii

Chwila ojczyzną ci wyrośnie.

Zjawi się taka niewątpliwa,

Wyłączna, nie do podrobienia,

Że poznasz z echa, zwęszysz z cienia:

To ona — twoja, własna, żywa.

A to silniejsze niż potęga

Batorych, Chrobrych, Jagiellonów,

Niż pompatyczna dziejów księga,

Niż namaszczona rozbajęda

Bombastów, bardów, fanfaronów!

O, te histriony [199] historyczne!

O, ci histerycy historii,

Rymarze «glorii» i «wiktorii»,

Gęsi skrzeczące na zapłotkach

O swych kapitolińskich przodkach!

O, historyczne rymochlasty,

«Patosem dziejów» rozegżone,

Skrzydlate szkapy, zaprzężone

W dziejowy rydwan drabiniasty!

Dalej będziecież Polskę włóczyć

Po «szlakach», «misjach», «przeznaczeniach»?

Znowu się będzie byle szczeniak,

Fuks [200] gazeciarski i codzienniak

Tłustością dawnej chwały tuczyć?

A szlag niech raz te «szlaki» trafi!

Zamiast historii rozbuchanej,

Może by trochę, dla odmiany,

Botaniki lub geografii?

A kysz, bajczarzu bałamutny,

Plotący szumne historyzmy!

Nie okryć matejkowskim płótnem

Nędzy, nagości, ran ojczyzny!

Na wielkość będziesz ją skazywał,

Na przeznaczenia, orły, szczerbce,

A lud ci będzie pokazywał

Łatane portki, zdarte kierpce?

Będziesz swym piórkiem naród wodził

Na historyczne dęte szlaki,

A on o głodzie i o chłodzie

Po kurnych chatach będzie smrodził

I pasem ściskał puste flaki

Albo pogubi je, wyprute,

Na krwawych drogach ku «wielkości»…

Legną kurhany białych kości

Na polach… To jedyny skutek

Arcydziejowych wspaniałości.

Historia! «Historyczne prawa»!

Patrz — «die Geschichte»[201] jest u celu!

Patrz — leży stara kurwa krwawa

W spalonym własnym swym burdelu,

Ofiara własnych swych nakazów,

Przeznaczeń, szlaków, drogowskazów,

Które wbił w rdzeń germańskich mózgów

Jej pierwszy alfons oraz uczeń:

W prościutkiej linii miłe wnuczę

Herulów, Wolsków i Cherusków!

Patrz — drugi! rzymski kipiszczyna [202],

Birbone[203], furbo[204], truffatore[205],

Il grande storico gridore[206],

Antycznych małpujący Rzymian!

Pokazał jeden jak i drugi

Wielkodziejowe swe zasługi

I — trzeba przyznać — zdał egzamin:

Pokazał Orbi [207], dowiódł Urbi [208],

Do czego kurwę swą dokurwił

Historycznymi przesłankami.

Nie chcemy milionowych czeków,

Płatnych na Marsie za sto wieków!

Drobne, lecz na stół! Dzień zwyczajny,

Dzisiejszy dzień strapionym dajmy!

Banknot radości — nie numizmat —

I bilon szczęścia — nie brakteat [209] —

A piękny historyczny teatr

W muzeum może mieć ojczyzna!

O, spekulanci! O, rzeźnicy;

Którzy na ladzie swojej jatki

Padlinę macie dla ulicy,

Kości pradziadów i odpadki,

A Dzień Dzisiejszy — tłusty, świeży —

Pod ladą wielkim połciem leży:

To — dla was. To wynagrodzenie

Za patriotyzm i natchnienie.

O, telewizjonerzy świetni!

Zapowiadacze szczęśliwości,

Propagujący «wyścig», «pościg»,

Wszystko dla Jutra, dla Przyszłości,

A dzisiaj — bankiet dla proroka:

Za bystrość przezierczego oka,

Za śmiałość przenikliwych wejrzeń,

Za wiarę, ufność i za «hejże!»…

A innym — generalny pościk.

Moi mocarni i dziejowi

Nieraz wzdychali, zazdrościli:

«Gdybyż to nam… w dziejowej chwili..

Gdybyż naszemu narodowi

Takiego wodza i geniusza!…

Wróg? Niemiec? Owszem, proszę pana,

Ale uchylam kapelusza.

Szatan? Bodajby i szatana

Takiego mieć, proszę ja pana,

Bo to potęga — a nam trzeba

Potęgi, jeszcze raz potęgi —

I naprzód, ufni w pomoc nieba,

Naprzód — po nasze ideały!

Czytał pan przecież wieszczów księgi,

Więc wie pan: wiara wzrusza skały,

Słowo jest czynu testamentem [210]…

A Chopin! Gdyby naród cały

Zapalił się tym ogniem świętym

Wiary w potęgę! Gdyby znalazł

Taką jednostkę — oczywiście

Polaka, Piasta, proszę pana —

I zrzucił z nas niewiary balast,

O, wtedy zobaczylibyście,

Co może naród twardy, karny,

Gotowy, zwarty i mocarny!»…

— Znam, proszę pana, te «zwycięskie

Narody». Wiem też, ku przestrodze,

Co taki naród z takim wodzem

Na «historycznej» swojej drodze

Potrafi zdziałać.

Wolę — klęskę,

Niż żeby w Polsce miał być panem

I zaprowadzić ład pogański

Antychryst zmotoryzowany

I chmurnych durniów rząd tyrański.

A cóż to, panie, za ideał:

Ten sam szubrawiec w polskim sosie?

Pięknie by wieszczów polskich wcielał!

(Chopina sądziłby po nosie.)

I gdyby nawet był Polakiem,

Z całą wyższością swego rodu

Nad owym, germańskiego chowu,

Dichterem [211] z nożem za kubrakiem,

Denkerem [212] z jaskiniowym przodkiem,

Jeszcze by wtedy był łajdakiem,

Jeszcze by większym był wyrodkiem.

Modlitwa, Ojczyzna, Polska, Odrodzenie, Przemiana, SprawiedliwośćMy, ludzie skromni, ludzie prości,

Żadni nadludzie ni olbrzymy,

Boga o inną moc prosimy,

O inną drogę do wielkości:

Chmury nad nami rozpal w łunę,

Uderz nam w serca złotym dzwonem,

Otwórz nam Polskę, jak piorunem

Otwierasz niebo zachmurzone.

Daj nam uprzątnąć dom ojczysty

Tak z naszych zgliszcz i ruin świętych,

Jak z grzechów naszych, win przeklętych:

Niech będzie biedny, ale czysty

Nasz dom z cmentarza podźwignięty.

Ziemi, gdy z martwych się obudzi

I brzask wolności ją ozłoci,

Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,

Mocnych w mądrości i dobroci.

A kiedy lud na nogi stanie,

Niechaj podniesie pięść żylastą:

Daj pracującym we władanie

Plon pracy ich we wsi i miastach,

Bankierstwo rozpędź — i spraw, Panie,

By pieniądz w pieniądz nie porastał.

Pysznych pokora niech uzbroi,

Pokornym gniewnej dumy przydaj,

Poucz nas, że pod słońcem Twoim

«Nie masz Greczyna ani Żyda».

Puszącym się, nadymającym

Strąć z głowy ich koronę głupią,

A warczącemu wielkorządcy

Na biurku postaw czaszkę trupią.

Biegłymi zrób łacinnikami

Ministrów naszych, by wiedzieli,

Że są sługami, nie panami,

A księży naucz ewangelii.

Piorunem ruń, gdy w imię sławy

Pyszałek chwyci broń do ręki,

Nie dopuść, żeby miecz nieprawy

Miał za rękojeść krzyż Twej męki.

Niech się wypełni dobra wola

Szlachetnych serc, co w klęsce wzrosły,

Przywróć nam chleb z polskiego pola,

Przywróć nam trumny z polskiej sosny.

Lecz nade wszystko — słowom naszym,

Zmienionym chytrze przez krętaczy,

Jedyność przywróć i prawdziwość:

Niech prawo zawsze prawo znaczy,

A sprawiedliwość — sprawiedliwość.

Niech więcej Twego brzmi imienia

W uczynkach ludzi niż w ich pieśni.

Głupcom odejmij dar marzenia,

A sny szlachetnych ucieleśnij.

Spraw, byśmy błogosławić mogli

Pożar, co zniszczył nasz dobytek,

Jeśli oczyszczającym ogniem

Będzie dla naszych dusz nadgnitych.

Każda niech Polska będzie wielka:

Synom jej ducha czy jej ciała

Daj wielkość serc, gdy będzie wielka,

I wielkość serc, gdy będzie mała.

Wtłoczonym między dzicz niemiecką

I nowy naród stu narodów —

Na wschód granicę daj sąsiedzką,

A wieczną przepaść od zachodu.

WarszawaDłonie Twe, z których krew się toczy.

Razem z gwoździami wyrwij z krzyża

I zakryj, zakryj nimi oczy,

Gdy się czas zemsty będzie zbliżał.

Przyzwól nam złamać Zakon Pański,

Gdy brnąć będziemy do Warszawy

Przez Tatry martwych ciał germańskich,

Przez Bałtyk wrażej krwi szubrawej.

…A gdy będziemy, Nekropolu,

Przybliżać się do twych przedmieści,

Klękniemy kwarantanną w polu,

Nadziei pełni i boleści:

Nadziei — że nam przyjaciele

Naprzeciw wyjdą z Miasta Krzyżów,

Niosący w oczach przebaczenie

I łzy radości, a nie wyrzut.

Boleści — że nam nie pomogą

Te łzy ni łaska, ni witanie…

MILCZĄCE między nami stanie

Zjawą złowrogą.

IX

Po tym rozdziale — huczny wystrzał

Oklasków: «Prawda to najczystsza!

Mistrzu! Niech żyje demokracja!

Mam zastrzeżenia, ale racja,

Ja zawsze uwielbiałem mistrza,

Zawsze mówiłem, że ten Tuwim — —»

…Cóż to za jeden, co tak mówił?

A to siurpryza [213]! Popatrz, popatrz!

Zamordębierca, totalista,

Podjudzacz, hecarz, dołków kopacz

Do «zgniłej demokracji» przystał!

Co się to stało? Proszę, proszę,

Me diga, faz favor, amigo[214],

Jakżeś z faszyzmu się wymigał

I w Rio aż do tego doszedł,

Że mówisz «łajdak Mussolini»,

Że «bydlę» mówisz o Hitlerze,

Z radości liżesz się i ślinisz,

Gdy Grek albańskie miasta bierze.

W Warszawie — Berlin był ci Mekką,

A Rzym — Betlejem niewątpliwem,

Londyn i Paryż — Tel Avivem,

A Hradczyn — Kremlem. Jakżeś lekko

W drodze wykręcić się potrafił

Z tej politycznej geografii!

Już «w innym świetle» rzeczy widzisz.

Zmieniłeś «w pewnej mierze» zdanie,

Niewiele brak, a powiesz: Żydzi

To także ludzie. (Czyżby, panie?)

Co do przyszłości — to na czele

Zwycięskich wojsk z Sikorskim [215] wkroczysz

I «razem, starzy przyjaciele,

Ludu włościański i roboczy»

(Bo choć w zakresie jak najwęższym,

Aleś socjalizm w Polsce zwęszył).

Słowem: pobita dzicz germańska,

Niech tam kto skoczy Rosję pobić,

A my na piwo, proszę państwa,

I gdzie tu można coś zarobić?…

— Mój demokrato, któryś z wtorku

Na środę tak się zmył do czysta,

Że, myślę, z Rio do New Yorku

Pojedziesz jako… komunista.

Mój anglofilu i zelancie [216]

Wolności, tolerancji, prawa,

Co ze mną jesteś dziś w aliansie.

Za dobrze, mój figlarzu, znam cię…

Kawa na ława!

Gdy zwiądł rozmaryn, kwiat prześliczny

Polskiej paproci romantycznej

(Pamiętasz? «O, mój rozmarynie…»[217]

I pierwsza łza gorąca spłynie,

Że zakwitł… jest… więc ty do kwiecia:

«Rozwijaj się» — i druga, trzecia,

A ty przynaglasz, szerzej, głośniej,

I płynie: «O, mój rozmarynie,

Rozwijaj się!…» I tak miłośnie,

Tak rzewnie kwiat na oczach rośnie,

I coraz więcej łez i wiosny

Na rozmarynie, na miłosnym,

I ciągniesz: «Pójdę do dziewczyny» —

I śpiewasz: «Pójdę do jedynej,

Zapytam się…») —

Zapytaj się:

O podeptane butem kwiecie,

Choćby o jedno pięciolecie —

Kiedy się Wilk Żelazny rozpadł

Na setki piesków skocz-hitlerków,

Kiedy jak trąd, jak czarna ospa,

Pokryła Polskę dzicz burszowska [218]

Szturmowców, stürmerowskich [219] «clerków»[220];

Gdy generalskie Kaffeepflanze [221]

Złapały faszystowską francę [222]

I matkowały bogom nowym:

Pierwszej Kohorcie czy Falandze [223]

Ostatnich mętów i szumowin;

Kiedy ministrom wystraszonym

Na murach pisał epitafium

Wódz, młokos, gówniarz «prześwietlony»,

Z mistyczną misją wprost z Monachium;

Gdy panowali na ulicy

Drobnomieszczańscy drobni dranie,

Już znakomici «katolicy»,

Tylko że jeszcze nie chrześcijanie;

Gdy się szczycili krzepą pustą,

A we łbie grochem i kapustą,

Gdy bili Żydów z tej tężyzny,

Tak bili, rozjuszeni chwaci,

Że większy wstyd był za ojczyznę

Niż litość dla mych bitych braci;

Gdy groził «nocą długich noży»[224]

Liryk, deliryk, satanista [225],

Gdy ksiądz Charszewski [226], sługa boży,

W stolicy sławił Antychrysta,

Ksiądz Trzeciak [227] w Norymberdze [228] zasię

1610

Hołd składał parteitagom [229] wrażym [230],

A księdza Pudra [231] o tym czasie

Policzkowano przed ołtarzem;

Gdy cham i nieuk, jeden z drugim,

Szpik [232], łapacz z «dwójki»[233] czy z «Zadrugi»[234]

1615

Znieważał «Żyda» Mickiewicza

I — nie bał się Jaroszewicza [235],

W dupie miał rząd, opinię, prasę,

Bo szefa miał — na Wilhelmstrasse [236];

Gdy Wielki Łowczy [237] w Polsce gościł

1620

I wielkopańskie pił szampany,

Gdy zesrywały się z radości

Ozońskie [238] błazny i bałwany,

Że podejmują Ribbentropa [239]

(A wyrok był już podpisany,

1625

Na śmierć skazana Europa);

Gdy wielki grzmiał w obozie jubel [240],

Że Józek [241] z Hessem [242] był na wódce,

Że Ciano [243] w tany porwał Dziubę [244],

Że Bolek [245] z Eddą [246] tnie hołubce —

1630

O, danse macabre! Gdy wbijali

Tym tańcem gwoździe w naszą trumnę

I — dobra nasza! A już w dali

Trepakiem [247] przytupywał Stalin

I słusznie mrużył oczko «umne»[248];

1635

Kiedy berlińskich biesów szajka

Ze śmiechu się tarzała, patrząc,

Jak się przyjaźnią z nimi paprzą,

Jak Polskę toczy rak marszałka [249];

Gdy było «byczo» i rząd «amcił»[250],

1640

Śmigły [251] «podciągał» gosudarstwo [252],

A olrajtnicy [253], adiutanci

Stukali obcasami dziarsko;

Gdy się u stóp głuptasa wili

Ten w «szczerym hołdzie», ów na żołdzie,

1645

Gdy honor dziejów plugawili

Nikczemnym marszem na Zaolzie [254];

Kiedy sztrabanclom [255] z oenerii [256]

Miedziński [257] składał ukłon dworski,

A Słonimskiego [258] bił w cukierni

1650

Plagiografoman Ipohorski [259];

Gdy arsenałów nie doglądał

Buławy legendarnej dziedzic,

A dla mnie szubienicy żądał

Poeta polski Pierd-Piertkiewic [260];

1655

Kiedy za rządów twych ozońców [261]

Kto żyw, ten błotem mnie smarował:

Bandyci z rozwrzeszczanych «Gońców»[262],

Klechici z Niepokalanowa [263],

«Myśl (do złudzenia) Narodowa»[264],

1660

AntysemityzmSemi-sarmata z «Mosdorf [265] z mostu»[266]

(A jak słyszałem — Żyd po prostu,

Co sarmackiego majufesa [267]

Na muzykę Goebbelsa tańczył,

Wnuk krakowskiego handełesa [268],

1665

Von Silberfeld [269] — a codreańczyk [270]),

Z «Polski (na pozór) Zbrojnej»[271] młokos,

Marsz, marsz, Dąbrowski [272], herbu Kokos,

Hula-babula Hulewica [273],

Kontryfałowa hitlerzyca [274],

1670

Komersów [275] w deklach [276] sztab wałkoni,

Draby z «Żylecji»[277] i «Pałkonii»[278],

Rydzowi «bierkamraci»[279] mili

(Razem warzyli, razem pili),

Ksiądz Miłaszewski [280] z « Podbipięty»

1675

Z samopiszącą żoną Jentys [281],

Stahl [282], miglanc, śmiglanc i odmieniec,

Co za tasiemcem rżnął tasiemiec

I fetorysta Młodorżeniec [283],

Item [284] — postawię je osobno —

1680

A B C [285] («DEF»[286] podobno,

Jak i tajniaki z «Merkuriusza»[287]);

Kiedy im, głupim, rosła dusza,

Że będzie getto (już jest getto),

Że będą mogli bić po mordzie

1685

«Konstytucyjnie»; gdy in petto [288]

Marzyli o germańskiej hordzie,

Wiernie oddani duszą całą

Tym samym w końcu ideałom,

Bliźniaczym draństwom i ohydzie;

1690

Kiedy w żurnalii [289] robaczywej

Nic, tylko wrzało i migało:

AntysemityzmŻyd, Żyda, Żydom, Żydów, Żydzie,

Żydy parchate czy parszywe.

Żyd jest największym naszym wrogiem,

1695

Żyd z nożem czyha przed twym progiem,

Przez Żyda głód, przez Żyda nędza.

Żyd okradł, Żyd znieważył księdza.

Białego orła Żyd podeptał,

Żyd z niemowlęcia krew wychłeptał.

1700

Żyd otruł, zgwałcił, zdradził, wydał.

Zbezcześcił Żyd, splugawił, splamił,

I znowu: Żyd, Żydowi, Żyda,

Żydom, o Żydach i Żydami;

Gdy zaprawiony w drobnym kancie

1705

Byle kto w łydki mi się wgryzał —

— Gdzie wtedy byłeś, mój aliancie?

Gdzie pies ci wtedy mordę lizał?

«A sio!», jak mówią. «A ze szkody!»

Nadzieja, Sen, Marzenie, Wolność, Wiosna, Polska, Historia…Bo ja pamiętam Grzmot Majowy

1710

I ogień wiary mojej młodej,

Że się w tej Polsce ucieleśni

Sen z czarodziejskiej opowieści,

Jeśli się ziścił sen wiekowy…

Ale się prześnił… prędko prześnił.

1715

«A sio!» powtarzam. «A ze szkody!»

Nie ma «aliansu»… «NIE MA ZGODY,

MOPANKU»[290].

Taki koniec pieśni.

Część druga

Rozdział pierwszy

I

Poezja, Twórczość, Światło, Gwiazda, Ogień, Wino, NieśmiertelnośćPoezjo! jakie twoje imię?

Tworząca? Cóż ty tworzysz? Siebie.

Krzesiwem jesteś — ogniem — dymem —

Żniwem się złocisz w samym siewie.

Sypiesz się w ciemność gwiazdospadem,

Więc biegnę w noc na gwiazdobranie.

Nie ma ich. Tylko mi zostanie

Świetlisty w oczach ślad — spadanie:

Ty gwiazdą jesteś i jej śladem.

O, czaro, która sama przez się

Już winem jest i upojeniem,

I pieśnią pijaną jednocześnie,

A potem samą sobą we śnie,

A potem — o tym śnie wspomnieniem,

Podnoszę cię, kielichu tajny,

Ogniu, gwiazd siewie urodzajny,

Ty, któryś cel jest i przyczyna,

Ty, pierwszość oraz ostateczność!

I winem pijąc zdrowie wina,

Tobą wysławiam twoją wieczność.

Poezjo! to na jubileusz

Ten toast. Mija lat trzydzieści,

Jak mi przyniosłaś pierwsze wieści

W tę noc promienną — dziś we mgle już.

I odtąd, Adam i Orfeusz,

W raju czy w piekle — w twojej mocy —

Wyżyny zwiedzam i przepaście…

Dziesięć tysięcy dni i nocy

Lub, bądźmy ściśli: jedenaście.

Bo komuż tysiąc podaruję?

Godziny jednej nie ustąpię,

Chwila — i chwili też poskąpię:

Tak w ciebie wierzę, gdy całuję,

Tak słodko męczę się, gdy wątpię.

Było to gdzieś na przesileniu

Zimy i wiosny nierychliwej,

W porze zamyśleń, rozleniwień

(Leniuch był ze mnie, straszny leniuch);

Było to w pierwsze dni smętnienia,

Za miłosnego bezkrólewia,

KońW czas ewangelii, czas Chopina

I — KONIA, co na dachu rdzewiał.

Tak. Z okna widać było konia

Metalowego. Stał bez jeźdźca

I dawno nęcił mnie, wałkonia,

By wskoczyć — i galopem z miejsca.

A był to także czas zapatrzeń

W dym, szarość, nudę, czad ponury

I w gwiazdy, słabsze wciąż i rzadsze…

Więc się zbuntujmy i ożyjmy,

Rumaku weterynaryjny [291],

I wzlećmy nad ten Kominogród

W pełen astralnych zwierząt ogród,

W świętego Jana sny prorocze!

Do pierwszej dowieź mnie mgławicy,

A kiedy się na zodiak wtoczę,

Tam cię już puszczę, tam przeskoczę

Na grzbiet Gwiaździstej Niedźwiedzicy.

Lecz stał jak wryty. Zziąbł i przemókł.

Dym gryzł go w oczy, żarła rdza,

A nie odwrócił nawet łba,

Nawet nie zarżał. Trudno. Nie mógł.

MgłaRzucony na posępne tło,

Szarości dżdżystej, dni bez słońca

(O, gęsta mgło! o, ćmiąca mgło!

O, dymna mgło! o, mgło bez końca!),

Czekał mój Pegaz bez zajęcia

Na cud, na dziw, na czar odklęcia,

Na właśnie TĘ: znającą Słowo.

Na właśnie TO: czyniące Słowo.

I przyszła TA, i przyszło TO

(O, modra mgło, złotawa mgło,

Mgło opalowa, mgło od słońca,

Ta od polany parująca,

Gdy się po deszczu lasem szło

I dygotały rozelśnione

Liście zarośli, przystrojone

W kropliste diamentowe szkło…).

Kto dał ci adres, dobra mgło,

Z której się Ona wyłoniła?

Między przymrozkiem a przedwiośniem,

Między północą a półświtem,

W czas niedomówień i niedośnień,

Mglistą złożyła mi wizytę,

SłowoBezdźwięczne wymówiła imię

I słowa, które szczęście znaczą,

A równą szczęściu są rozpaczą…

Za szybą, w księżycowym dymie,

Koń obudzony skrzydleć zaczął.

«Do Prześwietnego Magistratu

Miasta Bagdadu, czyli Łodzi

(Niegdyś, przejściowo, Litzmannstadtu,

W pień wyrżniętego, jeśli chodzi

O Niemców). Niżej podpisany

Tamtejszy uczeń, pętak, mikrus,

Znany obibok i drapichrust,

Zawalidroga i łachmytek,

KońMa zaszczyt prosić, żeby oną

Cudowną szkapę uskrzydloną

Uznało Miasto za zabytek.

Niech zawsze ma swój obrok gwiezdny,

Kastalską [292] wodę z rzeki Łódki,

A jeszcze lepiej wiadro wódki;

Niechaj ogląda ją przyjezdny,

Kiedy do Łodzi się wybierze

(Trzy gwiazdki z nieba w baedekerze).

A na stajennych dla konika

Proszę przeznaczyć honorowo

Gryzmołów od »Orędownika«[293]

I miejską frakcję narodową».

PoezjaPoezjo! lampo czarnoksięska

I lampo laboratoryjna!

Misterna wraz i misteryjna

Jak ceremoniał nabożeństwa.

O, matematyko anarchii,

Nieubłagana w rozrachunku,

Chemiczko w masce kabalarki.

Trzeźwa szynkarko pijanych trunków!

Znam cię: półnaga, sprośna, bujna,

Pod niebo skoczną bijesz nogą,

Gdy własny cię upoi haszysz —

Lecz przedtem, farmaceutko czujna,

W białym fartuchu, z miną srogą,

Każdą dziesiątą uncji zważysz.

Wiem: w planetarnym lunaparku

Jak piłką rzucasz wiecznościami,

Lecz najpierw sprawdzisz każdy kamyk,

Każde kółeczko w swym zegarku.

Tak dwujedyny, Faust z Einsteinem,

Widzenie do probówki bierze,

Pod światło patrzy w gusła tajne,

A liczby stawia na papierze.

Tak mgiełki srebrne i błękitne,

Tak nawałnice snów i buntu

Mierz cyrklem, wagą, logarytmem

I dyscypliną kontrapunktu.

KońJa w szkole — koń w ogrodzie szkolnym

Wiosenną ziemię nóżką grzebie,

Ja wódkę piję — koń swawolny

Harcuje, robiąc dziury w niebie,

Ja w poetyckich dymów kłębach,

A wrący koń pode mną dęba,

Ja do dorożki, koń trabantem [294],

Ja do łaciny, koń się śmieje,

A wkrótce został Rosynantem [295]

I zarżał widząc Dulcyneję [296].

Mój druh skrzydlaty i grzywiasty

Gorącą wtedy miał naturę,

Aż w tysiąc dziewięćset czternastym

Wspaniałym skokiem wziął maturę,

Stąd gadka między łódzkim ludem:

«Koń raczy wiedzieć, jakim cudem».

Onże, mój rumak bohaterski,

Gdy sobie z wiadra zdrowo łyknął,

Raz mnie w warszawskim szynku spiknął

Z owym cyganem szwoleżerskim [297],

A gdy bywaliśmy pod gazem

(To znaczy zawsze) — koń promieniał,

Mieliśmy bowiem stworzyć razem

Pierwszy Pegazów Pułk — imienia

Pięknej Legendy… Mówię o tej

Błękitnej, Siwej, nie o Złotej.

Lecz co za pech! Nieszczęście chciało,

Że się dowódcy pomieszało

I pokiełbasił wszystko razem:

Obie legendy, gaz z pegazem,

Konia z rumakiem, rum z koniakiem,

Italską figę z polskim makiem,

Babińską karczmę z Rzymem, Krymem,

A wreszcie i Warszawę z Rzymem…

Jeszcześmy (wracam do bachmata)

Zdążyli skoczyć nad Pilicę,

Pijani złotą pieśnią świata,

Miłością, słońcem i księżycem,

Jeszcze zwiedziliśmy Rzeczycę,

Liciążnę, Rawę, Żądłowice,

Studziannę i Królową Wolę

(Z tej wsi na przełaj idąc polem

Spotkaliśmy pana Ignaca,

Właśnie z cmentarza z wnuczką wracał);

Jeszcześmy pędem na Toboso [298]

Zrobili romantyczny nalot

Dwa serca w jeden łącząc galop —

A tam już popłoch… Tam już grozą

Niebo ciemnieje tego dnia,

Wicher spęczniałe chmury gna,

Drży serce jeźdźca i rumaka.

Legendo! —

A na murze plakat:

ГЕРМАНИЕЙ НАМЪ ОБЪЯВЛЕНА ВОЙНА[299]!

II

Dwanaście dni, dwanaście nocy

Artyleryjski ogień walił,

Rzucając miastem z rąk do rąk;

To mieli Niemców, to Moskali,

Kryli się w lesie, w kartoflisku,

Na pamięć znali jęk pocisków

Przelatujących nad głowami,

Padali plackiem i modlitwę

W gwiżdżące niebo wszeptywali,

Aż trzynastego dnia nad ranem

Głuchy zza rzeki łoskot zamilkł

I rozwłóczone nad zgliszczami

Dymy kurzyły się rumiane,

W których to trzaśnie, to zaskwierczy,

To belka zsunie się zwęglona,

A jeśli wiatr silniejszy wionął,

OgieńWidać płomyków bieganinę:

Pełgiem przyziemne żmijki płoną

I podgryzają wierny komin,

Co do ostatka domu broni

I kościotrupem nagim sterczy…

Deszcz, JesieńUkośnie tnąc jesienną pustkę,

Deszczyk szatkuje swą kapustkę

I szarą siatką dal zasnuwa.

Lecz spójrz: ze słoty się wykluwa

Tłumek schylonych zmokłych człeczków

I sadzi z lasu ku miasteczku:

Od leśnych widm, skaczących w błocie,

Roi się pole; zbiegów krocie,

Skulone, chyłkiem biegną w strachu,

Czy znajdą dom? czy są bez dachu?

Wpadli na rynek. Już na płocie

Przykleja Niemiec Bekanntmachung[300].

Żołnierz, KońHuzarzy w studni konie poją,

Wpatrzone dzieci kołem stoją.

Ruiny, Wojna, BezdomnośćSami jak z kopciu i popiołu,

Więc swoi zgliszczom, nie intruzy,

Ludzie gramolą się na gruzy

I, potykając, ostępując się,

W duszącym swądzie i kurzawie,

Co krok z rumowisk wzbijającej się,

Omackiem błądzą śród zamętu,

Ratują szczątki nędznych sprzętów,

Zawodzą w jednostajnej wrzawie.

Ten wydarł krzesło wyplatane,

Ów deski dębowego łóżka,

Ten tlący stolik o trzech nóżkach,

Inny okienną ramę taszczy,

Ten drzwi od szafy swej lustrzanej.

Gdzie rynek huśta się pijany,

Jakby go nosił szał hulaszczy,

Na kupę walą garnki, stołki,

Miednice, lampy i tobołki,

Wiaderka pełne szklanek, spodków,

Lanszafty, fotografie przodków,

Fuksje w doniczkach, pelargonie —

Wszystko na rynek. A pośrodku

Pluszowa otomana płonie

I kłaki włosia gorejące,

Jak przerażone złote ptaki,

Drzewo, WojnaWiatr w górę niesie i nawiewa

Na obnażone, osmalone

Dwa bratnie przed sklepikiem drzewa.

Są one jak dwaj obłąkani

Zastygli w histerycznej pozie

Pokory i megalomanii;

Przed chwilą jeszcze rozmiotani

I wtem zdrętwieli w martwej grozie:

Kaftany w strzępach, oczy w słup,

Szyja i usta wykrzywione,

Ramiona sztywne, palce — szpony:

Konwulsjonista poskromiony.

Pionowo postawiony trup.

Już z dala, przez tę bramę śmierci,

Ignacy widział, co się święci…

«Nic… Dobrze…» — szeptał do Anielci,

Na ręku niosąc śpiące dziecko…

«Spokój, pani Tekluniu, spokój,

Nie płakać» — mitygował Bielską,

StrachA czując, że w nim trwoga rośnie,

«Spo-kój!» — powtarzał coraz głośniej

I w górę, w górę — aż do krzyku

Na zgliszczach «groty» i sklepiku.

O, jakim się zaniosła płaczem,

Od tego krzyku obudzona!

O, jak wyrwała mu się z ramion

I w gruzy, w dym — i znów w ramiona:

«Dziadziu! — szlochała — Babciu! Mamo!»

(Do pani Bielskiej tak), a ona

Z popiołu jakimś pogrzebaczem

Puszkę landrynek wyciągała:

Maź lepko-gęsta z puszki ciekła…

Pochlipywała cichym płaczem

Nad tym syropem pani Tekla.

JedzenieTutaj, żer dając ludzkim kpinkom,

Uwaga na ten temat drobna:

Landrynka lubi być landrynką,

Landrynka jest to rzecz OSOBNA;

Landrynki prawem jest normalna

Odrębność indywidualna;

Gdy się w nią ktoś ustami wessie,

Chce mieć walory sama przez się;

Schrupana pragnie być, schrupana!

Ona nie syrop, proszę pana!

W pokoju pana Dziewierskiego

Sufitem było szczere niebo,

W wyrwie podłogi — deszcz kałużą…

I burtą na bok przechylony,

Przegrzmiałą obłąkany burzą,

Korsarski statek krążył po niej,

Jakby go ciągnął kto magnesem…

Sprawdziło się przysłowie stare,

Że «vivere non est necesse,

Sed est necesse navigare»[301].

Żeglujcie tedy, przyjaciele:

Okrętem, gdy wam okręt przypadł,

A jeśli nie — jest barka, krypa,

Jest korab, galar, czółno, koga [302],

Bat [303], nawa [304], szkuta [305], łódź, komiega [306],

Prom albo tratwa — co kto woli…

Wsiadać i jazda! Lecz ostrzegam:

Nie trzecią klasą na «Angoli»[307].

Tam pcheł jak gwiazd, a gwiazd nad głową

Myrias myriadum [308] w noc lipcową,

Tam szefem kuchni jest Belzebub,

Tam na pokładzie straszy… Przebóg!

To ja, ten upiór w białej płachcie.

Noc w noc, a było ich piętnaście.

Tłukłem się chwiejnie po okręcie.

Nurzany w gwiazd i fal odmęcie…

Pięść własna była mi poduszką,

A kołdrą futro Niedźwiedzicy,

I piłem mleko Niedźwiedzicy

Lub whisky z Leszkiem [309] i Sanguszką [310].

Kipiała rozchełb ołowiana,

Stadniną srebrną tratowana,

I chlupot barw pod kopytami

Bryzgał na zieleń wysp — kwiatami.

A zwinni chłopcy z kwietnej wyspy

Małpio skakali w nurt barwisty,

Gdy się rzuciło im eskuda [311],

I wyfruwali z fali lśniącej

Z pieniążkiem w zębach — a tak chybko

Jak mgliste rybki fruwające

(Bryzg piany mknie za taką rybką).

A inna wyspa — czarnoluda,

Tam się dziewczyny biją w uda,

Śpiewając: Wamba negro mbamba

Somba ubumba ay aé!

Ay tamba tamba tamba tamba

Yamba mulata yambambé [312]!

A potem woda — nuda — woda —

Nudą i wodą płyną dnie…

Ay, whisky whisky whisky-soda,

Yamba, «Angola», yambambé!

Podróż, Gwiazda, Niebo, Pijaństwo…Nagle w sferycznym nocy szkle

Cyrkowy cud, nowiny, zmiany:

Na głowie stanął zwierz gwiaździany,

Ciemieniem na księżyca łbie…

Ktoś z nas na pewno jest pijany…

Leżę na wznak, rozkołysany…

Ay, tamba? yamba? yambambé?

Trudno atoli stać na głowie

Takiej niezgrabie przysłowiowej

Pośród zawrotu planet, komet,

Sławnych Kasjopej i Andromed,

I tak wysoko. Bo na oko

Była nade mną o kilometr…

Więc już nazajutrz (yamba, kniaziu!

Yamba, Leszuniu, yambambé!)

Spadła i wpadła… w whisky, kniaziu?

W niebo, Leszuniu? Kto ją wie…

Bo już ocean jest nad nami,

A gwiezdna noc — pod statkiem wre,

I płynie na dół kominami

Nasza «Angola» yambambé!

Trzymaj się, Leszku, mocno trzymaj,

Bremzuj [313], kniaziuniu! Nadszedł czas.

Tu glob najbardziej brzuch wydyma [314],

Tu go ten słynny ściąga pas.

I gdyśmy, jak ze skoczni śliskiej,

Zjechali w dno Astralnej Miski —

— Krzyż Południowy pięciobłyskiem

Na obalonym niebie stał,

Viva Cruzeiro [315]! Viva Whisky!

Viva Bandeira Nacional[316]!

A jeszcze przedtem (na wyjezdnym

Z północnych niebios, mórz i ziem)

Klepsydrę czasu z piaskiem gwiezdnym

Przekręcił sen do góry dnem.

Krążyła statkiem zamieć złota.

Odwrotne wiry morskich trąb,

I wicher lat jak liśćmi miotał

Drzeworytami starych ksiąg.

I oto płynie w ślad «Angoli»

Armady mojej tren korsarski,

A ja na dziobie przy busoli —

Ja, ów admirał portugalski,

Pedro Alvarez Cabral [317], z woli

Monarchy mego, Manuela

Ku Indiom sterujący sławnym,

Niczym ów Jazon starodawny,

Gdy się po złote wybrał runo…

Ale za aury niefortuną

Poniósł nas srogi wiatr przeciwny

Na ląd Brazylu wielodziwny,

Co w słońcu mienił się i świetniał

Jak blask korony luzytańskiej [318].

Dzień był dwudziesty drugi kwietnia

W tysiąc pięćsetnym roku Pańskim.

DzikiMiedzianoskóry, długowłosy,

W pstrych piórach powplatanych w kosy [319],

Z gębami w pręgach barwnych szczeżuj,

Dziwolud nagi na wybrzeżu

Papuzio skrzeczy wniebogłosy.

W podrygach, trzęsąc oszczepami

Z nasadzonymi czerepami,

Wojennym następuje pląsem,

A łuków brzęk i chrzęst bransolet,

I naszyjników kły bawole

Grzechocą śmiercią z każdym wstrząsem.

To się ku ziemi w pałąk zegną,

Czają się, pełzną na czworakach,

To trysną z trawy i pobiegną,

Za rzutem dzidy migną w krzakach,

Z wrzaskiem wyskoczą i znów legną

Węsząc zwierzęcych skoków ślady…

Zwabiony wrzawą niepowszednią,

Wyszedł z kryjówek swych na zwiady

Zastęp stworzenia wieloraki:

Na dziwoskały — dziwogady,

Na dziwodrzewa — dziwoptaki.

I wtem okropna rzecz się stała…

Niech mnie monarcha mój rozstrzela!

Manuel stracił admirała,

Admirał zdradził Manuela!

Bo nie przystoi w takiej chwili

Groźnemu konkwistadorowi,

Żeby rozrzewnił się, rozmilił

I zachwyconym wzrokiem krowim

W żywe wpatrywał się ryciny

Cudnej powieści z lat dziecinnych:

Młody wygnaniec [320] (…do Brazylii).

Hańba takiemu almirante[321]

Niezwyciężonej Luzytanii,

Gdy woła: «Serwus, ukochani!

Bracia tubylcy, dzikie ludy,

Piękni Tamoje i Guarani,

Tupi, Tapuje, Botokudy!

Witaj, szlachetny Moxicambu

Znad rzeki Urucuricara,

Zwany Wątrobą Jaguara!

W hołdzie do twoich stóp się ścielę

I Portugalię składam w darze

Razem z monarchą Manuelem.

Hej, na kolana, Blade Twarze!

A ty, potęgo ludożercza,

Spełń najtajniejsze z moich marzeń:

Niech nad ogniskiem raz usmażę…»

…Już wiesz:

«Po chwili w ogniu skwierczał

Udziec tapira smakowity,

I zapach smażonego tłuszczu

Podniecał wilcze apetyty

Naszych znużonych podróżników…»

…Dym nad ogniskiem… dym nad puszczą…

I w dymie zgiełk wojennych krzyków

Przechodzi w gwar wielojęzyczny:

To port w zatoce Guanabara [322],

Przede mną Murzyn atletyczny,

Koloru kawy i cygara,

Białkami błyska i zębami:

«Taxi? Hotel?» i do hotelu

Wzdłuż oceanu, pod palmami…

A mój rym o czym? O Otellu.

Dziewierski tylko oczy mrużył

Od łez. Z popiołów teatrzyku

Sterczała główka tekturowa:

Murzyn

Tknął palcem. Tak się nieboszczyka,

Czując i lęk, i wstręt, dotyka,

Wziął w garść popiołu i pochował.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ogień, SiłaApteka cudem ocalała,

A miałby ogień używanie!

Tam by pokazał, tam zadziałał,

Gdyby te słoje, butle, banie

Lwią łapą zaczął czule głaskać,

Krwawym jęzorem mlaskać po nich…

Niechby najmniejszy pękł flakonik,

A wszystko by zaczęło trzaskać,

Rozsadzać, pękać w kanonadzie

Piorunujących karamboli.

Niejeden by się tam wyzwolił

Więzień w butelce lub w szufladzie,

Pokazałby niejeden proszek,

Jakim jest prochem-dynamitem,

Jakie w nim siły są ukryte,

Choć go sprzedają za trzy grosze.

Wyrwałyby się w niebo swoje

Z chemicznych ciał chemiczne dusze:

Wy, utajonych barw geniusze,

Wy, symbolicznych elfów roje!

Niejeden by się tam rozwiązał

Zawiły związek, splot, kompleksik:

O, błyskawiczna analizo

W drgawkach ogniowej epilepsji!

O, ile zerwań, złączeń, strąceń

W eksplodujących sekund trzasku!

I wyzwolone ognia łaską

Żywioły dymnym słupem — w słońce.

Żywioły— Pamiętaj, mała, co od teraz

W aptece będziesz usługiwać,

Butelki nosić, słoje dźwigać,

Pamiętaj: pasja je rozpiera.

Z dala od ognia! by czasami

Jeniec płomieniem się nie zajął.

Ostrożnie, mała, z żywiołami,

Bo — wyzwolone — zabijają.

Rano odwiedził dwie mogiły:

Córki i kwiatów. Córkę kryły

JesieńPożółkłe, zmokłe liście klonu:

Świeży się zapach z nich ulatniał,

Jesiennie rześki, choć przegniły.

Druga mogiła była bratnia.

Gniły tam w lejach od granatów

Skoszone bataliony kwiatów

I trupy w rowie, który wił się

Wężyskiem wklęsłym po ogrodzie,

A drżąc na chłodzie, moknąc w wodzie,

Do pobliskiego lasu zmykał…

I kupą cegieł, gontów, belek

Jeszcze się w wilgnym tlił popiele

Samotny domek ogrodnika…

Wracał do miasta twardym krokiem,

Raz — dwa — trzy — cztery.

Dumy głębokie, dumy wysokie

Niosły go naprzód rwącym potokiem,

Wiatr — dwa — trzy — cztery.

Kładła się zwiędła trawa-bylica

W polu szerokiem,

Tęsknie szumiała rzeka-Pilica

Rokiem-Wyrokiem.

Wiatr pogwizdywał ostro i cienko,

W uszach dzwoniło starą piosenką:

«Ach, moja droga, ach, moja miła,

Cóżeś ty z sercem moim zrobiła?»

Raz — dwa — a resztę wiatr

Porwał i poniósł w daleki świat…

III

Przed Grand Hotelem w mieście Łodzi

Z trzaskiem parademarsz [323] odchodzi.

Brodaty landszturm [324], w lewo łby,

A karną linią za feldfeblem [325]

Wyrzuca sztywno i uparcie

Podkute stopy. Trzeszczy werblem

Grzmot pruskich bębnów. A na warcie,

Wpatrzone w marsz jak wierne psy,

Giętkie lejtnanty [326], adiutanty:

Czerwony kołnierz, monokl, trzcinka,

Cienka jak ostry gwizd piszczałek:

«Za Ren, za Ren, niemiecki Ren»[327],

I gość dostojny — feldmarszałek [328],

Szkarłatno-siwy Mackensen [329].

A pośród tłumu gapiów łodzian

Miota się gniewnie chudy młodzian.

Kapelusz na nos, kołnierz sztorcem,

Wściekłością trzepie jak proporcem,

Oczami krzyczy Marsyliankę[330]

I ostrzem wbija w pruski szyk

Nienawiść młodą, mściwy krzyk:

Za Łódź, za wolność, za kochankę,

Z którą umówił się na randkę

W cukierni naprzeciwko. Toć

Nie puści szucman [331], rudy pałkarz,

W obliczu sztabu, feldmarszałka

I krajskomendy [332] miasta «Lodz».

Nie wiedzą, jaka to męczarnia,

Nie słyszy Foch [333], nie wierzy Bóg!

I wciąż, i wciąż cesarska armia

Paradą rąbie łódzki bruk,

I wciąż rozdyma przez piszczałki

Sekundy w wieki jak balony,

Butami bębnów bataliony

Druzgocą serce na kawałki.

Narody! Zaraz koniec! Stąd,

Z armaty w gardle, cios ugodzi

I pęknie front, ostatni front

Przed Grand Hotelem w mieście Łodzi.

Zachód od lewej, wschód od prawej

W boki sprężyny wparły dwie —

Rwij! Wyskocz z łuku! Oczy lwie

W powietrze wrył — i skacze, rwie,

Drze uroczysty marsz plugawy,

Między chorążym i doboszem

Prześliznął się zwycięskim Fochem

I w tłum po drugiej stronie — szast!

I wtedy jakby tysiąc miast

Runęło za nim. Jakby globus

Pękł wrzaskiem Niemca: «Sie, Mikrobus!

Kreuzsappermentrebelle Sie!»[334]

…Wpadł do cukierni. Śmiech i łzy.

Miłość, Poeta, Kobieta, PoezjaMgiełkami złudy opływana

Jak sen o Wenus snem o fali.

Co chwila topniejąca w dali

I o brzeg życia rozbijana

W rozbryzgi piany i konwalii

(Konwalią bowiem upłynnioną

Kipiała białośnieżna piana),

Jeszcze sekunda — a upiorna:

Tak niemożliwa, nieprawdziwa,

Wymykająca się, oporna

Spragnionym oczom, trudna słowom

— Siedziała święta i pozorna

I jadła babkę śmietankową.

«Pół czarnej, panie Madaliński!

Dolna połowa…» Bez wrażenia.

«Wiesz — mówię — taki zbir berliński…»

I opowiadam. Ani cienia

Uwagi. Mgławi się, odpływa

W pienną ojczyznę swej urody

I wraca sztormem konwaliowym,

Wtedy o stolik marmurowy

Druzgoce się kwiecista grzywa…

List przed nią kładę. W liście skowyt

Rozpaczy, uwielbienia, modlitw,

Płonę w nim, krwawię się, wyżalam,

Niebo rozdzieram, gwiazdy kradnę —

…Napływa czysta, chłodna fala

I świat zalewa: «Bardzo ładne».

W tej to cukierni staromodnej,

Do której i ocean wpełzał,

Czuły się mity najswobodniej,

Powiedzmy: jak u pana Dzeusa

Za piecem. Nieraz się wałęsał

Duch błędny w zadymionej sali…

Zwłaszcza wieczorem, gdy kelnerzy

Rachunki w kasie już zdawali,

Gdy światła gasły, gdy ucichał

Brzęk szklanek, ludzi i talerzy,

Gdy salę już zamiatał Michał

I na stolikach stawiał krzesła,

A jeszcze wołał pan Bolesław:

«Dwie herbat czarna raz!» — i rzucał

Blaszane na stół kontramarki [335],

I tym wołaniem swym zakłócał

Szept czuły zakochanej parki

I mój samotny. Ja — do ściany.

Samotnie byłem zakochany.

W takie wieczory nieraz zawiał

Po pustej sali gość z zaświatów,

Marą się zjawiał i rozmawiał

Pukaniem w chłodny marmur blatów,

Jak na seansie… Ja po cichu

Odstukiwałem na stoliku

Sylaby przyszłych poematów.

Lecz w biały dzień? Przy pełnej sali?!

I nawet papierosa pali?

Sen? Jawa?

Blaskiem baśni trysnął,

Srebrnym orzełkiem czapki błysnął

I siwą zamajaczył kurtką,

Sumiasty wąs, krzaczaste brwi miał,

Przy szabli lewą rękę trzymał,

Prawą zasalutował krótko

I szedł przez salę, pochylony,

Jakiś rogaty, nastroszony,

A przecież rześki i żołnierski…

Tak zjawił się w cukierni łódzkiej

Duch w niewątpliwym kształcie ludzkim,

On właśnie — stary nasz Dziewierski.

Zdrętwieli ludzie. «Legionista!»

I zaraz poszło szeptem, szmerem,

Ten tego trąca, ten z kelnerem

Półgłosem dyskutuje, tamten

Klaruje tej, więc ta brylantem

W talerzyk stuka: «Płacić! płacić!»

Spode łba patrzy wielki przemysł:

Pan prezes z panem fabrykantem

Spurpurowieli — «Nie możemy

Rosyjskich rynków przez nich tracić!»

Gestykulują adwokaci,

Zdenerwowani kupczykowie

Guziki sobie wyrywają:

«Nieprawda! Pan mi to nie powie!»

Pruskiego Szwaba pyta łódzki:

«Wer ist das eigentlich Piłsudski?»[336]

Endecka [337] morda nienawistna

Dyskretnie a wzgardliwie śwista,

A pannie Krysi błyszczą oczy,

Ledwo ze skóry nie wyskoczy:

«Ach, legionista! legionista!»

Tutaj wzruszenie, a tam trwoga,

Ten patrzy z dumą, ów z nadzieją,

A wszyscy niczym na raroga,

A gdy się napatrzyli — wieją.

«Ostrożnie, panie, nasi blisko,

Jutro tu będą, głowę kładę,

W Strykowie słychać kanonadę,

A my w cukierni z legionistą [338]».

I w nogi.

Słucham nieprzytomny,

Co opowiada pan Dziewierski,

Ach, nie Dziewierski — zjaw rycerski

Stworzony przez fantasmagorię…

Przegalopował przez historię,

A pędząc nadział na miecz złoty

Same świetności, same cnoty

I wieszczów pałające strofy,

Więc w dziwny portret się układa:

Chrobry en face [339], Anhelli w profil,

Ma coś z Kościuszki i Konrada,

A jednocześnie jest Batorym

Z cechami Piasta, Wernyhory,

Księcia Józefa i Kordiana…

Taka to postać zawikłana,

Taki to Mąż (czterdziesty czwarty),

O szablę-miecz rycersko wsparty,

Wiódł swą opowieść: «…no więc właśnie…

Jak się to stało, nie objaśnię,

Bo nie wiem. Trzasło i gotowe.

U mnie tak zawsze. Jednym słowem:

Mus, proszę Julcia… Gadać szkoda…

Taka już nasza polska moda,

Że trach i mu-si! No, a tego…

(Popatrzył na mnie dobrotliwie,

Jak gdyby mówił: »Śmiało, śmiało!

Powiedz mi: co cię powstrzymało?

Zrozumiem cię, usprawiedliwię«) —

…Julcio dlaczego nie w legionach?

Zdrów, młody, byłby przystał do nas…

(Ginę, zapadam się pod ziemię,

Stolika się kurczowo chwytam)

Bo przecie, choć Izraelita,

To Polak… Znam od dziecka. No więc…»

(Umilkł — i znowu tym spojrzeniem:

«Nie bój się, chłopcze, powiedz, powiedz…»)

Ja gniewem się i wstydem mienię,

Ciemnym zalewam się rumieńcem —

I mocnym szeptem: «Bo wy z Niemcem…

Wy — z Niemcem, a ja nigdy z Niemcem…

Nigdy! I nawet gadać szkoda.

Taka znów moja polska moda…»

Uśmiechnął się. «Gorączka z Julcia…

Z Niemcem tam, z Niemcem!… Ano zychier [340].

Jak mówił kapral Francek Cieślik,

Jeżeli Niemcem jest manlicher [341].

To z Niemcem… A ta szabla, jeśli

Ona Tatarka, to z Tatarem…

Kto z kim, nie moja rzecz, nie Francka,

Ani nie Julcia. — Komendancka [342]!

My się bijemy z ruskim carem.

Z Mosk…». Nie dokończył i sposępniał.

Po chwili, chociaż nie pytany,

Jak gdyby na pytanie odrzekł:

«A mała — owszem, wszystko dobrze.

Radość popatrzyć… Będzie piękna

Dziewczyna. Smukłe to jak brzózka…»

I najniespodziewaniej w świecie.

«Bie-rio-zień-ka…»[343] pociągnął z ruska:

«Krasotka [344]… Biriuzà bieriozka»

Z ironią ciągnął pieszczotliwą…

«Jak Julcio sądzi — Iłganowska,

Dobre? Co? Czy Dziewierska lepiej?

Bo… tego… nuż się ktoś przyczepi?

Więc może by zawczasu lepiej?»

I nie czekając na odpowiedź,

Snuł dalej nieświadomą spowiedź:

«Śliczności, mówię, ta dziewczyna.

Nic z ojca, całkiem poszła w Zochę

I te usteczka już ma trochę —

(Pokazał) nawet coraz więcej…».

Pochrząkał, ręką machnął. «I, tam!

Bóg z nią. Nie będę przypominał.

Lecz jak już przyszło, to zapytam:

Grają tam jeszcze u Sellina [345]?

Już nie? A gdzie? Na Cegielnianej [346]…

To tam, gdzie »Klukas«[347]…» Zadumany,

Do myśli swoich mówił: «No i

Dym, popiół… Trudno. Niech się Julcio

W razie by czegoś nic nie boi:

Pokipi, potem się ustoi».

(I to do własnych mówił myśli.)

«Tak to jest… Może byśmy wyszli?»

Nasunął czapkę z miną diablą

I szedł Piotrkowską, włócząc szablą,

On, żołnierz polski, żołnierz polski,

Mój pierwszy w życiu żołnierz polski.

Idziemy milcząc. A po drodze:

Najpierw fotograf Tyraspolski [348],

Tuż kwiaciarenka, potem bankier

Hieronim Schiff [349]: z łysiną, duży.

Przez długą, długą pipkę kurzył;

Z bramy wychodzi Sergiusz Hofman,

Brunet w cylindrze, córka Stefcia

Otruła się; w tym samym domu

Wuj Henryk mieszka. Dalej — mętnie…

Sunę przez szarość niewiadomą.

Migają sklepy niepamiętne —

Tapety? lampy? skład papieru?

Sto kroków ginie ze spaceru

(Uzupełnijcie go, łodzianie,

Rówieśni moi!) — i dopiero

Przy «Luwrze»[350] (tam Dziewierski stanie)

Pamięć, Alkohol, KawiarniaNaftowa lampa mej pamięci

Płomieniem bucha jasnozłotym:

Tam zalewałem żar tęsknoty

Wymyślną wódek mieszaniną

(Tak pożar gasi się benzyną),

Tam na bufetu ślizgawicy

Objawił mi się, schylonemu.

Odblasków metalicznych demon,

Duch wiecznie czynnej tajemnicy

W głębi przedmiotów: duch-alchemon…

Tak, nurek den i dziejów rzeczy,

A żeglarz sinych alkoholów,

Zwątpiłem w ważność spraw człowieczych

I popłynąłem, nowy Kolumb,

Wstecz — w chaos — w źródła tysiącwieczy.

Przy «Luwrze» (tam gdzie Petersilge,

A naprzeciwko, lecz przed laty,

Sklep z zabawkami miał pan Zielke)

Dziewierski stanął; chmurnym wilkiem

Na jezdnię patrzy; ja — na balkon

(Osiemdziesiąty ósmy numer):

Zakotłowało czarnym tłumem,

Czerwienią, strzelaniną, walką…

«Myślę, że rychtyk tu… Lecz Julcio

Był mały, to nie może wiedzieć,

A mnie to krew zalewa żółcią…

Bo ona… zresztą, co tam bede…»

(Nic nie rozumiem, ale o nic

Nie pytam.) «Mówią, że tu jeden

Adwokat, co ich wtedy bronił,

Poradzi, jak i co, bo muszę

Ratować. Muszę! Prawda?…» Tutaj

Wyciągnął zza cholewy buta

Nagryzmolony karteluszek.

«Piotr Kon [351]. Zna Julcio? Mówią — głowa

I gruba adwokacka ryba…

Piotr Kon — powtórzył. — Będzie chyba

Naszego Mocia z Tomaszowa

Brat abo swat. On też mecenas».

(Tu, zawsze czuły na wspominki,

Miłośnie wzdycham do Halinki.)

«Przejazd sześć. Czołem». Skręcił w Przejazd.

IV

Dwie sprawy miał do adwokata.

Pierwsza, powiedział, «narodowa»,

Druga «dla duszy i dla świata»:

Czy wnuczka jego, Iłganowa,

Sierota, córka oficerska,

Mogłaby (tu powody podał)

Zmienić nazwisko na Dziewierska.

Następnie: szuka prawdy, faktów,

Naocznych, wiarogodnych świadków

Tej demonstracji i wypadków

Sprzed lat dziesięciu. Czy widzieli,

Kto «zaczął», tj. kto wystrzelił

Pierwszy? Kto zabił Iłganowa?

Jak zachowywał się oficer,

Nim salwę zakomenderował?

Czy jest możliwe, że to szpicel,

Ochrannik, wszystko sprowokował?

Czy można uznać, że Iłganow

Działał w obronie własnej? Moskal,

Ale też człowiek. Dostał rozkaz.

Więc musiał. Czy tą salwą splamił

Swój oficerski honor? Wreszcie:

Kto jest «Kazinek»? «Bo na mieście

Mówili potem, że jakoby

Prowodyr między bojowcami,

Co pierwszy zginął — blondyn, młody.

Jasny garnitur, cera śniada —

Może by pan mecenas zbadał

Co do zdarzenia i osoby?

Mnie jeden letniak opowiadał —

Więc, jak słyszałem, ten prowodyr

»Kazinku!« krzyknął, kiedy padał».

Gdy klient całą rzecz wymruczał,

Mecenas w grubym aktów tomie

Odnalazł stare «dieło… nomier»[352],

Stronę po stronie je przerzucał;

Wreszcie, sięgając do binokli

Palcami w szczyptę zebranymi,

Wypalił: «Co będziemy mogli,

Zrobimy, panie dobrodzieju».

Mówił mniej więcej jak Franc Fiszer [353],

Dziś jeszcze jak żywego słyszę:

Co słowo, to soczysta wiśnia,

W miąższ dźwięku wpijał się i wmyślał,

Rzecz wartko tocząc jednocześnie

(Łakomy był na te czereśnie).

Po punkcie punkt, po kwestii kwestię

Kładł na stół, ufny w swą maestrię,

To — tak, to — nie, a tamto — może,

To da się zrobić, z tamtym gorzej.

Świadkowie — słaba to nadzieja,

«Proszę ja pana dobrodzieja,

Można poszukać — owszem, ale

Świadek — to zawsze łeb zakuty,

Więc gdyby nawet» i tak dalej,

I — «solche Stiefel[354], takie buty».

…«Co do Kazinka zaś, to nas tu

Najsroższy zawód spotka, sądzę.

Podsądnych było stu dwunastu,

Zginęli zaś następujący:

Bednarek, Łuczak, Hanc, Kiełpiński,

Stępień, Chajmowicz, Witusiński,

Kozłowski Jan, Kozłowska Wanda,

Włodarczyk, Mergiel, Mróz, Olanda,

Szejnman, Kleinówna i Kołodziej,

Więc, jak pojmuje pan dobrodziej,

Trudno dziś dociec, czyj to synek,

Bo syn, przypuszczam, ten Kazinek…

A czy… śmiem spytać, w jakim celu

Wielce szanowny pan dobrodziej

Chce znaleźć chłopca? O co chodzi?»

Dziewierski chrząknął… «Niby… w celu…

Jak by powiedzieć? Niby… że ja…

I! co tam bede… Bardzo długa

Historia… Uniżony sługa».

— «Najniższy pana dobrodzieja».

V

Co praczka robi, rzecz wiadoma,

Nie sekret też, co zbieracz znaczy.

Matka chodziła prać po domach,

A Kazek przystał do zbieraczy.

Co zbierał? Nie angielskie sztychy

I nie Courbety, Renoiry,

Nie porcelanę, nie zegary,

Ikony stare lub kielichy,

Nie owe obrazeczki szklane,

Barwiczką cudnie malowane,

Które wozili ochweśnicy [355]

(Ach, moja wdzięczna panieneczko,

Janosikowa freireczko [356],

Co mi cię przysłał ksiądz z Niedzicy!),

Nie Hokusaje [357] czy Fujity [358],

Nie perskie arcytwory tkackie —

Bieda, DzieciństwoNasz kolekcjoner znakomity

W innym zaprawiał się zbieractwie.

Węgiel na furze, on za furą —

Wróci do domu z pełną czapką;

Mąka się z worka sypie dziurą —

I mąki nie pogardzi kapką;

W rynsztoku jabłko — a on cap go!

Ukraść — broń Boże! to nieładnie,

Lecz łap, co pada, bo kto skradnie.

Co upolował, przyniósł matce.

A gdy bywało (oj, bywało!),

Że jej się pranie nie trafiało,

To tyle jedli, ile w czapce.

Jak każdy z sensem kolekcjoner,

Po pewnym czasie zmienił system:

Rzucił zbieranie rozproszone

I poczuł w sobie specjalistę.

Zrobił («mark registered[359]») «śpikulec»

(Szpilka wszczepiona w koniec pałki)

I, znów do czapki, zbierał z ulic

Papierosowe niedopałki,

Czyli «kumety» lub «podulce».

Z tego powodu chłopcy potem

Nawet przezwali go «Śpikulcem».

W południe chodził pod Grand Hotel,

Gdzie kupcy ćmili i śmiecili,

Latem pod teatr lub do parku,

Czasem trafiło się cygarko,

Słowem, nie brakło mu surowca.

W domu to suszył i wykruszał,

Przesiewał, wietrzył na arkuszach

Papieru — i maszynką ojca,

Zziębnięty nieraz, głodny, bosy,

Po nocach robił papierosy.

Po pierwszą setkę gilz «Fortuna»

Poszedł na piechtę do Nachuma,

Do Zgierza. NACHUM MAŁOPALNY.

RÓŻNYCH TOWARÓW KOLONIALNYCH.

Przyjaciel ojca nieboszczyka,

Nachum od pieluch znał Kazika;

A gdy do Łodzi się przenieśli

(Przez mamę — «żeby bliżej grobu»),

Ojca towarzysz i rówieśnik,

Gdy bywał w mieście, to zachodził

I opowiadał, jak ich obu

Tropiły «śpiony [360] i ziandarmy [361]»,

Jak ojciec stał w ten wtorek czarny

Pod barykadą… jak «poruczyk

Skakał i tańczył jak ten kucyk,

Śmich było patrzyć! Jeszcze buty

Pamiętam… wszystko! No, a potem

Postawił termin: tri [362] minuty;

To ja myślałem, że minęło

Trzy wieki tam i trzy z powrotem.

Potem z tą szablą — o tak — w górę

I z brodą machnął. Tu gruchnęło…

Szkoda tatusia! A szwarc jure [363]

Na tych podleców! Żeby znałeś

Jaśka Mergiela, jak ja znałem,

Toby im kiedyś pokazałeś!

Ty powinieneś być ten mściciel!!

Pani Merglowa, nie płacz pani…

Tu sprawuneczek jest dla pani…

No, a w ogóle co robicie?»

Interes nieźle prosperował,

Bo szwarcowane [364] były w modzie

Za okupacji. Więc się co dzień

Tych parę groszy zarobiło.

Kazek solidny dawał towar,

Więc chętnie cały dom kupował,

Potem i inni. «Bida z nędzą,

Mówili, niech choć tym opędzą [365]».

Poezja, PracaUwagi trzeba i skupienia,

Gdy się wewnętrzne ciemne głosy

W wyraźny, jasny wiersz przemienia.

Uwagi trzeba i skupienia,

Kiedy się robi papierosy.

Zaduma czoło twe ocienia,

Przecina bruzdą zasępienia,

Bo zapatrzony, ważysz losy

Bibułki wątłej. Więc uwaga!

Umiejętności rzecz wymaga.

Nakładać musisz równomiernie,

Blaszany rowek zamknąć szczelnie,

Oskubać wystające kłączki,

Paznokciem jeszcze je wygładzić,

Gilzę na ścięty szpic nasadzić

I pchać ostrożnie pręcik «rączki»,

W pierś ją wpierając słabowitą,

Póki papieros nie wyskoczy…

I gdy sterczący z gilzy tytoń

Pręcikiem znów do wnętrza wtłoczysz

Razem z koniuszczkiem bibułkowym,

Wtedy dopiero jest gotowy

«Prawdziwy przedwojenny prima

Ruski papieros! Lepszych nima!

Pali go Szajbler i Poznański,

A także cały dwór sułtański,

Kajzer Wiluś [366] i jego piesek Miluś,

Cesarz Mikuś [367] i jego piesek Pikuś,

Maks Linder [368] i jego cylinder,

Proszę na ligę popierania

Żołądka!

Paczka, dwaeścia sztuk, dziesiątka!

Pan da zarobić, panie legun [369]!»

Zagadnął Kazek Dziewierskiego…

Wziął. Dał dziesiątkę. Kazek w piąstkę

«Na szczęście» chuchnął i poleciał.

A pan Ignacy szedł na dworzec

I tak rozmyślał: «Kto wie… Dzieciak

Może głoduje, chory może…

Sierota z grzechu mego zięcia…

Przygarnąć by to… zetrzeć winę…

»Kazinek«… A jak nie Kazinek,

To inny… Ale go pokażcie…

Kto? Gdzie? Jak znaleźć go? Szesnaście

Rodzin… I dziesięć lat minęło…

Mówi, że trudno… Mądra głowa…

Lecz gdyby coś… z pomocą boską…

Toby się chłopca przygarnęło…»

A chłopiec sobie szedł Piotrkowską,

Gdy pociąg ruszał do Piotrkowa.

SenW wagonie sen: że bukiet robi,

A kwiatów nie ma. Wprawne palce

Jakby z powietrzem były w walce…

Nic — niczym, pustkę pustką zdobi,

Manipuluje pełnym kunsztem,

Nie pofolguje drobiazgowi,

Już go w przybiórkę mglistą spowił,

A źdźbła lichego nie miał w ręce;

I coraz zwinniej, coraz prędzej

Latają nieomylne ręce,

Bo jakieś, których nie znał nigdy,

Niewidy, Nieistoty, Nikty

Gwałtują, naglą, krzykiem, stukiem:

«Nasz bukiet na wyjezdne! Bukiet

Pociąg odchodzi za minutę!»

Więc on na koniu widziadlanym

Pędzi z bukietem-niebukietem,

Wpada na rynek, pod aptekę,

A tam aptekarz, ten i nie-ten,

Z utkwionym w ścianę okiem szklanym,

Palcami wężowymi lata,

Zwija, rozwija, skręca, splata,

Spektaklem nad spektakle łudzi:

Cwałują chmary zwierząt, ludzi,

Gwiazd, czartów, kwiatów, wiedźm na mietle

W zielono-balladowym świetle

Kociego wzroku i księżyca…

Wicher w miasteczku — i śnieżyca

Zalepia ociężałe oczy.

Wtem wstrząs. Aż na sąsiada wskoczył.

«Bukiet! Gdzie bu — —? fet» dopowiedział

Wstydliwie. Przecież dobrze wiedział,

Gdzie jest w Koluszkach bufet.

Wyszedł.

Był zły. Gdy wrócił, zmienił przedział.

VI

Śledzące z lękiem za bibułką,

Czy pełna, cała na stół skoczy,

Wcześnie zaczęły chmurnieć oczy,

Wcześnie dziecinne gładkie czółko

Przecięła bruzda zasępienia,

I tak, jak wiosna za jaskółką,

Za sępem jesień przyszła wczesna —

Tęsknota chłopcu twarz ocienia

I ta, co rzeźbi zamyślenia:

Zaciętość smutna i bolesna.

Bo całe noce, trudne noce,

Bezsenne, twarde i robocze,

Gdy z gilz na stół wystrzeliwanych

Nie spuszczał wytężonych oczek —

— O ojcu myślał… Tak jak gdyby

Ojciec, Syn, DziedzictwoZ maszynki starej szły fluidy

Przez dłonie ojca zostawione.

Są takie siły utajone

W najniewinnjejszych przedmiocikach.

«Synowie! Strzeżcie się zegarków

Po waszych ojcach nieboszczykach!»

Rósł ojciec. Rosła noc chłopczyka

I ciężar życia rósł na karku.

Ojciec, Bohaterstwo, Śmierć, Syn, MarzenieWznosił się ojciec z grobu w chmury,

Syn za nim wspinał się i badał:

Któż to był — Ten — Nieznany, który

«Kazinku!» krzyknął, kiedy padał?

Bo to nie on, ten młody, cienki

I nawet (dziwne) uśmiechnięty,

Co na nich z «fotegrafii» zerka,

Gdy mama wyjmie ją z kuferka

I nosem pociągając, patrzy,

Fartuchem najpierw ją obtarłszy.

Nie! To nie tatuś z barykady…

Tamten był chyba wyższy, starszy,

Z marsem na czole, z «lewerwerem»

(Tu jeszcze srożej czółko marszczył).

Tamten był groźnym bohaterem

Jak ubóstwiani półbogowie

Z makulatury zeszytowej:

Nick Carter, Sherlock Holmes, który

«Ręce do góry! — krzyknął, mierząc

W zbrodniarza. — Mam cię, stary łotrze!

Ha, ha! Myślałeś, żeś mnie podszedł!» —

Doktor Moriarty, wściekle rzężąc,

Wił się pod wzrokiem detektywa…

I tutaj zeszyt się urywa.

Macistes, Jacek Texas — oto

Jak mu się rysy ojca plotą

W nadprzyrodzony stwór wyśniony,

W oblicze nie do uwierzenia,

W posąg z tęsknoty i marzenia…

To on, obrońca uciśnionych,

On — Sprawiedliwość zło miażdżąca,

Miecz kary, ludzkich krzywd pogromca…

Tak Wielki Ojciec się wydźwignął,

Ten, co nad życiem mu zaciążył,

Ten, co «Kazinku!» jeszcze krzyknął,

A «pomścij ojca!» — już nie zdążył.

Lecz nakaz zamarłego głosu

Syn spełni kiedyś. Z woli losu

Na rozpacz swoją i nieszczęście.

Tymczasem — ćwicz się, synku, w zemście,

Niech bije mocniej, celniej, gęściej

Kartaczownica papierosów!

VII

Awans maszynki na armatę

Automatycznie spowodował,

Że i «Śpikulec» awansował:

Już z mieczem chodził nasz bohater.

Okleił kijek glansowanym

Złotym papierem — i na sznurku

Przy boku nosił, niesłychany

Szacunek budząc na podwórku,

Tym większy, że na dumne czoło

Nacisnął trójgraniasty pierog

Z «Gazety Łódzkiej» — więc dopiero

Napoleon (przed Waterloo!).

Potęga była w nim monarsza…

I patrz: na front pieroga siadła

Czereda wielkich liter: WARSZA

I z boku dalszy ciąg: WAPADŁA [370].

Dzieciństwo, Książka, Marzenie, ZabawaBył za podwórkiem plac rozległy,

A na nim trawa, kępy chwastów,

Baterie beczek, deski, cegły,

Dół z wapnem, śmiecie i żelastwo.

Plac miał własności czarodziejskie:

Gdy trzeba było, zmieniał miejsce,

Wysoko wznosił się do góry,

Jak ów z arabskiej bajki dywan,

I w obce ziemie ulatywał;

Był więc, zależnie od lektury,

Czym Kazek chciał. Meksykiem bywał,

Pampasem, puszczą, wsią indyjską,

Kopalnią srebra w Argentynie,

Chińską dzielnicą w San Francisco

Lub sławną Baker Street w Londynie [371].

Tym razem… Lecz poznajmy wprzódy

Świtę naszego Bonaparta:

Czesiek — «Cybula», Gieniek — «Rudy»,

Edek — «Mysz», drugi Edek — «Tartak»

(Chwalił się wujem, co miał tartak

W Kaliszu; z tego poszło); wreszcie

Biedaczek Tadzik, zwany «Kulos»

(«Te, Kulos, dużaś dzisia ulozł?»),

Bo kiedyś mu na Starym Mieście

Tramwaj ściął nogę po kolano

I przyprawiono mu drewnianą

(Nawiasem: nieszczęśliwe dziecko

Z dumą znosiło swe kalectwo,

«Przywilej» czując w sztucznej nodze…

Po prostu zazdroszczono mu jej).

Tych pięciu, ze «Śpikułą» wodzem,

Na plac wkroczyło w pełnej gali

Co lepszych strzępów, jakie kto miał,

I rozpoczęto ceremoniał:

Najpierw do dołu nasikali

I, pluszcząc w obrzędowej ciszy,

Popatrywali, który dalej

I kto wytoczy łuk najwyższy.

Potem obsiedli dół, popluli,

Strzykając plwiny [372] rekordowe,

Kredową rozbełtując wodę,

Kto brudną nogą, a kto kijem,

Kto kamyk ciśnie rzutem ciętym

Tak zręcznie, że wapienne męty

Podskakującym ściegiem szyje.

Na tym im zeszło. Ani pluć tam,

Ani już sikać. — «Nie marudźta!»

Dał znak śpikulcem. Odmarsz. Rozkaz.

Ważny dziś, że niech ręka boska…

Cygańskim truchtem, drobnym chodem

Gęsiego idą, a on przodem.

JesieńNa niebie jesień wstrząsająca,

Obłoczne bory we krwi słońca.

Idą pod zachód jak pod górę.

Żarzą się szyby fabryk burych.

Idą, trzepocąc łachmanami

Jak dzień świąteczny chorągwiami.

Przy stercie desek i żelastwa

Zwolniła nieco krok hałastra.

Ten gmera, ten by się pohuśtał

Na deskach… A on: «Nie marudźta!»

Niebo, ŚwiatłoKrwią złotej lwicy niebo broczy,

Od blasku zasłaniają oczy.

Słońce, WieczórWciąż niżej łeb się zsuwa krwawy,

Pożogą rdzawi kępy trawy.

Do beczek doszli. Obstukali.

Gdzie woda była, wypluskali.

On — nic. On nie tknie. Milczy, patrzy

I czeka, na kamieniu siadłszy.

Czegoś mu pilno. Coś wymyślił.

Przywidział sobie coś czy wyśnił.

Aż go podrywa od tych widzeń

I niecierpliwie: «Idziem! Idziem!»

Tęsknota, SenJak ręką z wody rybkę złotą,

Ze snu wyłowił to tęsknotą.

Więc gania, pili, bo to właśnie

Zaczyna na tym niebie dziać się.

Na niebie i na placu razem

Zabudowuje się obrazem.

Do warg śpikulec. Dmie w tę pałkę

Jako szczurołap w swą piszczałkę.

Na wzgórek wiedzie. Oni za nim,

Wpatrzeni w dal, zaczarowani.

A z tego wzgórka — podziwienie:

Niebo zwaliło się na ziemię.

W gruzach czerwone leżą skały,

Złote lodowce i kryształy.

Złomy niebieskie potrzaskane,

W pokrwawie świeżej unurzane.

Zamki srebrzyste i zwierciadła — — —

Aaa! — —

To tak, to tak WARSZAWA PADŁA!

Spadła jak szklana kula z wieży

I w cud rozbita — na placu leży.

WarszawaWyciąga Kazek złotą buławę

I pokazuje miasto Warszawę:

«Patrzta — stolica».

Patrzy Cybula, Tartak, Mysz,

Rudy i Kulos. — «Tam… Widziiisz?

Polska stolica».

Ulice tam jak błyskawice

W żmijowe wiją się pętlice,

Rozruch w stolicy! Słońca młoty

W kowadło grodu ogniem walą,

Tęczową taflą dachy wstają,

Gmachy padają w drobiazg złoty,

Domy w rozłomy, barwy falą

Biją, druzgocąc gród ruchomy,

Palą się garby zwalisk jarkie,

Lawiną farb nieboskłon nawisł

Nad karkiem ziemi! Dudni ziemia

I bezustannym hurmem przemian

Dźwiga, przemiażdża się i kruszy

Polska stolica!

Strop się obruszył — A znów śmiga

Czerwiennych murów roztrzęsieniem.

Żagwią się, pędzą chmur płomienie,

Faetonowa [373] grzmi kwadryga [374]!

Lud, Dziecko, SłowoMówi Cybula: «Tam swoboda.

Tam na rzoncego [375] skargę podam,

Na strupla [376] tyż. Nie bedom, psiamać,

Z podwyrka wont chłopaków ganiać.

A co? Kot sro. Nie jego wydział.

Dracha [377] robiłem. Rudy widział.

Co, nie? Widziałeś? Rudy świadek,

To co mie kiszka? Całpsa w zadek.

Poliwasz, to poliwaj sobie,

A ja przy pompie dracha robie.

Jak jemu w gumie dziurka sika,

To ja? Że ja mam scezoryka?

Ja patyk rznę, bo robie dracha,

To co ja bede kichę [378] ciachał?

Jak woda z kichy bokiem bije,

To co takiego, że ja pije?

A rzonca do mnie: A ty śkrabie!

I śturga [379]…» Surmy grzmią w Warszawie.

Warszawa, KrólZ niebieskich ruin rośnie Dwór

Ze szkarłatnymi oknami,

Siedzi na tronie Warszawski Król

I wiedzie rzecz z dworzanami:

«Jakże się miewa mój łódzki naród?

Co porabiają chłopaki z Bałut?»

Otwiera wrota królewski mistrz

I wchodzą przed tron miłosierny

Śpikuta, Tartak, Cybula, Mysz,

Rudy i Kulos kuterny.

«Moje [380]!» — zawoła król łódzką mową,

«Twoje!» — odkrzyknie chór przepisowo.

«Jak tam, chłopaki? — tak zaczął król —

Dobrze czy źle wam się wiedzie?

Kto ma żal jaki, skargę czy ból,

Niech powie, zaradzę biedzie».

Sześciu ich było. Pięciu mówiło;

Szósty — jak niemy głaz nad mogiłą.

Zatrajkotali w tronowej sali,

Aż ministrowie pouciekali.

Oświergotali królewską głowę,

Jak wiecujące wróble marcowe.

Pięciu gadało, jak pięćset gada,

Gdy o przedwiośniu na drzewo siada.

Szósty — duch szklisty, cień nadmogilny,

Stoi jak wryty, krzyknąć bezsilny.

Nic — tylko patrzy, KTO ich tu wita…

Wreszcie zgiełk ucichł. Król dekret czyta:

VIII

Zabawa, Dzieciństwo, Chłopak«My, z bożej łaski Król Warszawski,

Margraf Bałucki, Książę Łódzki,

Aleksandrowski, Lutomierski,

Brzeziński, Radogoski, Zgierski,

Hrabia na Chojnach, Pabianicach,

Rogowie, Rudzie, Żakowicach,

Wiśniowej Górze i Kraszewie,

Strykowie, Głownie i Widzewie

I innych łódzkich okolicach,

Dokąd pamięcią Swą sięgamy —

CHŁOPACKIE PRAWA ogłaszamy:

I) Podwórza wolne. Stróż ni rządca

Nie będzie się do zabaw wtrącał.

II) Chłopcom dajemy we władanie

Swobodne ulic polewanie

Z gumowych wężów. III) Do wychodka,

Kto chce, ma wolny wstęp do środka,

Choćby z innego był podwórza.

Precz z obyczajem »Klucz u stróża«.

IV) Wolna żegluga na rynsztokach

I na kałużach. V) Każdy chłopak

Ma prawo schodzić do piwnicy

I, jak się trafi, skarb zakopać.

VI) W mróz dozwolone: 1) Siadać w sieni

Pod szóstym. Tam jest ciepła ściana

I chlebem pachnie; 2) od Grynśpana

Rogoże [381] brać i spać pod niemi;

3) Z chłopskich furmanek ściągać słomę,

4) Z rolwag [382] pakuły [383], szmaty, worki

I z bawełnianych bel »wydziorki«,

By opatulać się jak w mieszek;

5) Gdy zbiorą, palić koks przed domem

I kucać. Wszystko dozwolone,

Włączając: 6) wyrywanie desek

Ze skrzyń i płotów na podpałkę.

VII) Gdy ogród murem otoczony.

Zabrania się, by szkłem tłuczonym

Osypywano go po wierzchu.

Od dzisiaj hyca się bez przeszkód.

VIII) Wolno, gdy wjedzie wóz w podwórze,

Na kozioł wliźć i trzymać lejce;

Kulosa zaś, co sam nie może,

Podsadzi furman na to miejsce.

IX) Kto drzewo trzęsie, tego owoc,

Tak jakby zrywał wlazłszy na nie.

X) Jeżeli klipa [384] sztorcem stanie,

Liczyć zaczyna się na nowo.

XI) W grze »w klasy« — linia, choć zatarta,

O-bo-wią-zu-je skaczącego!

(»A nie mówiłem!« syknie Tartak,

Z tryumfem patrząc na Rudego.)

XII) W sprawie chowanki: 1) Blincowanie [385]

Musowo [386] tam, gdzie ruła [387]. 2) W bramie

Giltuje [388], gdy się w szkło zaklepie.

Gwarantujemy to ustawą.

XIII) Gdy drach (latawiec) się zaczepi

O balkon z frontu, ma się prawo

Przejść na ratunek przez mieszkanie.

XIV) Co do guzików, to rzecz oną

Zdecydujemy po zbadaniu,

Albowiem Nam ją przedstawiono

W niedostatecznie jasnym zdaniu:

»Zrówniać palice niemożliwość

I bez to je niesprawiedliwość:

Jak duży rękie rozczapierzy,

Wiency zachwaci jak odmierzy,

To jemu for i kontrol dany,

A maleńciejszy wykiwany«.

XV) W sprawie kaftanów, czyli kapot,

Wniesionej przez chłopacki raport,

To wysuniętym argumentom

Musimy przyznać rację świętą:

Że kiedy chłopak mały wzrostem

Dziedziczy surdut rodziciela,

Strój ten, sięgając mu do kostek,

Ośmiesza go i onieśmiela

Wobec przechodniów. Przyznajemy,

Że to »tyjater [389]«, »naśmichanie«,

Jak zaznaczyli wnioskodawcy.

Będą więc odtąd Nasi krawcy

Obcinać poły przy kaftanie.

XVI) Kurs oficjalny na stalówki:

Jedna grajbera = dwie rondówki.

XVII) Co do chrabąszczów — radzi byśmy

Zmienić obyczaj ich kapryśny,

Lecz prośba, »żeby gęściej niosły«,

Przekracza Naszą kompetencję…

Zwrócimy się do Panny Wiosny,

By ich puszczała jak najwięcej.

XVIII) Z woli Naszego Majestatu

Najuroczyściej się stanowi

Poniższy Tramwajowy Statut:

1) Pasażerowie wysiadając

Dzieciom bilety swe oddają

Tudzież gazety przeczytane.

2) Gdy tramwaj na »końcówce« stanie,

Chłopaki mają dostęp wolny

Do maszynerii na »placformy«;

Nikt nie ma prawa im zabronić

»Poruchać korbkie« i »podzwonić«.

3) Zakazujemy najsurowiej:

a) Jazdy przyczepnej, b) buforowej,

c) Na stopniach, d) »z nogom nawieszonom«

(I o to bowiem Nas proszono),

e) »Skikania« w każdej formie, f) zabaw

I gier na szynach, g) figlów z prądem —

I nie zgadzamy się z poglądem,

Że »śmyrgnąć na bok zawsze zdążem«

(Tu Kulos, przyświadczając wtórem,

W podłogę stuknie swym kosturem),

Jak również mamy wątpliwości

Co do opinii Naszych gości,

Że »pod tranwajem elekstryka

W złoto kwardzieje, jak zapstryka«.

XIX) Z wielkim Naszego serca żalem,

Lecz troską o was kierowani,

Z próśb innych nie spełnimy dalej:

1) Tej, żeby was ze strażakami

Na pożar wozić. 2) By murarze

Odnawiający kamienice

W pustych wiaderkach was spuszczali

Z desek rusztowań na ulicę.

(Rezon [390]: »Jużeśma próbowali [391],

A jak król chce, to my pokażem«

Niedostatecznym jest rezonem.

Nie chcemy patrzyć — i skończone.)

3) Z decyzji Naszej prawomocnej

Nieodwołalnie się zabrania

Ulicznej palby wielkanocnej,

Owego »kalafiorkowania«.

Tym punktem zamykając rejestr

Potężnych praw i nieodzownych

Paru zakazów, zresztą drobnych,

Żywimy wiarę i nadzieję,

Że udzielone przywileje

Wykorzystacie bez nadużyć

I że staraniem waszym będzie

Na szereg nowych praw zasłużyć,

Które wam z góry tym orędziem

Najuroczyściej przyrzekamy

W szczodrobliwości Naszej łaski.

Podpisujemy własną ręką:

Jan IV Dobry, Król Warszawski,

Pieczętujemy zaś Jutrzenką

Swobody, już nadciągającej,

Za którą przyjdzie, rosnąc w blaski,

Zbawienia Słońce [392].

Teraz, Młodości, bądź szczęśliwa!

Teraz, chłopaki, hura! wiwat!

Niech troski idą w zapomnienie!

Niech żyje radość!» — — —

Nic. Milczenie.

Stoją złamani, osowiali,

W posadzkę wbili smutne oczy,

Żyć im się nie chce, świat się mroczy…

Nie! Tego się nie spodziewali!…

Na głowę by włożyli worki,

Popiołem by się osypali —

Taki ich straszny cios przywalił:

Te «kalefiorki».

Wzdycha Cybula, Tartak, Mysz,

Rudy i Kulos: «Masz ci… Tyż!…

I jakże teraz?…

W święta nie pukać? To co ze świąt?

Jak kalefiorki mają iść wont,

Co za interes?»

Sześciu ich stało, pięciu biadało,

A szósty — marą znieruchomiałą,

Nic, tylko patrzy…

A król na niego jak na szklanego,

Nie widzi, nie wie; samym kolegom

Te prawa świadczy.

Przymrużył oczko okrutny król,

Spod wąsa się chytrze uśmiecha:

«Ha, cóż! Na taką klęskę i ból

Przydałaby się pociecha…

A dziś zabawa w królewskim lesie!

Cisowe wrota, otwierajcie się!»

IX

Po błyszczącej trawie,

Po pachnącej świeżo,

Chodzą panny ulubione,

Spódniczkami śnieżą.

Nie byle dziewczyny,

Panów majstrów córki!

Pochrzęstują na staniczkach

Koralików sznurki.

Zobaczyły chłopców,

Otoczyły mgiełką,

Nawionęło, zawoniało

Różowe mydełko.

Prosimy, prosimy

Panów kawalerów!

Na murawie obrus biały,

Tkany przez szpinerów [393].

JedzenieNa obrusie bułki,

Serdelki, ogórki,

Jak zaczęli wtrajać [394],

Nie zostało skórki;

Po bajgiełkach, obwarzankach

Połykali dziurki.

Maczali w musztardzie

Kaszanki, blutwurszty [395],

Jak zajadą w pełny słoik,

To on zaraz pusty.

Chrupali, chrustali

Chrząskie korniszonki,

A w kapuście skwarki były

I kawał golonki.

Oj, śledzie, piklingi,

Oj, wędzone ryby!

Żebyście wy nóżki miały,

Nie zostawiliby!

Nie poodlepiają

Szprotek pozlepianych,

A w rolmopsach nie darują

Zatyczek drewnianych.

Czereśnie-kraszanki

I kwaskowe «szklanki»[396]

Panny z drzewa otrząsały.

Napełniały dzbanki.

Przyfrunęły wróble,

By odziobać resztki,

A na trawie wokoluśko

Ani jednej pestki.

Potem im nosiły

Panów majstrów córki

Wielkie pączki z powidłami

I kremowe rurki,

Irysy, hopjesy [397],

Chałwę i cięguty,

Sachar maroż [398], rachat łukum [399],

Wafle i andruty [400].

Rąbały toporkiem

Białomiodu kamień:

Jak go zagryźć, to się w zębach

«Ciąga» pasemkami.

Wreszcie jabłka na patykach

Dostał każdy smakosz

I ledzieńce do lizania,

Na drewienkach takoż.

Zapijali chlebnym kwasem

I sodową z sokiem:

Malinowy, cytrynowy

Płynęły potokiem.

Jak tę wodę łyżką mieszać,

To ciareczki syczą,

Pęcherzyki pod nos biją

I jest bardzo byczo.

Młodość, Tajemnica, Seks, Dziewczyna, ChłopakJak nie umkną te majstrówny w gąszcz leśny!

«Teraz gońcie nas, szukajcie, gdzieżeśmy!»

Zabiegały, zamigały wiewem białym;

Białe sarny tak by w borze biegały.

Z drzew wynurzą się, oczyma zaświecą,

Zaobłoczą i w zadrzewie ulecą.

Byłoż tam mocowań, łaski, zadyszania,

Kiedy chłopak skoczną pannę doganiał!

Byłoż tam całowań, pisku, zamierań,

Gdy do drzewa chłopak pannę przypierał!

A łoskotu, a chichotu, przeciwień!…

Bo majstrówny były bardzo łechczywe.

I mówiły im na ucho sekrety,

I szeptały rozemdlałe: «Oj, rety!…»

Szeleściły panny po mchu, po chruście,

Upraszały ich najmilej: «Oj, puść mie!»

Cycki u nich gumiaste jak graca [401]:

Jak nacisnąć, to wklęśnie, potem wraca.

To sięgali, nagniatali: może strzeli?

Z mlecznych czasów pamiętali. Pragnęli.

A to były już wiedzące dziewczyny,

Miały one tej lubości przyczyny.

A ci chłopcy byli jeszcze bez wieści,

Witkom w kwietniu nierozwitym rówieśni.

Jeszcze byli w domyśle; nie wiedzieli,

Czemu łomot w piersi i zachłyst w gardzieli.

Kto przyciśnie swoją pannę do drzewa,

Temu serce tajna trwoga zalewa.

Jak się która z chłopcem w krzakach szamoce,

On zębami, kolanami dygoce.

Słodko było mówić pannom z imienia:

Erna, Fryda, Olga, Wanda, Terenia.

1610

A i one grzecznie do nich i gładko:

«Ach, prawdziwie, panie Edek, to zanadto!»

«Ach, i cóż pan, panie Czesiek, wyrabiasz?»

«Ależ z pana, panie Gieniek, niezgrabiasz!»

A te panny były wielkie chytrusy:

1615

Tak gadały, a wodziły w pokusy.

Bo tam stało jezioreczko lustrzane,

Otaczały je skały omszałe:

To te panny nogi w wodzie pluskały,

Osrebrzone wychodziły na skały,

1620

A te nogi w jeziorze zostały —

Panny srebrnym ogonem chlastały.

Śmiechu było między chłopakami —

Śpiewające widzieć ryby z cyckami.

Było śmiechu, lecz i łez gorących,

1625

Od tych ślicznych piosenek smucących.

A najsłodziej śpiewała ta Erna,

Tadzikowi-kaleczkowi wierna.

Że on kulos nie mógł ganiać po lesie,

To go sama w swoje gniazdo zaniesie.

1630

Było ono na drzewie-rozłogu,

W leśnym niebie, w liściastym obłoku.

Było ono koszem i łonem,

Gdzie są w matkach dziecięta noszone.

To ten Tadzik w tym gnieździe się skulił,

1635

A ta Erna miłosierna go tuli.

Tuli w ciepłych, pachnących oplotach,

A on płacze, że jest wielki sierota.

Przy chłopakach odstawia chojraka,

A jak sam jest, toby tylko płakał.

1640

W ośmiu latach dziadyga ubogi:

Ani ojca, ani matki, ani nogi.

To ta Erna niebo roztworzyła,

A tam jego noga chodziła.

To on złapał tę nogę, przystawił,

1645

Skoczył z drzewa i z chłopcami się bawił.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

X

Gasł i zapadał Dwór olbrzymi,

Potem z przepaści tylko dymił.

1650

Zamknęło niebo usta złote

Na klucz marzenia, na tęsknotę.

Już gęsty wieczór plac zacienił,

A jeszcze stali zapatrzeni.

«Chodźta, bo zimno», mówi Tadzik

1655

I kuśtykając ze wzgórka sadzi.

Mówi Cybula: «Te, Śpikuła,

Bier siable, bo ci sie opsnuła».

Podnosi. Drży rycerska szpada

W zsiniałej rączce. I wtem — w ciemię

1660

Cios mroku — głuchy. Padł na ziemię.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

«Tatusiu!» krzyknął, kiedy padał.

XI

Przed domem stało Pogotowie,

Dzieci do środka zaglądały,

1665

Stróż się użerał z chłopakami,

Merglowa głośno zawodziła,

Na schodach było pełno ludzi,

Kumy stawiały diagnozy,

Piskliwe odprawiały neniae[402]

1670

I obliczały koszt pogrzebu

(Czy znacie słowo «szterbekasa»?[403]).

Pachniało octem, amoniakiem

I walerianą. W smutnej stancji.

Wyglądającej jak banalny

1675

Drzeworyt ekspresjonistyczny

W organie «komunizującym».

Doktor Cybulę wypytywał,

Jak się to stało, więc Cybula

W natchnieniu bujnej pseudologii

1680

Nieopisane plótł androny

(O, wielka żądzo zabłyśnięcia

Własną ważnością, bohaterstwem!

Wieczny «kalifie na godzinę»!).

Lekarz, Dziecko, Choroba, Matka, Strach, BiedaA gdy Kazika docucono,

1685

Leżał bledziutki i pogodny.

Doktor mu mówił «kawalerze»,

Kazał oddychać, nie oddychać,

W kościste plecy młotkiem stukał,

Uderzył też w kolano zgięte

1690

I noga sama odskoczyła

(Cybula parsknął na ten widok),

Wreszcie powiedział: «Poleż sobie

Dzień, dwa w łóżeczku, kawalerze,

I będzie dobrze, a mamusia» — —

1695

Pani Merglowa, uwieszona

Oczyma u doktorskich ust,

Czekała, biednie uśmiechnięta,

To jest pokornie i poddańczo,

Aby powiedział, co mamusia.

1700

«Mamusia, rzekł westchnąwszy, niech się

(Powiesi!!! — ryknął w duchu)… niech się

Nie niepokoi. Do widzenia.

Trzymaj się ciepło, kawalerze».

Zadowcipkował, grzęznąc w błocie

1705

Jakiegoś nikczemnego smutku.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Lekarz z trzeciego piętra schodził

Po słotnych stopniach. Stęchłe worki

1710

Ze zmarzniętymi kartoflami

W piwnicy szczurzej — oto zapach

Tych łódzkich schodów. I sam także

Był workiem mgły, niewiedzy, nudy,

Szatanów, troski i tęsknoty,

1715

Żeby tam wrócić, oddać wszystko,

Klęknąć i modlić się.

Nie wrócił.

Miasto, Bieda, LekarzLudzie się w bramie rozstąpili,

Wszedł do karetki słotny lekarz,

1720

Dzieci do środka zaglądały,

A gdy odjechał, długo jeszcze

Gromadka frasobliwych istot

Przed domem stała, komentując,

Klarując, wspominając… Wreszcie

1725

Ludzie po domach się rozeszli

I dalej dziwne dumy snuli…

Bo dla biedoty staromiejskiej,

Od kurzu troski poszarzałej

W jarzmie nudnego niedostatku,

1730

Jest Pogotowie wehikułem

Z krainy zdarzeń czarodziejskiej:

Karocą, którą Grimm powozi,

I w sześć Pegazów zaprzężoną.

A słotny lekarz (mój znajomy)

1735

Powrócił do centrali nieszczęść,

Gdzie już na biało-ceratowej

Wąskiej kanapce leżał bredząc

Niejaki Leon Szulc, perukarz,

Rzymski katolik, lat trzydzieści

1740

Dziewięć, Wólczańska 70,

Mieszkania dziewiętnaście. Leon,

Bez kołnierzyka, świecąc spinką

I medalikiem w formie serca,

Walił się pięścią w brzuch i wołał:

1745

«Ja tobie dam aktora, małpo.

Ja tobie dam aktora!» — Lekarz

Odpiął świecącą spinkę. Potem

Szarpnął koszulę w lewą stronę

I zaczął podsłuchiwać serce.

1750

Wieczór, MiastoA już był wieczór. Przed domami

Ludzie siedzieli na krzesełkach

I wąski złoty pas wszechświata

Ukazał się korytom ulic.

Gwiazdy, niebiańskie zalotnice,

1755

Pomrugiwały na ubogich.

XII

Nie miałem serca dla Warszawy,

Gdy opuszczałem miasto Łódź,

Polami sunął zmierzch zmurszały,

Pogrzebem w mgłę się pociąg wlókł,

1760

Drogę mą w przyszłość zawieszały

Kotary ciężkich, starych dum,

Strach stukał we krwi, przemieszany

Z usypiającym stukiem kół,

A powróz wspomnień, mokry, szary,

1765

Taszczył za sobą miasto Łódź,

Szedł brzęk żałosny przez obszary,

Nie Łódź — łódeczkę ciągnął sznur,

I pociąg trząsł się jak blaszany,

Dziecinny śród dorosłych dróg,

1770

Dzieciństwo, Wspomnienia, DorosłośćI zabierałem do Warszawy

Maleńki światek snów i zmór:

Te dwie, olbrzymie, niegdyś, szafy,

Gobelin płowy, zegar, stół

I gimnazjalnych klas koszary,

1775

I ulic kurz, i fabryk mur,

I nieba łachman strupieszały,

I złote na nim gwiazdy złud,

I po podwórzach bieg zdyszany

W poszukiwaniu gór i burz —

1780

I już mnie z Łodzi do Warszawy

Nie pociąg, lecz karawan wiózł,

I jak żałobnych wieńców szarfy

Zwisały strzępy trosk i trwóg:

Że jestem biedny i myszaty

1785

I że w mieszkaniu będzie szczur,

Że ojciec coraz dalszy, starszy,

I jak ja przejdę przez ten grób?

Że matka roi swe koszmary

I wciąż nad biedną krąży kruk;

1790

Że siostra płaszczyk ma zwiotczały

I kreskę krzywdy w kątku ust;

Że nie podołam sam wierszami,

Kamienie lepiej w Łodzi tłuc,

I po co jechać do Warszawy?

1795

Ach, wrócić, wrócić na twój próg

I w świętych oczu twoich szafir

Wtopić swój los i ból, i trud —

I oto żalu depeszami

Telegraficzny szarpię drut,

1800

A tobie w kinie lśniący szatyn

Wgaduje w uszko rychły ślub,

Silnymi łudzi rozkoszami

I rwie płaczące druty strun,

A szyby dziobie deszcz szurszawy [404]

1805

I pociąg sapie w szumie chmur,

I oszalałe widm orszaki

Podnoszą się ze słotnych pól…

Tak dojechałem do Warszawy,

Gdy opuściłem miasto Łódź.

Część trzecia

Rozdział pierwszy

I

Wiatr, Stworzenie, Obraz świata, Poezja, WspomnieniaWiatr Tobie, Boże, huczał pieśni,

Gdyś z mroków wykrzesywał świat.

Chaosu świadek i rówieśnik,

Wiatr Tobie, Boże, huczał pieśni,

Wodami wstrząsający wiatr.

Wiatr — gniew otchłani zbuntowanej,

Potęgi Twojej pierwszy bard,

Homer Genezis opętany,

Co w chwiejbę wprawił oceany

Rytmicznym rykiem swoich skarg.

I taki był ów zryw stworzenny,

Taki prawichru Tobie hymn,

Że wód wzburzonych ogrom pienny

Do dziś w kołysie trwa bezsennym,

Pomrukiem w brzegi bijąc złym.

Do dziś — bylinnik [405], rapsod [406], epik,

Początku chmurobrody dziad,

Pierwotnej wojny wiarus ślepy —

Wspomnienia szumne lubi wiatr…

Tak aktor, tragik starej szkoły,

Co w rolach królów grzmiał przed laty,

Wspomina młodych dni żywioły:

Pięcioaktowe swe dramaty.

A ten najczęściej: gdy w zamęcie

Rozpaczy starczej, w noc burzliwą,

Przy gromów akompaniamencie

Łbem skołatanym dziko trzęsie,

W chłoszczące niebo wznosi pięście

I klnie swą dolę nieszczęśliwą…

Lub gdy, przedśmiertnie obłąkany,

Trupowi córki ukochanej

Żale swe szlocha, klęski, krzywdy,

Rzęzi chwytając się za szyję

I — «Nigdy! nigdy! nigdy! nigdy!»

I po raz piąty «Nigdy!» wyje.

Potem umierał. Potem brawa.

Huragan braw. Więc zmartwychwstawał.

Wreszcie na wódkę szli z Gloucesterem,

Edgarem, Kentem [407] i suflerem.

Dziś nie Szekspiry i nie Liry…

Dziś za pięć złotych i kolację

Da w Starym Sączu w restauracji

«Wieczór humoru i satyry».

W palcie, z kołnierzem podniesionym,

Jeden jedyny w zimnej sali,

Czeka na gości. Blask się sączy

Pomarańczowy i przyćmiony

Wątłego prądu w Starym Sączu

(Pamiętasz chyba, jak się pali

Żarówka na prowincji…). WiatrHuczną

Wicher na rynku sztukę gra,

Afisz mu zrywa, strzępy gna…

Słowem, miał rację Gogol: «Skuczno

Na etom swietie, gospodà [408]!»

I wszystko jest jak Bóg przykazał:

— Panneau[409] na ścianie, malowane

Przez daltonistę-farbomaza;

Czekoladowo-ciemnolila

Nimfa nad wodą się pochyla,

Opodal widać wiatrak w polu,

A w głębi gruzy greckich kolumn…

— I lustro jest jak Bóg przykazał,

Bo co odbicie, to obraza,

I mętnie szkli się śród miraży

Półtora wydłużonej twarzy…

Jedzenie— I, jak przykazał Bóg, jest obrus,

Co geografią potraw obrósł:

Sumatrą szczawiu, Grecją marchwi

I czarnej kawy Morzem Martwym…

— Przykazał także Bóg, by w karcie

Wodniście hektografowanej [410]

Był barszcz, zraziki, sznycel z jajkiem,

Zupa rosolnik i sztukamięs

(Które to danie, przy atencji

Kelnera dla wybranych gości,

Słup szpiku tłusty miało w kości

Mastodontycznej proweniencji)…

— A bufet! Mógłbym Bufetiadę

Napisać polską! Tuzin pieśni!

Lecz zakrakaliby współcześni

(A o potomnych marzyć nie śmiem)

Ten temat… Więc pokrótce wspomnę

Delicje przednie, chociaż skromne:

Słoninki różowawe plastry

Pod pudrem papryki ceglastej;

Przez pół na długość przekrajane

Czółenka twardych jajek z chrzanem;

Rolmopsy; owczy ser w talarki;

Myśliwskich kabanosów parki

(Probierczy kamień wędliniarski);

Chrzanowy sos i sos tatarski;

Kiełbasa w kabłąk — żmija śpiąca,

Własny swój ogon całująca;

W pieprzonym occie ulik [411] w dzwonka

I wokół garnir z korniszonka;

Cielęce nóżki w galarecie

(Biedactwa! Jeszcze się trzęsiecie?)

I wreszcie on, srebrzystej wódki

(Koniecznie dużej, zimnej, czystej)

Najulubieńszy druh srebrzysty,

Kawior ubogich, ust pokusa,

Bezsenne noce Lukullusa [412],

Modły kartofli parujących,

W niebo podniebień dym wznoszących,

Brat mleczny żwawych rybich panien:

Marynowany śledź w śmietanie!

…Jest i w New Yorku ten specyjał

I wódkęm [413] już pod niego pijał,

Lecz wódka nie ta i śledź nie ten,

I nie ta aura nad bufetem,

I nie ja nawet… Mówiąc krótko:

Nam w Polsce, śledziu! w Polsce, wódko!

Tam sobie wami człek dogadzał,

Tam bufet był jak Bóg przykazał!

StarośćI Bóg przykazał, by na starość

Siąść i obrastać śmiercią szarą.

Siąść, czekać — i, na drzwi zerkając,

Łyżeczką bawić się blaszaną

(Pamiętasz chyba tę odwieczną:

Bezblaską, lekką i bezdźwięczną)…

I taki los, i już nie sposób

Inaczej, bo tak przykazano,

By wgniatać resztki papierosów

W kawę na spodku rozchlapaną;

Czekać na lichy strzęp gotówki.

Kolację zjadłszy już à conto;

Śledzić zegara twarz z rozpaczą,

Kiedy kwadransem na dziesiątą [414]

Przepołowiły ją wskazówki,

A miało się o ósmej zacząć;

Znosić kelnera wzrok litosny,

A w uśmiech stroić się żałosny,

Gdy bufetowa, dość obfita,

Przelotnie trąci go oczyma

I znów w warszawskim «Kinie»[415] czyta

Wywiad z fryzjerem Igo Syma [416];

Liczyć minuty coraz pustsze

I oko w oko ze swą krzywdą

Przenicowane widzieć w lustrze

Litery ZCIWONIWDUL KIWDUL

YRYTAS I UROMUH RÓZCEIW:

Afisz nieszczęścia, nędzy, włóczęg…

Już nikt nie przyjdzie, bo wichura

W rozłopotanym płaszczu hula,

Pustosząc miasto. Ciemne poły

Kołują śmieciem po ulicach,

Rękawy dmą się nad kościołem,

A w kapiszonie [417] — twarz księżyca.

Wiatr…Więc bywa tak, że wiatr przedwieczny,

Wiatr przedczłowieczy śpiewa pieśni

O Jakimś — Jednym — Biednym — Śmiesznym

O Nudnym — o Bezużytecznym —

O Zawiedzionym najboleśniej

Wiatr Tobie, Boże, huczy pieśni.

WiatrNie w Sączu i nie tamtej nocy,

Lecz inny wiatr prowincjonalny,

Choć nad Pilicą, dął jak halny,

W ataku żalu i nostalgii

Za mocą równą bożej mocy;

Biblijnie wył wysokie psalmy,

Szlochał i smagał jak prorocy.

I takie brał tonacje wieszcze,

Takim chorałem grzmiał dantejskim,

Że gdyby stał się tekstem, wierszem,

Rzekłbyś, że pisał go Ujejski [418]:

Szlachetnie cierpiał ów Jeremi,

Skowytał, skarżył się i żalił,

Lecz w polskiej poetyckiej skali

Nie znajdziesz go między wielkiemi.

I wiatr był taki — jako klasa,

Styl, poziom, efekt i tonacja…

Wybaczcie, Wietrze i Poeto,

Że was zestawiam. Wierzcie, że to

Nie zarzut, lecz klasyfikacja.

WiatrPod niebem górnolotnie biadał,

W maczugi tężał, hordą spadał,

Lecz gdy rozbijał się o ziemię,

Po ludzku syczał, ględził, zrzędził

I dni ostatnie listopada

Jak liście w stronę grudnia pędził.

Co jeszcze robił? Głupie psoty.

Bo cóż na ziemi do roboty?

Z pułapów tynk otrząsał kruchy,

Naporem wgniatał w izbę szyby,

W dygot wprawiając je brzękliwy,

I jakimś kubłem przewróconym

Z jazgotem rzucał w próg sadyby

Lub zatkniętymi w kołki płota

Garnkami glinianymi miotał…

W tę noc Anielka —

Witaj, mała,

Trzynastoletnia już! Pamiętasz

Goździki, grotę, pożar, cmentarz?

Jakżeś wyrosła, wypiękniała!

Pamiętasz «oko»? Zegar-zmorę?

A dziadek, dziadek gdzie najmilszy?

Co z panią Bielską? Z prowizorem?

A co w aptece słychać?

Milczy

I coś tam sobie szepce tymi

Wargami z lekka mięsistymi,

Schylona chmurnie nad… A to co?

Książka? Ukradkiem? Późną nocą?

Pokaż!

Nieufna i surowa

Podnosi oczy, książkę chowa;

Wyrywam. Zerwie się i krzyknie,

Złymi zabłysły płomykami

Szarotki oczu aksamitne:

«A panu co?…» I w płacz. Niech beczy.

«A tobie co się stało, że ty

Zaczęłaś czytać takie rzeczy?

Zawsze się bałem, że tak będzie,

Że to odezwie się, nadejdzie,

I widać przyszło… Jak? Dlaczego?

I właśnie dziś, w tę noc upiorów,

W noc polską wiatru ujejskiego,

Co rapsodycznie dmie przez szpary?

Anielko!!»

(Tytuł: Krótki zarys

Dziejów narodu rosyjskiego.

Obok pieczątka: «Z księgozbioru

Kamila Rozpędzikowskiego».)

Skończenie świata nad parafią,

Urwanie głowy i księżyca!

Podrywa śpiących dmuchawica,

Stękną, pomruczą i znów chrapią.

Młyn nocy trzęsie się i miele

Lament pustego kotłowiska,

Najsrożej gwiżdżąc przy kościele,

Jakby się bies w igrzysko wświstał.

Spójrz w okno: po kościelnych ścianach

Wędruje blada światła plama,

Błąka się, szuka, a gdy znajdzie

Szczerbę lub rysę na obrazie,

Ręka w blask wchodzi — i na skazie

Malarskim pędzlem barwę kładzie.

Owa świetlista plama mglista

Z latarki elektrycznej strzela.

Na ludzkiej piersi zawieszonej

Jak szkaplerz. Czujny i wzruszony.

Stary ogrodnik, legionista,

Krąży tej nocy po świątyni

I generalny przegląd czyni;

Fryzuje męczennikom włosy,

Nadrabia im przytarte nosy,

Przykrwawia ciernie Zbawiciela,

Maryjne lilie zaś wybiela…

A zwłaszcza stan aniołów sprawdza

Przysięgły niebian rzeczoznawca.

Wysoko stojąc na drabinie,

Dziewierski pośpiewuje z cicha:

«O mój rozmarynie!»

A jest przy wątłym cherubinie

I dziurę w oku mu zapycha

Srebrzystą glinką — ślad po kuli —

I znów fałszywie, lecz najczulej:

«O mój rozmarynie!

O mój rozmarynie!

Rozwijaj się!»

I nawet w stęchłej, mrocznej wnęce,

Gdzie krzyż żelazny zardzewiały

Pół wieku rósł z omszałej skały,

Pootrzepywał z kurzu wieńce,

Zszarzałe wrzosy, niegdyś miodne,

Skurczone kępki macierzanki,

Nieśmiertelników żółte wianki,

O grobach oschle szeleszczące

(O, kwiaty-mumie, śmierć wieszczące!

O, złudne życia prochowisko!

O, bezcelowe i bezpłodne,

Jak ja, jak wszyscy i jak wszystko!),

Więc nawet tam, w grobowcu prawie,

Przy głuchym głazie, skąd czas wyżarł

Nazwisko fundatorki krzyża:

«Ewa Dziewierska» — ach, tam nawet,

Gdy przed śladami liter klęknął

I czule je pogłaskał ręką,

I święte ucałował imię,

Powtórzył: «O mój rozmarynie! —

Rozwijaj się!»…

I długo, długo tak we dwoje

Pośpiewywali, każdy swoje:

Wiatr jerychońsko-bohaterski

O wiecznym śpiewał i ogromnym,

A człowiek prosty, pan Dziewierski,

O rozmarynie, kwiatku skromnym.

Świtem umilkły obie pieśni

I nastał Wielki Dzień powieści.

Wiatr, JesieńWył wicher, wył, aż dnia się dowył…

Na ziemi, wymiecionej skrzętnie,

Był suchy ziąb listopadowy,

Cichutko było i odświętnie.

Dął wicher, dął, aż płuca wydął

I dzień sprowadził jasnooki,

Oszklone słońce zimną dzidą

Mierzyło w ziemię przez obłoki.

Zwolniła biegu rzeka sina,

Stwardniało błocko w koleinach,

Więc miło stawiać prężne kroki

I słyszeć chrzęst przymrozku raźny,

Gdy smacznie chrupią pod stopami

Świeże placuszki kruchych zmarźlin.

I miło, gdy w ten ostry chrzęścik

Spod stąpających butów ciężkich

Wdzwania się szabli brzęk i ostróg

I wydłużony krok miarowy

Nóżek w płóciennych pantofelkach,

Strzelistych, młodych nóg… Anielka

Dotrzymać kroku chce dziadkowi.

Choć całą noc przy pracy spędził,

Dziewierski wesół jest i rześki,

Burczy coś wprawdzie, lecz nie zrzędzi,

I siwe oczy w strop niebieski

Dziękczynnie wznosi, że dzień piękny

Po takiej nocy. Dziś w kościele

Msza uroczysta — pierwsza w wolnej

Ojczyźnie. Jakiś ptaszek polny

Na poczerniałej siadł drzewinie,

Pokręcił główką swym zwyczajem,

Zaświstał: «O mój rozmarynie!»

I pierzchnął. Zapachniało majem.

Idą krok w krok i z dłonią w dłoni,

Brzęczą ostrogi, szabla dzwoni.

«Dziadziu, odzywa się dziewczyna,

A tatuś…» (ciarki go przebiegną,

Jak zawsze, kiedy mu zaczyna

O ojcu mówić «…tatuś toby

Już generałem był na pewno.

Musiałby dziadzio generała

Rozkazów słuchać. Prawda? Musiał!

Szkoda, że nie ma dziś tatusia,

Szedłby tu z nami…» — «Nie pleć, mała».

Ale uparła się i dalej:

«A co mnie, dziadziu, powiadali,

Że ja Moskiewka? Gdulów Ewka,

Ta ruda… Ja dla śmiechu wczoraj:

»Zyg, zyg, marchewka!« — a ta zmora:

»Zyg, zyg, Moskiewka!« do mnie…»

Stanął,

Zdjął czapkę, otarł pot. — «Mówiłem,

Żeby nie… tego!… A ty, panno,

Wciąż o tym… Przecież tłumaczyłem,

Uczyłem… Dam ja twojej Ewce!»

— «Bo tatuś…» — «Dosyć! Słuchać nie chcę!

Ty żaden tatuś! Ty nie ONI!

(Na usta spojrzał) Mama! Mama!»

…Brzęczą ostrogi, szabla dzwoni.

Jakąś gałązkę podniósł, złamał,

Cisnął, podeptał. — «No już… dobrze…»

I idzie brzęcząc. I wspomina,

Bo chrzęst, bo brzęk mu przypomina

Straszną opowieść… Zosia sama

Opowiadała… Jak ten pogrzeb…

Jak szła… jak szła z tą małą w łonie,

Też taki pochrzęst był i pobrzęk…

A ona — wargi w półuśmiechu

Zagryzła chytrze — i sprężyściej,

Gniewniej nogami, jakby chciała

Świetnością kwitnącego ciała

Zemścić się. Bliska nienawiści,

Żołniersko kroki wybijała

I wciąż w tym drwiącym półuśmiechu

Rzucała szare bratki oczu

W profil staremu: «Też mi piechur!

O — tak się chodzi!» Wreszcie poczuł,

Co ten złośliwy znaczy wyścig.

— «Gadiuka [419]!» — syknął. — «Szatan w ciele!»

— «Co, dziadziu?» — «Nic». Już są w kościele.

(Stary miał rację, przyjaciele!)

II

W pijaną młodą noc zimową

Słyszałem w Łodzi na ulicy

Krzyk rozjuszonej ulicznicy:

«Garrradowoj [420]! Jezusie święty!

Ratujcie kurwę!»

Potem nóg tupot, odzew, świstek…

ChrystusBiegłeś na pomoc, Jezu Chryste.

Oszołomiony, wniebowzięty,

Słuchałem w rzymskiej Bazylice

Mszy wstrząsająco niepojętej,

Gdy kameowe, smagłolice,

Marquesy [421] wykoronkowane

Wznosiły oczy zapłakane,

Twej krwi przyjmując tajemnicę.

W Rio, na szczycie Corcovado,

Stoisz kamiennym wielkoludem

Z ramiony rozkrzyżowanemi;

W dzień jesteś krzyżem, w nocy — cudem:

Bóg, Krzyżo-Człowiek świeci ziemi

Jasnością fosforycznie bladą.

Z Brazylii płynąc na Manhattan,

Byłem na groźnym widowisku:

Na statku mszę odprawiał szatan

(W dzieciństwie bies o takim pysku

Wyłaniał się z sennego czadu…).

A to był czarny arcybiskup

Z conradycznego Trynidadu.

Wołał: «O, Lamb of God! Redeemer!

O, Lord!»[422] A potem — Twoje imię,

I co wymówi je — przyklęknie.

Ale co więcej i co piękniej:

W ojczyźnie — samym «pochwalony»

Sławiły Cię co dzień miliony!

Więc bezimiennieżeś WIADOMY

Imieniem podrozumiewanem!

I jak! «Na wieki wieków amen!»

Chwało ogromna, straszna chwało!

To że się imię Twe na co dzień

Westchnieniem, wykrzyknikiem stało

I dźwiękiem pustym trwa w narodzie!

O, czci cudowna! Stać się brzmieniem

O zapomnianej dawno treści!

Być bezpamiętnym przypomnieniem

I bohaterem bez powieści!

Lecz zaszczyt rośnie. Gwiazd dosięgnął.

Już w aureoli gwiezdnych legend

Zajaśniał sfer nieziemskich Regent…

Więc, zdałoby się, kres zaszczytom,

Kres wspaniałościom i potęgom,

Gdy się na każdym Twoim słowie,

Na kroku każdym — klechdy lęgną.

Bo jedną znam prawdziwą sławę:

Tę doskonałą, znamienitą,

Kiedy CZŁOWIEKA — a Tyś człowiek —

Myśl odda we władanie MITOM

I puści w fantastyczny obieg,

W kręgi tajemne, w baśń, w legendę…

Tak pamięć staje się obrzędem.

Więc — mówię — zdawać by się mogło,

Zdobywco chwały niedościgłej,

Że nic Cię wyżej nie podźwignie

Niż cudowności złoty obłok:

Niepokalane Twe poczęcie,

Astrologiczne narodziny

Znachorsko-czarnoksięskie dziwy

I wzlot bajeczny — wniebowzięcie,

A potem — tajna mszy alchemia,

Sakramentalna teofagia [423],

Spektakl ofiary, święta magia,

Codzienna cudów akademia.

To nic, to wszystko nic. Bo ludzie,

My, świat, w malignie uwielbienia,

Uczciliśmy Cię w większym cudzie,

W zawrotnym, nie do pomyślenia!

Bo ponad wszystkie chwały inne,

Należne Tobie i powinne

Za Twą naukę i męczeństwo,

Przypadło Ci bezkresne, wieczne,

Już najszczytniejsze, ostateczne,

Upajające Dostojeństwo:

ABSURD.

ReligiaNie bluźnię. Credo, quia…[424]

Bo oto na opoce szarej,

Na twardym złomie prostej wiary

URZĄD namioty swe rozbijał

URZĄD uświęca bogożerstwo!

Ratyfikuje go w dekrecie!

URZĄD i SZEF! O, Ministerstwo

Spraw Zaświatowych! MSZ-cie!

O, łasko wiary objawionej!

O, Gabrielu w Nazarecie!

O, watykańskie remingtony [425]!

O, kartoteki! O, budżecie!

O, Rosa Mystica [426]! O, Mario,

Schylona słodko nad dziecięciem!

O, buchalterio! Kancelario!

O, konto w banku! O, pieczęcie!

O, ciężki krzyżu męki Pańskiej!

O, Talleyrandzie [427] watykański!

Religia, Słowo, ObrzędyWznieś oczy, Piotrze! Spójrz: z wysoka

Skroś Babel ksiąg wielojęzyczny,

Skroś pychę katedr niebotycznych,

Mozaiki rzymskie i marmury,

Przeziera blask wiecznego Oka

Z nawisłej nad urzędem chmury,

Oka w Trójkącie. Widzisz, Piotrze,

Promienia rozpalone ostrze?

Widzisz, jak spada i przeszywa

Dyplomatyczne twe archiwa,

Strzeliste wieże, skarbce, włości,

Nabożeństw lśniące obfitości,

Ksiąg, bulli i encyklik góry

Zuchwale wyższe niż Oliwna?

Spójrz: skroś ten przepych — żar spojrzenia

Na dno przebija się, w podziemia,

Do NAUKI, do SŁÓW proroka,

I pisze: «Piotrze! gdzie OPOKA?»[428]

Ubi haec Petra?[429] Gdzie ta skała,

Na której wzniósł się malowniczy

Wyrodny urząd namiestniczy,

Brednia wymyślna i wspaniała?

Gdzie głaz węgielny? Gdzie testament

Wyraźny nakaz? W ziemię wryty,

Porosły w tajemnice, mity,

Pleśnieje w mroku. Lecz to NA NIM,

Na fundamencie zapomnianym,

Władztwo rozparło się wielebne,

To wypiętrzone, to podniebne

Olśniewające Magic City!

Lecz ja Twej świętej krwi nie przyjmę

W cienkuszu sakralnego wina,

Ani mi biskup ni kardynał,

Sprawując gusła tragedyjne,

Istoty Twojej nie opowie.

I nie w tym winie ani chlebie

Znalazłem Ciebie, kocham Ciebie,

Lecz w Skale — w buntowniczym Słowie.

CO krzyczy pogrzebany kamień.

Lat przywalony dwutysiącem?

CZYJ jest ten krzyż, to gniewne ramię,

Ogień skroś wieki miotające?

KOMU On przyszedł? Ślepym, chromym,

Hołocie, nędzy, pokrzywdzonym,

On, w szopie lichej urodzony

Rebeliant, Rewolucjonista!

I grzesznej ziemi grożąc niebem,

CO wam przykazał pod tym chlebem,

Wam, możnym i rozwielmożnionym?

Wam, żywcem go pożerającym?

KTO jest ten Bóg w pochodach czczony.

Pod baldachimem obnoszony

Przez Tłustych, Zbrojnych, Wyfraczonych,

Przez Chciwych, Pysznych i Rządzących?

Religia, Władza, ChrystusPamiętam, jak w Cielesne Święto,

Pod rozjątrzonym gniewnym słońcem,

Procesję wiedli tragedianci,

A żądło ognia pałające

Blasków mieniło się tysiącem

W centrum monstancji;

I w ten peryskop tajemnicy

Nos utkwił Książę-Arcybiskup

(Nie nos — ogórek fioletowy);

Szedł, niosąc Ciało dla ulicy…

Dla teatralnej niepoznaki

W magicznym stroju był godowym

Ów pałacowy Arcyfakir

I wschodni kołpak miał na głowie,

Kołpak-niewidkę: by zataić,

Że ziemska prawda — w ziemskim słowie,

Zataić, że człowieka — człowiek

Wielbi w ulicznym widowisku;

Szedł z myślą: «Patrzcie, prostaczkowie,

To Boga niesie Arcybiskup».

A któż to w kornej adoracji

Prowadzi ciebie? Arcyżandarm,

O czarowniku z nominacji

Watykańskiego Talleyranda!

Małpa cezarów! Dzierżymorda!

Kto jego moc? Stalowa horda!

Kto jego «lud»? Pochlebców banda!

A kto sług jego i statystów

Pogromca wieczny? Jezus Chrystus.

Jakże to, książę? Herodianin [430]

Pod baldachimem? Pod tym samym?!

Szepnij mu w ucho, którym strzyże

Przy sacrosanctum[431] swojej wiary,

On — czciciel hostii i ofiary,

Guseł celebrant i wielbiciel,

Nie krzyż męczeństwa dźwigający,

Lecz złote na mundurze krzyże,

Szepnij mu — niech się tak nie liże

Do onej z krwią niewinną czary!

Niech raczej skrzyknie swe janczary,

Paktuje z pękatymi Żydy,

Nowy krzyż ciosa, ostrzy dzidy,

Supły na biczach niech zaciąga,

Niech uczy szydzić, plwać, urągać

I gorzką żółcią gąbkę poi!

Tam jego miejsce i ochota,

W katowni, nie przy boku Twoim.

Bo niechby tej procesji Sprawcę,

Wiekuistego Światłodawcę,

Mógł w łapy dostać… Książę! Magu!

Wierz mi: znów rozdziałby do naga,

Zbił, skopał, oplwał — i rózgami,

Rózgami liktorskimi smagał

Do krwi! do krwi! Tak! DO TEJ SAMEJ!

I ukrzyżowałby! I dobił!

On, on, wiodący cię pod ramię

Zbir, wierny tylko cezarowi…

… Książę! I wiedziałby, co robi…

Chrystus, Władza, RewolucjaNazajutrz donos miał, anonim,

Że… Zresztą nie czytałem listu.

To tylko wiem, że zaraz po nim

Zapisał sobie: «Jezus Chrystus

Agit. wywr. Zbadać. Żyd. Syn cieśli»

(Dwa razy słowo «Żyd» podkreślił.)

Potem się nadął — i zadzwonił,

By Ewangelię mu przynieśli.

(Pierwszy raz w życiu ją zobaczył…)

Nie dał się greckim zwieść tytułem,

Długo studiował tę «bibułę»,

Czerwonym ją ołówkiem znaczył,

I taki z niej wyciągnął morał:

«Nowina — niebezpieczna raczej…

Szengajsty [432] i żydokomuna…

Zadzwonię chyba do cenzora…»

Trzeba mu przyznać, że zrozumiał…

I gdzieś w tym racja jest głęboka,

Gdy mocarz wzywa przed trybunał

Pieśniarza ludu lub proroka:

Bo oto strzała mściwej kary

Przebijająca pierś ofiary

Na wskroś przebija mrok prastary,

Błyskiem wskazując, gdzie OPOKA.

III

Świątynia, Obrzędy, Religia, Tłum, WzrokW kościele ścisk i zaduch zimny,

Wyziewy nędzy; para bucha

Z modlących ust i coraz mgławiej

Na ołtarz patrzeć. Obłok dymny

Rozsnuwa się po świętej nawie.

A ona w tym tumanie płynnym

Jeszcze na domiar oczy mruży…

A że są popielato-mgliste,

Więc gdy tak patrzy coraz dłużej,

Zanurza ołtarz w sennej chmurze

I widzi pole świec gwiaździste,

Zagon migotem kołysany,

Przez łzy mieniący się rzęsiście

Łubinowymi płomykami.

Dlaczego łzy? Bo ją opływa

Miłosność słodka, tęskność tkliwa,

Dziwność i żałość… (To nie ona

Te słowa myśli, zamyślona,

Wpłakana ciepłym zapatrzeniem

W mgłę, mżącą złocistością świateł:

To ja wyręczam ją uczenie

W doborze brzmień i słów ocenie;

Nie ona rządzi poematem.)

Łzy, Miłosierdzie, UczucieŻałość — żałosność — żałościwość —

Jak nazwać tęskność tę i tkliwość,

Tę miłosierdzia błogą falę?

Miłożal… Rzewność bez przyczyny…

Miłożal — tak już zostawimy.

Bądź więc słowiańskim miłożalem,

O, sprawco słodkich łez dziewczyny!

Dziewczyna, Młodość, Piękno, TłumJak na skoszonym łanie zboża

Dziewanna ocalała stoi,

Tak ona — prężna, smukła, hoża,

Kwieciście sterczy wśród nabożan

I łan łachmanów sobą stroi.

Wyprostowana i bezwiedna,

W cekiny świeczek zapatrzona,

Mgłą miłożalu otulona,

Nad tłokiem chłopskich głów się wznosi

I szeptem parnym Boga prosi…

O swoje modli się dziewczyna:

«Za muczenika Konstantina».

Trąca ją dziadek: «Klęknij». — Klęka,

By w swym paletku wyświechtanem

Jeszcze się jednym stać łachmanem…

Religia, Tłum, Obrzędy, Modlitwa, SłowoTłum pojękuje, chlipie, stęka,

Modlą się ciemni, dobrzy, prości

Błagają Postać umęczoną

Niby o łaskę nieskończoną,

Niby o cud, o blask wieczności,

Bełkocą pozmieniane nazwy

Zapadłych wiosek w Mniejszej Azji,

Imiona groźnych wojewodów,

Rzymskich żołdaków i łajdaków,

Żydowskich cieśli i rybaków,

Bo w głębi serc, u dna, u spodu,

Wierzą, że TO, i nic innego,

Że TO wybawi ich od złego,

Od wojny, ognia, moru, głodu…

Wybawi — i niechybnie sprawi

Cud urodzaju i przypłodu.

Brzęk dzwonka rozległ się — i senne

Wzdrygnęły się aniołki ścienne.

TłumJak biedne zwierzę w wór zaszyte

W ciemności pełznie ślepym torem,

Tak nagle tłum ku ołtarzowi,

Jednym łachmanem, jednym worem

Raz naprzód pełznął, o krok jeden,

O nową nędzę i pokorę.

I tak jęknęli przy tym zrywie,

I tak opadli żałościwie,

A na ich twarzach, w bruzdach troski,

Taka czerniała moc surowa,

Jakby to wyśnił Rostworowski [433],

A Schiller [434] wyreżyserował.

Więc teatr. Tak. To gra Piotrowy

Ubogi zespół starodawny…

Chwała bożemu teatrowi!

Mistycznym przejmujący mrowiem,

Dramat zaczyna się przesławny.

Zgroza na scenie. Syn Józefa

I Marii — Marii z Dłuskich — krągły,

Różowy, dobroduszny blondyn,

Czterdziestoletni Adam Stefan

Komoda: znawca starych kolęd,

Szachista, ziolarz i abonent

«Kuriera Warszawskiego» (nawet

I współpracownik: raz w niedzielnym

Numerze, przed dziesięciu laty,

Artykuł był: Co mogą kwiaty?

Pod pseudonimem «Adam Zielny».

Dowodził w nim, że wyciąg z bratków

Oczyszcza krew. Aptekarz na to

Wykropił replikę zjadliwą:

Że tak, że owszem, jako żywo,

Że milion takich zna wypadków,

Lecz, że to sprawa «od Adama

[Złośliwy, bestial!] taka znana,

Wypróbowana i stwierdzona,

Że szkoda czasu i atłasu,

By nowy Adam…» i tak dalej.

A tytuł był: Królowa Bona

Umarła czyli świat się wali.

Ale mu nie wydrukowali.

Tak się zaczęła waśń złowroga

I pokłócili się na wieki:

Aptekarz przestał wierzyć w Boga,

A ksiądz nie chodził do apteki.)

I oto — z niepojętych przyczyn,

Bo z ludzkich ksiąg, bo własnym trudem —

Wzorowy teologii student

Przywilej zdobył tajemniczy:

Adam Komoda pośredniczy

Między Zarządem Bóstw i ludem.

Ach, prawda! Przecież mu święcenia

Na sprawowanie aktów boskich

Biskup Kuczyński w Płocku dawał,

Syn palestranta Stanisława

I Apolonii z Woźniakowskich;

A temu — inny. A znów tamten…

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

I oto w mroku lat zamierzchłych

W podziemiach klęczy pierwszy zwierzchnik,

Obdarty rybak galilejski,

Przed promienistym Rebeliantem.

Na scenie dziwy. Ksiądz Komoda,

Odziany w ciężki płaszcz chaldejski,

Odgrywa z Szymkiem ministrantem

Dramat judejski — po łacinie.

Rzecz ma charakter symboliczny,

Ucudowniony wątek ginie

W błękitach mgiełki poetycznej,

W oparach ciał… w kadzideł dymie…

Rzecz o morderstwie politycznem.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

OgieńBo to są ognia zwykłe dzieje,

Że o nim wieść tajemniczeje:

Że gwiazda staje się zwiastunem,

Że piorun staje się Perunem,

A buntowniczy ducha ogień,

Ludzkiego serca żar najświętszy,

Srożeje, wzmaga się i rośnie

W poezji burzę i pożogę —

I tak się człowiek staje Bogiem,

I tak się kościół nad nim piętrzy.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Dobiega końca adoracja

I dialog księdza z ministrantem.

«Ite, missa est»[435]. — «Deo gratias»[436]

Zawiedli basem i dyszkantem.

KsiądzKsiądz w zachwyceniu głowę kłoni,

A potem — zamiast w twarz zabójcy

Z ołtarza rzucić krzyk i płomień —

«Placeat tibi»[437] rzekł do Trójcy,

Pokornie prosząc tę Ideę,

Aby dramatu wykonanie

(«Obsequium servitutis meae»)

Znalazło święte jej uznanie…

Błaga też, manibus prostratis[438]

(Jak już łacina, to łacina),

«Ut sacrificium, quod oculis

(= Przed oczy) tuae maiestatis

Indignus (= nie wart jej) obtuli

(= Złożyłem lub przyniosłem) tibi

Sit acceptabile; mihique

Et omnibus, pro quibus illud

Obtulit, sit, te miserante,

Propitiabile»…

Tak w cezarów mowie

Korzył się Adam, płatny człowiek,

Przed wiekuistym Rebeliantem.

W kościele coraz duszniej, gęściej…

Kadzidło nędzy — zaduch parny —

Udaje stary dym ofiarny,

A ludzki duch, rozgrzany ciałem

I modłów żarem, i zapałem,

Przez pory lotnie się uwalnia.

Parują łachy odtajałe

I kościół kłębi się jak pralnia.

Już i epilog przecudowny

(Niedoceniony na widowni).

Przebrzmiał… «Et verbum caro factum»[439]

I — koniec mistycznego aktu;

Już Actor poszedł do zakrystii.

Po jego ciele pot kroplisty

Strumieni się pod szatą mszalną,

Więc zdjął opończę orientalną

I siadł zziajany, wietrząc ciało

I rozgorączkowaną duszę.

Kiedy ochłonął, w rzewnej skrusze

Westchnął i szepnął: «Mój Jezusie!»

I znów «O mój Jezusie!» — jakby

W zdumieniu słodkim, w dziwie nagłym

I jakby w coś uwierzyć nie mógł…

Uszczypnął się, w policzek trzepnął,

Nie, to nie sen. «O mój Jezusie!…»

Czy nic nie słyszysz w tym westchnieniu,

O, muzykalny czytelniku?

Bądź łaskaw i przysłuchaj mu się…

Bo dla mnie ono echem płynie:

Myślę o starym ogrodniku

I słyszę: «O mój rozmarynie,

Rozwijaj się…»

Ocknął się ksiądz i rzekł do Szymka,

Co z namaszczeniem należytym

Sceniczne czyścił rekwizyty:

«Skocz no, chroboczku, do Herślika

I przyniś ksiendzu śklanke mlika.

Zimnegó. I niech w Tómaszowie

O »Kuryer« się kóniecznie dowie.

Spamiętasz? To się spiesz, bom ochrypł.

»Kuryer«! I mlika mi nie rozchlip».

Potem, zapałką dłubiąc w uchu,

Jakoś się tępo zaniemyślił

Wpatrzeniem w pole spustoszone,

W okienną ramę oprawione.

Dzień w uroczystym trwał bezruchu,

Wyraźny, duży, osowiały,

Jak pomnik zapomnianej chwały.

Ksiądz rzekł: «I cóż ty, boże dzieło?»

Smutne pramgnienie go musnęło

I znikło, jeszcze niezaczęte.

Gdzieś w polu kozy zabeczały

O swoim, kozim, niepojętem.

Już lud wykichał się, wysiąkał,

Wykasłał hucznie i wychrząkał

(W koncercie tym, rzecz oczywista,

Świetny odznaczył się solista,

Kto? Wiemy). Już się gospodynie

Łez do sytości nałykały,

Głowami gorzko nakiwały,

Już gospodarze: Drozdy, Binie,

Galotki, Stępnie, Kłosy, Braccy,

Mizery, Kwiatki, Sałagaccy,

Rękawem wycierając wąsy,

Ponaszeptali sobie wzajem.

Gwarowym swoim obyczajem,

Moc przygaduszek i parlance'ów [440],

Wątłych, z półsensem, asonansów,

Tych różnych «oci gorunc», «jogzez?»,

«Aćcie go jagun», «to i dobze»,

Lub «tyloz tego», «no i cóz wy?»

(Są to właściwie macki drużby [441],

Próbne haczyki konwersacji);

Już niepojęty drobiazg żwawy,

Wszędzie ochoczy do zabawy,

Dość się śród ławek nauwijał,

Nazbijał bąków i nawiercił,

A ów drobniejszy, ów przy piersi,

Dosyć po chińsku nagaworzył

I smacznie śpi w przybytku bożym

W błogości niczym niezmąconej…

Ksiądz Adam wchodzi na ambonę.

ŚwiatłoSolenne słońce lufą pyłu

Z górnego okna w głąb się wbiło,

Miriadyzując mgły gołębie,

I promienisty słup wybuchu

W panicznym roi się rozruchu

Tęczowych dążeń i zakłębień.

Olśnienia ciepłe ją oprzędły…

Gorąco. Zdjęła płaszczyk zwiędły,

Siwy sweterek swój obciąga

I wczesne wzgórza piersi prężnych,

Dumna z nich, ślicznie wyokrągla;

Gromniczny ogród poza mgłami

Topazowymi kapie łzami…

Tam są jej oczy zachwycone,

Przywarte do sennego lśniwa.

Z uśmiechem żalu je odrywa

I wzrok podnosi na ambonę.

Wiotka a rosła, wyśmienita,

Stoi zuchwała Sulamita [442].

Kobieta, Ciało, Piękno, Uroda, ErotyzmOd lata już to w niej wzbierało…

I gdy w czerwcowym blasku rzeki

Pluskała przebudzone ciało,

Lubiła, że owocowało,

Zagłaskiwała, przemieniona,

Złocony atłas morelowy,

Smukłości nóg, krąglenie łona,

A widząc w zielonawej wodzie

Uwodną kształtów miłościwość,

Potakiwała swej urodzie,

Krzyczała szeptanymi słowy

(Zapamiętajmy tę właściwość)

Niepowiązany hymn zmysłowy,

Bezładny potok żarliwości,

Obietnic, błagań i zaprosin —

I rzekłbyś, że to smagłolica

Salomonowa miłośnica

Znów swej urody ogród głosi,

Miłego woła pieszczotami,

W ramiona go spragniona garnie:

«Piersi me jak bliźnięta sarnie

Pasące się między liliami!

Źródła ogrodne, żywe zdroje

Już się z Libanu gór wybiły,

Wnijdź między wonne drzewa, miły,

Rozkoszne jedz owoce moje!»

Nie taka brzmiała pieśń nad rzeką,

Nie tymi słowy śpiew jej dzwonił,

Ale jej było niedaleko:

Tyle, co jabłku od jabłoni,

Z której się teraz z cichym świstem

Gad wypłomieniał, gad ziejący…

Ołtarz się nagle stał złocistym.

Dzwoniącym drzewem gałęzistym,

A z drzewa giętkim spełzał wężem

Febryczny, fosforyzujący

Pomiot pamięci podnieconej.

Plamami gęstych barw spocony:

Gad gorączkowych zjaw i przejrzeń.

Rozkwitów nagłych i rozbłyskań,

Ruchami sprężeń i rozprężeń,

Pijaną pianę tocząc z pyska.

Wił się i drgawił w prochu ziemi

Zwycięskim rytmem nieomylnym

I w susach naprzód bił wszechsilny

Jambami żądz napastliwemi.

DrzewoJak brzoza, gdy ją księżyc rzeźbi

Palcami nocy i magnezji,

Wynika w całej srebrnobiałej

Swej brzozowości okazałej,

Tak ona — nagle urzeźbiona,

Kurzawą blasku wyróżniona,

Zabłysła księdzu.

— «W imię Ojca

I Syna, i świętego Ducha…»

Szybko przed sobą zawiązała

Kokardkę krzyża w pyle słońca

I słucha — cała dygocąca.

IV

Czas, WspomnieniaCzas — wstęgą snu. Na sennej wstędze

Mijanie. Mijam. Śnię i pędzę.

Mknę sekundami, co mnie dzieją.

Sekunda: cięcie. Stań! Ktoś rozciął

Ten pęd na dwoje, a ja — między:

Między wspomnieniem a nadzieją,

Między przeszłością a przyszłością.

Jak to już dawno! czy powróci?

Wróciło, raptem, na debiucie

I przemieniło teatr w kościół.

Kiedy reflektor z góry rzucił

Snop seledynu przydymiony,

Kiedy zaczęła dziwnie nucić,

Szeptać stopami i ramiony [443],

ErotyzmGdy, niepokojąc chciwe zmysły,

Oddała panom na domysły

Skrzydlate piersi swych bliźnięta

I przepływała, zawinięta

W jedwab perłowy i obcisły,

Jak tlący platynowy płomień —

— O, jak wyraźnie i widomie

Zaiskrzył w zjawie czarodziejskiej

Ów sprzed lat ośmiu ołtarz wiejski

I ksiądz mdlejący na ambonie,

I chłopska ciżba parująca!…

Szelest ze sceny. Sala słucha

I nie wie, że to «W imię Ojca

I Syna, i świętego Ducha…»

Nie z pobożności lub przesądu

(Co u aktorów nie nowina)

Tę inkantację wymówiła,

Lecz jakby z uderzenia prądu

Błyskawicowej tożsamości:

Że tak już było — właśnie wtedy —

Gdy padło «W imię Ojca, Syna»

I że tak wspięła pierś dziewczyna,

Jak dziś «The Whisper Dancing Lady,

Nelly Devera»… (U Brücknera [444]

Powinno być pod hasłem «dziewierz»[445],

Jedyny wywód, innym nie wierz.)

TaniecSwój taniec wzruszająco-śliczny

Anielka sama wynalazła…

«Szeptańcem» Hemar [446] trafnie nazwał

Ten pomysł choreograficzny.

Gdy się rzucała wpław melodii,

Z prądem jej płynąc lub pod prąd jej,

Gdy od muzycznej kropli każdej

Drżała jak liście i jak gwiazdy,

Wtedy ten srebrny dygot ciała

Drobniutkim szeptem dosrebrzała,

Doszeptywała przejmujący

Niedosłyszalny wtór gorący…

Tak morskiej pod księżycem fali

Danym jest, gdy napłynie z dali,

I blaskiem, i pluskaniem nęcić.

Lecz to nie była, jak pisali

Entuzjastyczni recenzenci,

«Pantera» lub «Niesamowita

Kapłanka chuci», «Demonita»,

«Sfinks oddający się bezbrzeżnie»,

«Psyche ze żmij i żądz uwita»,

Ani nie «wiła się lubieżnie»…

Czy była «tajemnicza»? Też nie.

Była po prostu — znakomita.

Kto «marzycielkę» by z niej zrobił,

Zrobiłby krzywdę autorowi:

Bo jakże trzeźwy i surowy,

Jak ostro był wypunktowany

Ten atak rytmu opętany!

Jak precyzyjne, wierne, skrzętne,

Uczuciem bujne, a oszczędne

Były akcenty jej, gdy celnie

Stopami na posadzce sceny

A ust szelestem na przestrzeni

Stawiała punkty nut namiętne!

Oto w mazurku teraz bije

Rtęciową strugą słów a niesłów,

Bryzganych na sekundy gestów:

Syrena w biegłych łuskach tętna,

Promienna, a nie uśmiechnięta,

A gdy na moment uśmiech przemknie

Między rzęsami i ustami,

To zamiast krzyku: «O, jak pięknie!»

I rozsypuje się szeptami.

TaniecTo nie mazurek — to algebra,

Rozwiązująca go zachwytem,

Nie pląs — febryczne ciarki srebra.

Natchnienie ciała w dreszcz rozbite!

I gdy z widowni przyciemnionej

Tysiąc strzał oczu ją przeszywa,

Napływa na nią czas miniony,

Pamiętna wizja natarczywa:

Z ambony patrzy sługa boży

(Jak teraz ten we fraku, z loży)

I woła: «Oto zmartwychwstała!»

I załkał kościół — czy załkała

Sala teatru? Słyszy z bliska

Szloch dziadka wcięty w szloch mazurka,

Cień tańczy z nią, strzelecka burka,

Więc szuka trzepoczącą dłonią.

Chwyciła — dziadziu! — rękę ściska

I, wibrująca w drobnych błyskach

Nut, tańca, rampy i ołtarza,

Głos grzmiący słyszy — a powtarza

Najcichszym szeptem: «…I znów słowo

Ciałem się stało…»

«I zmiłowałaś się, Królowo

Koróny Polskiej… W prochu ziemi

Mócarze legli zwycinżeni,

A myźma wolni!» Chłopi w lament,

Co tak nią wstrząsnął, że na sali

Widzowie się zakołysali,

Jak zboża łan przez wiatr porwany

I poniechany:

W taki się nagle rozbieg wdała,

Jak gdyby ze scenicznej ramy

W morze lamentu miała skoczyć,

Samobójczyni oszalała.

Lecz wnet uśmiechem lotnym zbywa

I rozpęd swój, i tłumu odruch;

I gdy śród widzów się rozpływa

Podziwu i zachwytu pomruk

(Tak luby teatralnej szmirze

«Szmerek na sali») — słyszy groźny

Głos księdza, brzmiący wciąż donośniej:

«Za mynczenników tyj wólności,

Co poginęli na Sybirze,

Za owe bezimienne krzyże,

Za bójowników, za ófiary

Carskich siepaczy» — o, pamięta,

Jak ręka dziadka, spazmem tknięta,

Boleśnie rączkę jej ścisnęła

I zabełkotał żołnierz stary:

«Jezzusie! Zocha! Matko święta!» — —

Pamięta… Tańczy. Wir ją niesie,

Wichura w huczny las poniosła!

W mazurku Polski, jak drzew w lesie,

Czerwieni się w mazurku jesień,

Zieleni się w mazurku wiosna!

Śród drzew więdnących, drzew kwitnących

Liści i kwiecia szumna zamieć,

I szept, i szept, i szept gorący

Popędza krew i rytm, i pamięć.

Gdybyż tak wtedy mogła uciec

Od owych spojrzeń litościwych,

Łez jej ciekawych, wstydu chciwych,

Gdy zapłakani parafianie

Westchnęli i spojrzeli — na nią!

Z gniewem? Nie. Raczej ze współczuciem,

Lecz co spojrzenie, to ukłucie.

O, gdybyż wtedy w bór muzyczny,

W skrzypiący chór znajomych sosen,

I rzucić się na ziemię zimną,

I wspólnym z nimi leśnym głosem

SierotaWypłakać krzywdę swą dziecinną,

Sieroctwo trudne i tęsknotę

Za czymś głęboko niedoznanym,

Co przyszło jej utracić, zanim

Poznała imię utracenia:

RODZICE, żal za RODZICAMI…

To ci, o których świadczy ziemia

Wzgórzami nadmogilnej darni,

Dwa legendarne nieistnienia

Z ciemnym początkiem: że umarli.

Czy ich kochała? To zagadka.

Nie wiem. A jeśli — to jak matka

Swe dziecko martwo urodzone…

(Tutaj by mógł nastąpić traktat

O bezdzietności odwróconej

Czyli o prasieroctwie dzieci…

Lub może tak: Czy słońce świeci

Od urodzenia niewidomym?)

Lecz ją korciły te niewidy,

Tęskniła i marzyła o nich,

Jak patriota Atlantydy

O kontynentach zaginionych.

«Umarli». Rosło w niej to słowo

Woskową różą i żałobą,

Marą i bielą, i gromnicą;

Sterczało obok niej pionowo,

Poważne, ciału równoległe,

Z latami pięło się na szczeble

Chłodną i smutną tajemnicą.

«Umarli». A we wczesnym brzmieniu:

«U-mal-li» — blade trzy sylaby

Widemkiem zapełgały bladym,

Jak zbłąkanemu leśne próchno,

I długo we wspomnieniu trwały

Przedmiotem… Był to dźwięk stężały.

(Daleka Irciu! Czuła druhno

Instynktu mego i sumienia!

Prawdziwa siostro moich widzeń,

Zasłyszeń, doznań, nagłych zdumień!

Kto, oprócz ciebie, to zrozumie?)

Umarli. Szkoda. Trudno. Smutno.

I cisza — pokąd obraz słowa

Nieskazitelną biel zachował.

Aż wtem — czerwone plamy na nim,

Jakby go nożem ktoś poranił…

Umarli — dotąd cisi — krzyczą!

Krew na ekranie. Dramat wtargnął

W balladę sylab oswojoną,

Rozsadził słowa prawdą twardą:

Umarli? Nie! Zamordowani!

Kto ją w tę krwawą mgłę wprowadził?

Kto tajemnicę zdradził? Otóż — — —

V

Otóż tańcząca (co w kościele

Kazania słucha jednocześnie)

Wspomnieniem wpełza pod wspomnienie…

SenSą takie sny: sen śni się we śnie.

Trzy kondygnacje: 1) Wiatr się wzmaga

W muzycznym lesie. Jęk mazurka

Porywa myśli, jak huragan,

I w szopenowym listopadzie

Wiruje oficerska córka.

2) Gdy ksiądz «moskiewskich zbirów» gromi

I «rzundy carskich sług mordercze»

Gniewnie zaczyna tłuc w niej serce,

Na twarz gorące biją pąsy;

Powolnym półobrotem głowy

Wymierza prosto w twarz dziadkowi

Wzrok groźnie o coś pytający…

Bez odpowiedzi. — 3) W tym momencie

Kościół w jej wizji zaczął mętnieć,

Maleć i ściemniać się. Noc duszna

W komórce przy aptece. W sen jej,

W oddech, karmiony zapachami

Leczniczych ziół i mdlącej chemii,

Wdziera się nagle mroczna, dzika,

Przygnębiająca woń goździków,

A gawiedź dźwięków nieposłuszna,

Rojny tłum gwaru, gna głuchymi

Słoworodami strzępiastymi —

W chaosy leci kwiatów ambra,

Zmieszana z sennym dialektem;

Maszynka snu obrabia szeptem

Męczący wyraz: sombra — sangra —

Warga — agawa — arbia — angwa —

Aż wyrzuciła go w okrzyku!

Patrzy struchlała: zwid się wcielił…

Chuda, wysoka postać w bieli

Mątwi się w ciemnym pokoiku.

Ze scenicznego reflektora

Kościelne słońce w oczy świeci.

Dwa snopy blasku. Nagle — trzeci.

Trzy w jednym: ciemnię jej alkowy

Rozśnieża promień księżycowy.

Wysoki jak bocianie gniazdo

I sam jak bocian tokujący,

W dreszczykach, gestach i ukłonach

Aptekarz w długich kalesonach

Stoi w poświacie. Szklane oko

Tkwi w oczodole martwą gwiazdą.

Posępny balsam Sangwarabia

Był to płyn ciemnorubinowy,

Ciężki i gęsty. Gdy magister

Warzył go w tyglu nad ogniskiem,

Zapach wywaru ją przyprawiał

O mętny lęk i zawrót głowy.

Szef, sypiąc z oka cętki iskier,

Specjalnie stawał się nerwowy.

To nowej cieczy w syrop strzyknie,

To proszku drobną doda szczyptę,

To schyli się i okiem lata

Nad starożytnym manuskryptem

Z napisem Magia Venerea [447]

I powie: — «Ósmy cudzie świata!

Podaj »Cyanus Centaurea«[448]

Lub »Menyanthes Trifoliata«[449]».

Daremny trud! Choć biedny Kamil

Coraz innymi składnikami

Udoskonalał swą tynkturę,

Nic nie pomogły zioła, które

Z miłosnej brał farmakopei.

Nic nie wskórały po kolei

Wszelkie sposoby, sposobiki

Ani paryskie specyfiki.

I machnął ręką owczarz Plicha

I królowolska kowalicha,

Gdy go zawiodły «suche mrówki

I we krwi koźlej ikra żabia»…

I nie pomogli mu w Warszawie

Profesorowie ni «fretówki»[450]…

Więc w desperację popadł prawie

Twórca balsamu Sangwarabia,

Któremu własny wynalazek,

W najlepszym razie — nie zaszkodził…

Wiadomo: szewc bez butów chodzi.

Starość, Młodość, Pożądanie, Ciało, WzrokAż pomysł olśnił go szalony!

Oślepiający, słodki pomysł:

Że ona… że to giętkie ciało,

Co tak znacząco dojrzewało…

Że tam zbawienie i ratunek!

Zaczął zaloty. Sprośnym cieniem

Puścił na ścianę zaproszenie,

Ruchami podnieconej małpy

Galanteryjnie wił się, skręcał.

Zerkając na jej smukłe kształty,

I, zmysły jej młodziutkie trwożąc,

Niezgodą oczu ją zadręczał:

Żywym błagając, sztucznym grożąc.

Lecz szklaną groźbę dawno znała,

Przyzwyczaiła się od dziecka;

Prośba ją raczej przerażała…

Pokorna niby i nieśmiała,

A rozpaczliwa i zdradziecka.

Na ogół, choć nieswojo było,

Było ciekawie, dziwnie, miło.

Nie mówił nic, nie napastował,

Tylko tym oczkiem gorączkowo

Wgarniał się, wsysał w nią i wklejał,

W fantazji rosła mu w ideał,

W jedyną, cudotwórczą łaskę,

O którą wzywał, zapatrzony…

W imaginacji rozjątrzonej

Świętym stawała się obrazkiem,

Madonną, czczoną przez parafię —

By wtem powalić ją, rozrzucić

I wcielić sen jałowej chuci

W pornograficzną fotografię.

(Miał całe stosy tych arcydzieł

I marzeniami się wyżywał

W nieosiągalnym ich bezwstydzie.

Z równą tęsknotą, głodną, chciwą,

Niegdyś przyglądał się rycinom

W dziecinnych książkach podróżniczych

Lub dziwolągom nazw na mapach;

Patrząc, w wyprawach uczestniczył,

Pławił się w słońcu tropikalnym,

Na kokosowe właził palmy

Lub słyszał złotej, gibkiej lwicy

Stąpanie na sprężystych łapach.)

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Pożądanie, Ciało, Starość, Dziewczyna, SzantażByła to groźna noc. Nad ranem,

Gdy już (jak muzealny szkielet:

Z rozluźnionymi wiązadłami)

Osypał się, osunął kośćmi

I siedząc w kącie łóżka szarzał

Garbatą stertą znikomości;

Gdy ręce, dotąd rozbiegane,

Ręce karciarza i kuglarza,

Przestały mlaskać po jej ciele,

Tylko je smutnie załamywał,

Gdy klęskę swą rozpamiętywał —

Diabli go wiedzą, co go naszło,

Że wlepił w nią źrenicę straszną

I zdradził sekret… «Ale, mała,

Jeżeli komu słowo piśniesz,

Pamiętaj, będziesz żałowała…»

Tu łypnął ślepiem. Obiecała.

Nie wiem, rozmyślnie czy bezmyślnie,

Czy chciał doznany pomścić zawód

I przykrość zrobić, dopiec, dociąć,

Czy rozczulony jej dobrocią

Chciał się odwdzięczyć opowieścią,

Czy też, po prostu, że bałamut,

Fontanna plotek, gawęd, ramot,

Wpadł z ekscytacji w trans gadulstwa

I zamiast pleść swe zwykłe bzdurstwa

Skierował rzecz na łódzki dramat:

«Ty, nimfo, jesteś pogrobówka»

(Miał takie swoje różne słówka:

Wypęklak, szpunt, niedocof, boczniak,

Którymi z odpowiednim gestem

Rodzaje dzieci uwidoczniał),

«Sierota kwadratowa jesteś…

Korzonki w ziemi… A rodzice» — — —

No i wypaplał tajemnicę.

I dowiedziała się dziewczyna,

Że ojciec «padł od polskiej kuli,

A mamę na śmierć ci zaszczuli

Patriotniki w pejlerynach…

A twój dziadunio z nimi trzyma!

Teść porucznika Iłganowa

Z hersztem bandytów spod Rogowa [451]!

Hańba, kniaziówno!» Tu się zerwał

I w patos: «Iłganowa! Krewna

Mieszczerskich!» (zmyślił to). «O! Ty

Bogopodobnaja cariewna [452]

Kirgiz-Kajsackija Ordý!»

Wreszcie zabredził o Drewlanach [453],

O Obotrytach [454] i Wiatyczach [455],

Nawet o runach i Swarogu [456]…

«Dam ci książeczkę, to przeczytasz…

Wam — carstwowat'[457], kniażnà, jej Bogu!

Gardź! Stroń, Sławianko, od swołoczy [458]!

Krew twego ojca na ich łapach…

Nu, a tiepier pakojnoj noczi [459]…

Wybacz wujkowi, że fajtłapa…

Pocałuj… Nie bądź taka dzika…

Pakojnoj noczi, Anżelika

Konstantinowna»… I poczłapał

Ku drzwiom, przybity, zdruzgotany…

Ale po drodze — oczywiście,

Mrocznego kozła sprezentował

Na popękanym wapnie ściany.

Ważna to była noc. Pomyślcie:

«Dorosły» («z brodą»!), «szef», «mężczyzna»,

«Bogaty» (ona była «biedna»),

Upokorzony klęczał przed nią,

W nikczemnych płaszczył się umizgach,

W tańcu komicznych podrygiwań,

Bełkotem nieprzytomnym bryzgał

I jak kościelny dziad w łachmanach

Jałmużnę jakąś wybłagiwał:

«Królowo!», skamlał, «ukochana,

Uratuj, przytul, dobra, święta,

Jedyna, twój niewolnik, wszystko!»…

I patrzał w nią jak stare psisko,

Co jakieś grzechy ma rzekome

Na psim sumieniu przerażonem,

Więc pysk do ziemi przywarł, leży

I boi się, że pan uderzy,

I tylko oczy, zapłynięte

Łzawiącą urojoną winą,

Spode łba czasem wzniesie smętnie,

Żeby zobaczyć, czy gniew minął.

Z początku dreszcz nią wstrząsał zmienny:

Ze wstydu — żar, ze strachu — zimno,

Lecz gdy dostrzegła wzrok przyziemny,

Wzrok żądzy, ostrej a daremnej,

Gdy się poniżył, unicestwił

I stał się z napastliwej bestii

Bestią bezsilną, nieszczęśliwą,

Wstąpiła w serce ciepła tkliwość,

Poczuła nagle niedziecinną

Litość… łaskawość miłosierną:

Jak ziemia ojca jej bezmierną,

Jak dusza tamtych stron — głębinną.

I była w świecie Wielka Chwila,

Nieznana jak Nieznany Żołnierz,

Bez-sławna… ale w takich Chwilach

Niebo uśmiechem się rozchyla

I w wiecznej światła z mrokiem wojnie

Zwycięska dobroć zło przesila:

Na tę sekundę, na tę jedną,

Niezapisaną, bezimienną.

Ewangeliczna była Chwila,

Gdy, słodką łaską uskrzydlona,

W gołębie wzięła go ramiona

I litościwie przytuliła,

I nagle — warg soczystym spazmem —

Litość mu w usta wcałowała.

Zrozumiał: że się zmiłowała

Nad grzesznym, zrozpaczonym błaznem.

Sposępniał, zgasł. I zapadł, niemy,

Szkieletem w kąt. A dalej wiemy.

VI

Szept — maczkiem dotąd się sypiący.

Usypiającym siewem ciszy,

Tak że go sala ledwo słyszy —

Zaczyna groźnieć i wyraźnieć,

Zaczyna śrutem siec żelaźnie:

Tancerka szepce jak szalona.

Kulomiot zemsty. Cel — ambona.

Za krzywdę, za niesprawiedliwość!

Bo jakże to, na święte rany

Chrystusa!? Podli, podli, podli!

Siepaczem jest — zamordowany,

A ksiądz się za morderców modli!?

Nie krzyknie, ale całą moc swą

Wytęży — odwetowi zadość:

Za pamięć ojca, za sieroctwo,

Za wstyd przed ludźmi, za nieprawość!

Ta moc napina nóg cięciwy

I łuk kwitnących biódr napręża,

Unosi piersi miłościwe

Rozkołysanej krwi napływem,

Rozchyla wargi, źrenice zwęża.

Ta moc jest w Ciepłem, Tajnem, Żeńskiem,

W onem, choć własne, podglądanem

W świtaniu rzeki zwierciadlanej…

O, Mądre! Piękne! O, Zwycięskie!

Przedwczoraj właśnie, duszną nocą,

Unicestwiony ową mocą,

Sam pan magister jęczał, kwiczał,

Na klęczkach trząsł się niewolniczo,

Z modlitwą wspinał się do ust jej…

Więc zaufana w swej potędze,

Chytrze — spokojnie a rozpustnie —

Ciałem zaczyna walczyć z księdzem.

Szept coraz bardziej się nasila

I metalicznym pulsem wali,

Jędrnieją celne rzuty sylab,

W poemat rosną — i na sali

Po widzach ciarki. W loży — trwoga.

Bo w lożę, jak w pozycję wroga,

Jakby to była kazalnica,

Niewiarygodne bije słowa

Zrewoltowana tanecznica.

Loża jest sześcioosobowa,

A jedna siedzi w niej osoba.

VII

Deszcz, Czas, JesieńGdy się to dzieje, deszcz zacina

Szyby plebanii nad Pilicą.

Rozklekotała się mieścina,

Rozchlupotała się mieścina,

Rozsepleniła się mieścina

Listopadową chlustawicą.

I znany, smutny rozszept ciszy

Pluskowi deszczu towarzyszy:

Szemrzące sączy się milczenie,

Czas ciurkiem monotonnie ciecze

I świerszcz nakręca niestrudzenie

Mikroskopijny zegareczek.

Wszystko jak echo. Ksiądz Komoda,

Wsłuchany w noc i niepogodę

Jak w muszlę jeszcze mokrą — słyszy

Jakby stłumiony stuk klawiszy

W struny martwego fortepianu;

Szybkie to, sypkie i dalekie

I klapie pod zamkniętym wiekiem

Młoteczkującą pieśń drewnianą.

Ksiądz znów zagląda do «Kuriera»

I czyta, jak sto razy przedtem:

«Teatr Alhambra… Dziś premiera…

Nelly Devera… Taniec szeptem…»

Deszcz, ŚwiatłoWpatrzył się w szybę. Tam, jak w lustrze,

Stołowej lampy blask się pluszcze,

Rozwidnia kręte dżdżu strumienie,

Rozwadnia ognie złotodrżące

W płynne iluzje i desenie,

Jakbyś przez szkła oddalające

W uciekającą patrzał scenę…

Pod głuchy, tępy werblik rytmu,

Pod echo słów płynących z dala,

Tętniąca pieśnią starożytną

Alhambra wspomnień się zapala.

I widzi ksiądz kościółek wiejski

Z trybunem bożym na ambonie

I ręce swoje roztańczone,

Opadające, wzlatujące,

Załamywane, błagające,

Kiedy w ekstazie kaznodziejskiej

O Polsce mówi. O Niej, o Niej,

Którą w mistyczny obłok spowił,

I niebo widzi, gdy ludowi

O zmartwychwstaniu jej obwieszcza,

Bo ją wyśnioną odziedziczył

Po fantastycznych naszych wieszczach;

Bo nierozumnie, ale święcie,

Jak w Boga wierzy w to widziadło

(Cudoż bo cudo nam przypadło

W owym genialnym testamencie!) —

Więc: gdy w serdecznym uniesieniu,

Płacząc ze szczęścia, myśli o Niej,

Że jest Tęczowa, Chrystusowa,

Ojczyzna Wcielonego Słowa,

«Ty, Co Myśl Boga Nosisz W Łonie

I Losy Świata W Swym Zakonie…[460]

Kościele Widomego Czynu

Ucieleśniony W Bożym Synu…» —

Kiedy w natchnieniu i zapale

Wznosi się ku Niej Wywróżonej,

W Niebiesiech Ducha Zawieszonej

Mesjanistycznym epinalem [461],

I już ma krzyknąć z całej mocy:

«Witaj, Błękitna Jeruzalem!» —

Wzrok— Szare, wilgotne, ciepłe oczy

Mrużkiem muskają jego lica.

Przestały. Potem znów. Na dłużej.

Znikło. I znów. I miga, mruży,

Już źrenicami drga w źrenicach…

Tak, czasem, blada błyskawica

Zwiastunką bywa krwawej burzy.

Zamiera ksiądz. Bo moc niezwykła

To z ziemi w niebo go uwodzi,

To z nieba ściąga go najsłodziej.

(Tu — apropoetycznie — wykład

O przyrodniczym rodowodzie

Tych grzesznych «oczu nad oczami».

Tej «pieśni nad pieśniami». Otóż:

Między gwiazdami i kwiatami

Są, jak wiadomo, silne błyski.

Prąd nieprzerwanie promienisty

Wzajemne rozprowadza iskry

Między gwiazdami i kwiatami.

I właśnie, kiedy na bankiecie

Botaników i astronomów

Śródgwiezdne omawiano kwiecie,

Śledząc świetlany bieg atomów,

Gdy obłyskano toastami

Nokturny urojonych zjawisk,

A Książę-Prezes srebrnorogi,

Wstępując po drabinie, zawisł

Mniej więcej na połowie drogi

Między gwiazdami i kwiatami —

Wtedy to pewien kwiat przeźroczy

Oczyma stał się… etc.

Taka jest moja hipoteza…

Nie będę przy niej się upierał.)

Ksiądz, Kobieta, Oko, Wzrok, Słowo, Erotyzm, PokusaJak działo ducha zenitowe

Wyrzuca ksiądz w Błękitne Tam

Pociski modłów, próśb, dziękczynień,

A z nimi — siebie i świątynię,

I z całą Polską w niebo płynie

Za rakietami rąk i zdań!

Ale raz po raz z drogi zboczy,

Gdy nieodstępnie patrzą nań

Zmrużone, ćmiące, mądre oczy.

Tropią go — drwiące, prześladowcze,

Kuszą — tumanne, obietnicze,

Ścigają każde jego słowo,

Myśli czepiają się zmysłowo,

Chciałby oślepić je, przekrzyczeć,

A one w grząską topiel ciągną,

Pokusą wabią go nierządną,

Ach, nie przekrzyczy, nie oślepi!

I coraz częściej a ciekawiej

Szuka ich, łowi, wzrok w nich pławi…

A one: pająk aksamitny

Omotujący go kokonem…

Ratuj mnie, ratuj, śnie błękitny!

Ratuj, mocarstwo objawione!

Utrąć te oczy! zgaś! A one:

Dwie ćmy nadciągającej nocy,

Miękko skrzydłami łopocące,

Szept jakiś wzięły do pomocy,

Szept — echo pieśni starożytnej…

I oto do psalmodii szczytnej,

Do niebosiężnych wzlotów księdza

Żmijkami przebiegłymi wpełza

Pieśń Najprzedniejsza, pieśń orężna:

A oręż jej — nie zbrojne armie

Z rozwiniętymi chorągwiami,

Lecz piersi jak bliźnięta sarnie

Pasące się między liliami!

Lecz wino gęste i gorące

Zdobywczych warg, gdy krwią spływają,

Wino cudownie sprawujące,

Że usta śpiących przemawiają!

Lecz żądnych nozdrzy wonność, świeża

Jak jabłek miazga rozgryziona!

I biódr, i ramion wzniosła wieża,

Rozwierająca się na ścieżaj

Rozkoszom króla Salomona!

I słyszy ksiądz, choć nikt nie słyszy,

Wysoki śpiew śród trwożnej ciszy:

«Źródła ogrodne, żywe zdroje

Już się z Libanu gór wybiły,

Wnijdź między wonne drzewa, miły,

Rozkoszne jedz owoce moje!»

Wątleje głos bożego sługi

I słabną ręce wojujące,

Ksiądz jąka się, wyrazy plącze…

Już Tutivillus [462], księżych błędów

I przejęzyczeń kolekcjoner,

Co na kazaniach jest z urzędu,

Zagarnia słowa zniekształcone,

Poprzepuszczane, przekręcone:

To dar dla Biesa Jegomości,

Co nimi salon w piekle mości…

Krztusi się ksiądz, nabrzmiewa pąsem,

Cały w jej oczach, w grzesznej gędźbie.

Ostatnie słowo w krtani więźnie

Jak czasem jabłka ostry kąsek.

Ksiądz zachłystuje się, bełkoce,

A głos rozkazy słodkie śpiewa:

«Wejdź, miły, między wonne drzewa,

Rozkoszne ze mnie rwij owoce!»

Jeszcze resztkami sił się zrywa,

Odsieczy archanielskiej wzywa,

Parafian wreszcie wzrokiem błaga — —

Na próżno! Już w oplotach księżych

Drga, bije, wije się i pręży,

Króluje, beznadziejnie naga!

I wtedy taka rzecz się stała

Jakiej od wieków nie pamięta

Żadna w Koronie diecezja…

Kobieta, Ksiądz, Czarownica, WygnanieBo nagłą furią ksiądz zapałał

I wrzasnął: «Za drzwi! Precz, przeklęta!

Precz, pokuśnico! Milcz, zuchwała!

Taceat mulier in ecclesia![463]

Striga es! Striga! Vas daemonum![464]»

I palcem wskazał potępioną,

I wiódł tym palcem i oczyma

1610

W świat…

Nie zdziwiła się dziewczyna.

Westchnęła, poszła. Dwa strumyczki

Ściekały ciepło przez policzki.

A za dziewczyną, przerażony

1615

Hańbą niewinnej czarowniczki,

Biegł dziadek, błędny i pobladły,

Potykający się, bezradny,

Niczym w łeb pałką uderzony…

Już przy drzwiach byli, gdy jak kłoda

1620

Zwalił się biedny ksiądz Komoda.

Padł twarzą naprzód. Długie ręce

Przed siebie rzucił z balustrady

I zawisł na niej. Tak na scence

Marionetkowej Pierrot blady,

1625

Przez krawędź ramy przewieszony,

Śpi, głową na dół.

Dosyć. Nie lubi ksiądz Komoda

Tych wspomnień. Wprawdzie to już osiem

Minęło lat, a wciąż na nosie

1630

Znak po wypadku… I to dodam:

Że autorytet podważony,

Gdy się tak zwala ksiądz z ambony…

«Gorunc go wziun», mówili chłopi,

A inni, że «musowo popił»,

1635

A trzeci, że «z ckliwości dusy,

Od tyj galówki… Bo un tsymo

Z legionem, to sie kapkę zrusył…

A w tyj Dziewierce winy ni mo».

Baby mądrzejsze: «Nie inacy,

1640

Ino zadała mu pokusy».

Tegoż wieczora pan Ignacy

Wyruszył z wnuczką do Warszawy.

Co dalej — czytaj, kto ciekawy.

Rozdział drugi

I

Loża jest sześcioosobowa,

A jedna siedzi w niej osoba—

Fryderyk Alfred Folblut [465]. W skrócie:

Faf, Fafik, Fafa. Syn Artura

I «Muszki» z ***onów — która,

Nawiasem mówiąc, wycierpiała

Gehennę mąk przy swym Folblucie;

Pan Artur bowiem, lew salonów,

Kankana bujny entuzjasta,

Z niewiarogodną werwą szastał

Rublami starych ***onów:

W szampitrze [466] topił je, w węgrzynie,

U Stempka [467] i w «Aleksandrynie»[468],

W zawrotnych redutowych [469] salach,

Na wszystkich balach i bazarach,

A śród «koryntek» nasz Arturek

Używał jak w haremie Turek.

Ach, te śniadanka, kolacyjki,

Cyrkówki płoche, kamelijki,

Te lumpki, bibki, Ziutki, diwy,

Nimfy z «ogródków» i syfildy,

Szelmutki, bałamutki!… Słowem,

Postanowiła pani «Muszka»,

By mu w sypialni na Miodowej

W ogóle nie ścielono łóżka.

Przebirbantował ćwierć miliona

Pod fin de siècle [470]. Ale po śmierci

Anastazego ***ona

Zostało jeszcze siedem ćwierci.

Śmierć, RozkoszA gdy po latach i pan Artur,

Zwany powszechnie Artiszokiem,

Dał nagle susa w raj lampartów,

Rażony erotycznym szokiem,

Tj., gdy z ramion pewnej Ziutki

Zwalił się martwy w słodkich drgawkach

Rzewnie żegnała go Warszawka:

Szum żalu poszedł przez «ogródki».

Chlipały, w trykot obciągnięte,

Skoczne szelmutki i filutki

I żałowały go namiętnie

Panny od Wedla [471] waniliowe,

Dziecinnych naszych lat królowe,

Kwiaciarki i kwiaciarze z Alej,

Co zwinnie nocą wskakiwali

Na stopnie drynd [472] dwukonnych w biegu,

I subiekt Piotr od Krzymińskiego [473],

I subiekt Leon od Fukiera [474],

I Schmandtke, agent Roederera [475],

I dwaj posłańcy spod Bristolu [476],

Bajeczne wspominając «kursa»,

I cwani pikolacy [477] w hallu,

I babcia w katakumbach Lursa [478],

I zmarkotnieli, osowiali

Kelnerzy z Malinowej sali [479],

A ober [480], który od Karowej

Prowadził raj gabinetowy

(Umysł sceptyczny i głęboki).

Zapisał w swoim pamiętniku:

«Artiszok klapł. Cios dla epoki».

Bogactwo, Pieniądz, InteresPrócz żalu został po Arturze

Pstrokaty melanż majątkowy:

Pieniądze (dużo), domy (duże),

Folwark (olbrzymie, tłuste krowy).

Ogród (ogromne, duszne róże,

Z których spleciono mu z mozołem

Wieniec, co mógł być młyńskim kołem;

Czterech musiało nieść przez miasto

Tę zgrozę ciężką i kolczastą;

Nieśli, pocili się, sapali,

Zranione palce wysysali);

Sad (słynne śliwki «folblutówki»,

Soczyste, tłuste, słodkie, duże);

Akcje ( — nirwana dla gotówki,

Pieniądze na emeryturze —),

Akcje — na mocnym, szeleszczącym,

Na znakowanym, żyłkowanym,

Na prężnym, na «opiewającym»,

Lśniącym papierze drukowane.

Przy nich — kupony, co z macierzy

Ciągnęły złoty sok pyszczkami:

Tak z przyssanymi prosiakami

Bezczynna Świnia w gnoju leży;

«Pakiety» akcji — kupy takich

Kopert pakownych i pękatych:

Węgiel «Buzowo», szkło «Jaskółka»,

Stal «Rumpel, Loevenherz i Spółka»,

Cukrownia «Ćmierz», garbarnia «Góral»,

Drożdże «Małeczno», cement «Ural»,

Browary «Słód», żegluga «Fala» —

Akcje przedsiębiorstw złotodajnych,

Niosących zyski z bliska, z dala,

Akcje kolei, nafty, lasów,

Nawet metalów Hondurasu

I banków, banków… Spamiętajmy

Banco Ciudad de Guatemala.

Zostały chytre cyrografy

Przewidujące wszystko w świecie,

Pełne pułapek jak na szczury,

Zasadzek pełne, kruczków, sieci,

Haczyków (spójrz na §§§ paragrafy) —

Kontrakty, weksle (dojne z góry),

Złodziejskim prawem prawomocne,

Kładące areszt na waszeci [481],

A nieraz z izby robotniczej

Na mróz «eksmitujące» dzieci…

Zostały jakieś tajemnicze

«Salda dywidend» i «rozliczeń»,

To z «conta tantiem», to z «udziałów»,

Z «wkładów», «odsetków», «kapitałów»,

Z sum «wierzytelnych» i «podzielnych»,

Z «nadzorczych rad» i «rad naczelnych»,

Z jakichś «zarządów» i «prezesur»

Czterdziestu fabryk i byznesów —

Czterdziestu kolosalnych ssawek,

Wytresowanych, karnych nawet,

W imię «wspólnoty interesów»…

Czyich? Familii. Bo familią

Stał Koncern Pomp, co ruble doił,

A każdy grosz i każdy milion

Rozdymał wspólne brzucho «swoich».

Siecią pokrewieństw oplątane,

Spółżyły w kazirodztwie wiecznem

Banki braterskie i siostrzane,

Akcje cioteczne i stryjeczne,

Akcje-kuzynki, akcje-szwagry,

Firmy-synowe, firmy-teście —

Tak cielska banków, biur i fabryk

W rojnym płodziły się inceście [482].

Wzmagało się rodzinne tarło

I oto trzecie pokolenie

Narybek swój kosztowny żarło

I znów miotało grudki złota

Jak jesiotr, który ikrę miota:

Więc astrachańską [483] smarowali

Bułeczki grubo namaślone.

Od polskiej słoty uprzykrzonej

Luxami [484] się prześlizgiwali

W lazury adriatyckiej fali,

Łatwiej im było o Riwierę

Niż mamie do Bedonia z nami,

Krócej mówili z jubilerem

Niż ona ze sklepikarzami,

Łatwiej im było o szynszyle

Niż jej o kostium od Maszkowskiej [485],

A Fafikowi o… mantylę [486]

Niż mnie o nowy płaszcz uczniowski.

Dom, Bogactwo, NudaMieszkało to we troje, czworo

W ośmiu pokojach, w jedenastu,

Było się tedy gdzie rozhulać

Złośliwym mieszkaniowym zmorom:

Latały niewidzialną sforą,

Bezczelnie wskakiwały na stół

I w fałdach zblakłych aksamitów

Pełzły od podłóg i z sufitów,

Właziły gęsto i powoli

Pod szklane dzwony żyrandoli,

W całun pokrowców otulone,

Na wachlarzowe parawany

Z samurajami i smokami,

Na etażerki ufrędzlone,

Na gobeliny idylliczne,

Na meble — raczej Meblozaury

Z samopoczuciem muzealnym —

Znieruchomiałe dynastycznie

W zaduchu milionerskiej aury.

Całym ciężarem smutnych istnień

Wpierały nogi w dąb posadzek,

By wrócić — wrosnąć w swoje, bliskie,

I wspominały las dębowy,

Zielone wieki wielolistne

I palmom w ziemi doniczkowej

Przypatrywały się zawistnie.

Na wszystkim, w ciężkim śnie, leżała

Nuda żałobna i stężała.

Była tu cnotą i nakazem.

Za dawnych lat, gdy się utrudził

Hulanką i do domu wracał,

Artiszok ją czasami budził

I płoszył arią z operetki,

Nucąc «Kobietki! ach, kobietki!…»

Potem już nikt. Już była głazem.

Dom, Bogactwo, Bieda, Spotkanie, PrzestrzeńGdy do ubogich przyjdziesz ludzi,

Od razu wszyscy są i razem.

Ubóstwo płytkim jest obrazem.

Bogaci — zawsze w głębi, w głębi,

W ramie masywnej i głębokiej,

W domyśle, w perspektywie mrocznej.

Dalecy są i niewidoczni,

Zaszyci w ciszę jak w wojłoki.

Idzie się do nich, do bogatych,

Po matach miękkich, po włochatych,

Po pluszach, po dywanach grząskich,

Po śliskich idzie się, po gładkich.

Przez szereg uroczystych komnat,

Drogą amfilad i kolonnad,

Aż gdzieś, wgnieżdżeni w ciepłe ściany,

Za siedmią dźwierzy wyściełanych,

Siedzą i trwają, i dumają…

Bogaci nie są — przebywają.

Kołem zaklętym otoczeni,

W zawiłej kryją się przestrzeni,

Którą architekt, niczym pająk,

W labirynt uformował kręty.

Tam za pokojem goni pokój,

A tajne pokoiki z boku,

Tam korytarze, schodki, schówki,

Nieokreślone przybudówki,

Tam nagłe ciemne zakamarki,

I gubisz się, i błądzisz po nich,

Jak po wróżebnych liniach dłoni

Błąka się palec kabalarki.

W centrum królował Arcysalon

W lwich, płowych tonach. Lew był stary

I naśladował piach Sahary.

Salon — pustynna instytucja —

Był owej nudy głuchoniemej

Tronową salą i centralą.

Mężczyzna, Młodość, BogactwoTam, w cieniu palmy już nam znanej,

Na sofie o piaskowej barwie,

Jak Arab na wielbłądzim garbie

Rozmyślający o Koranie,

Siedział Faf — krwisty, brwisty, czarny,

Żelaznoudy, muskularny,

Barczysty, z atletycznym torsem,

Jakby stalowy nosił gorset

Na rozłożystej piersi skalnej;

Siedział w szlafroku orientalnym,

Piękny, dwudziestoczteroletni,

Ciepły z kąpieli i gimnastyk,

W obłoku aromatów kwietnych

Z flakonów swych wielograniastych;

Pił mocną parującą kawę

I puszczał z ust obrączki mgławe

Dymków błękitnych i pierzastych.

Dzień był trzydziesty listopada,

A rok — o, roku ów![487] — przypadał

Tysiąc dziewięćset osiemnasty.

II

Przemiana, Historia, CzasCzas się rozłamał i podzielił

Czerwoną kresą wielkiej daty

Na dwie epoki, na dwa światy.

Już wiek ubiegły, Wiek Nadziei,

Wrośnięty w młody trzon stulecia

Starymi osiemnastu laty,

Dał za wygraną. Już się zwalił.

Podmyty nurtem krwawej fali,

A nasz, skrzydlaty, w przyszłość leciał.

Już, przeskakując przez okopy,

Gęstymi ciągnąc się rzędami,

Krzyże na polach Europy

Szły krzyżowymi pochodami

Zdobywać nową ziemię świętą,

Nasiąkłą krwią, trupami wzdętą.

Kolczastym drutem pozszywana,

Goiła się olbrzymia rana:

Ziemia, rozdarta i popruta

Rydwanem «wiekopomnej chwały»…

…KrewDzikie różyczki krwi zrudziałej

Już więdły na cierniowych drutach.

Koń, Wojna, TrupCzcigodne, dobrotliwe konie

Padłe w męczeństwie dobrowolnem

Za grzech i pychę ludzkiej hordy

(Było ich kopnąć, bracia-konie,

W zębate bohaterskie mordy!)

Leżały, śmiercią usztywnione

I puste wewnątrz. Ptaki polne

W prętach ich żeber gniazda wiły.

Kruki z pikielhaub [488] wodę piły…

Zwabione ukończoną rzezią

Szakale kłusa wyruszyły

Dogryzać ludzkość. Gdzieś, z mogiły,

Na cześć zwycięstwa, na znak święta,

Pięść wystawała zaciśnięta,

Tryumfująca zapowiedzią

Rewolucyjna czarna pięść…

Wojna, Trup, RobakLicz: jeden — dwa — trzy — cztery — pięć —

Sześć — siedem — osiem — dziewięć — dziesięć — — —

— Dziesięć milionów trupów w ziemi

Miesiła epokowa jesień.

Żercy podziemni, rozjątrzeni,

Już dobierali się do kości.

Dziesięć milionów czaszek trupich,

Pustymi ziejąc w mrok oczyma,

Szczerzyło zęby ku wieczności.

(O, królewiczu duński! głupi!

Tyś jedną tylko w ręce trzymał!)

Zwycięstwo, Wolność, Państwo, PrzywódcaZa oknem tłum, za oknem chór,

Szum przemieszanej z marszem pieśni,

A czasem trzask ostatnich kul

Zaszczeka krótko od przedmieści.

Ktoś jeszcze gdzieś — wspanialszą pieśń

Dogrywa hardo swym naganem:

O lepszy świat, o większy cud —

I w partyturę srebrnych nut

Bemole wbija ołowiane.

Za oknem zgiełk: sztandarów las,

Okrzyków grom, bagnetów blask,

I szloch, i śmiech — i Duchów Tren

Z pochodem zgodnie w dal płynący:

Pod rękę z «prawdą» idzie «sen»,

Ach, noce snów z wyśnionym dniem

Na spacer wyszły pierwszy raz,

Na spacer oszałamiający!

To wielkie dni. Na zwykły bruk

Misterium zeszło — maszeruje —

I każdy łyk dmie w «złoty róg»!

Cudowne dni! To słowu «Bóg»

Za słowo «wolność» lud dziękuje.

I modli się o słowo «moc»,

I w obieg rusza zgłoska pusta,

Otwierająca puste O,

Jak głupi tenor głupie usta.

Za nią «potęga» pędzi w ślad

I «miecz», i «rubież», i «do czynu»,

I sto upojnych synonimów…

…On jeden milczy: symbol, znak.

Totem Sarmatów, Biały Ptak,

Dumny, samotny — i bez rymu.

Słowo, Plotka, PolitykaJuż się, krzykliwi i zuchwali,

Do jego śnieżnych piór dorwali

«Dziejowej misji» misjonarze,

Kpy, szarlatani rozchełstani,

Wróżbici, nekrofile, beksy;

Już je nurzali w kałamarze

I tęczowymi inkaustami

Pluskali w przyszłość dzikie kleksy.

Już wyciągali ze słowników

Kleiste taśmy przymiotników

I szły gromadnie na ten lep

Ćmy «wielkich idej» z mgły wysnutych…

Lud, Tłum, RealistaA lud — jak lud, ma łeb zakuty

I woli ów zakuty łeb

Czasownik «jeść», rzeczownik «chleb»,

Czasownik «mieć», rzeczownik «buty».

Z gapiami, z muzyką wojskową

I z epitetów gminem czczym

Przez miasto kroczy wyraz «Czyn»,

Co dotąd był wyrazem «Słowo».

Polska, Państwo, Wolność, HistoriaWspaniałe dni! Wczorajszy mrok

W zorzę przezłaca się jutrzejszą:

To pospolita ciemna rzecz

Zmienia się nam przez «czyn» i «miecz»

W Rzeczpospolitą Najjaśniejszą.

Rodzi się trudne, biedne państwo…

Od Pińska po Zatokę Gdańską,

Od Wilna do Zakopanego

Dreszcz serc i iskry depesz biegą [489].

III

Partyzant z twarzą nietzscheańską

Z politykami pertraktuje,

A nocą czyta Słowackiego:

«…Kto dziś nie wstąpi w święte ognisko,

Jeno przez oczy ciekawe,

Taki dziś, bracia, pójdzie na sławę,

Jutro na urągowisko.

I to mieć będzie, że gdy my wstajem

Zrzucić głaz, co ducha obarczał,

On siedział, głupi, kłamstwa lokajem

I widział prawdę — i warczał».[490]

W salonach dawno nie wietrzonych

Gniewne hrabiny i matrony

Contrecoeur[491] przyznawać zaczynają,

Że piękny ten jakobin polski,

A Książę Regent [492] — zachwycony…

Mówi, że wprawdzie krnąbrny, szorstki,

Lecz cóż? — «w powiecie mejszagolskim [493]

Jeszcze nie rodzą się Burbony».

Nieswojo lekkim warszawiaczkom…

Obsiedli stolik — i w perory [494],

W domysły, plotki, dąsy, spory

Nad niebywałą do tej pory

Figurą żmudzko-austriacką.

Burza u Lursa. Z brzękiem, jękiem

Wali się, rzekłbyś, strop niebieski!

Grzmotami ciska Niemojewski [495],

Błyskawicami gestów Frenkiel [496].

Warszawa, Miasto, Lud, Historia…Na wszystkich Hożych, na Grzybowskich,

Na Czerniakowskich, Orlich, Kruczych

Łażą po schodach ludzkie troski,

Drobne żałostki i radostki,

Ten stęka, tamten sobie nuci,

Ten kicha, temu w brzuchu kruczy,

A oprócz tego… oprócz tego

«Dzwon dziejów» uroczyście huczy.

W pokoju gęsto nakłębionym

Dymem i «mgłami wyspiańskimi»,

Co przytaszczyły się z Łazienek [497]

Udekorować skromną scenę,

Duch, SpotkanieW pokoju tłok. Jak śledzi w beczce.

Tak tutaj masek, widm, potworów…

Zaduszki dziejów, raut upiorów,

Roją się, pchają, jeszcze, jeszcze!

Rycerze, króle, dziady, wieszcze,

Duchy wisielców, męczenników,

Ludzie katorżni, ludzie leśni,

Echa wystrzałów, modłów, pieśni

I cienie łódzkich robotników…

Hej, panie stróżu, zamknij bramę,

Nie wpuszczać! zaduch! dosyć! amen![498]

Nie, nie ustąpią… — «Jak już, to już!

Jeśli się stało i spełniło,

To pozwól krzyczeć nam, mogiłom,

To z szkieletami zawrzyj sojusz,

To słuchaj, co grzechocą kości,

I na tę mszę wielkością zarób,

Uczniu cmentarzysk, rocznic, żałób,

Wielkości chcemy!…»

Ba! wielkości…

Widzieliście ją czy wyśnili?

…Na to z kościotrupiego grona

Wychodzi Dama ugreczona,

Z krakowskiej sceny przywleczona,

Odziana w powłóczysty chiton,

Z mieczem, puklerzem, w kasku z kitą [499],

I najpierw cudowności kwili,

A potem woła: «Czyn zwycięski!»

(Pół życia oddałby w tej chwili

Za Słownik Chimerycko-Ziemski…

Mają volapük[500] swój Chimery

I swój rachunek, dziwny wielce:

Na ziemi dwa i dwa jest cztery,

U Chimer — o czterdzieści więcej [501].)

Tyle już nocy tak! Do świtu

Te schadzki natarczywych mitów,

Serdecznych, ukochanych widm…

A świt otwiera się jak rana

I pięknie ścieka krew zorzana

Na żółty piach wiślanych wydm…

Wąziutką strugą purpurową

Strzyka przez mózg wspomnienia żmijka…

Jakiś moskiewski «stich [502]»… Linijka:

Горит восток зарею новой [503]…

Горит восток… I któż to ziścił?

Зарею новой… Każde słowo

Przeszywa ostrzem nienawiści,

Zawiści — że na dziejów szaniec,

Z pożarem w łapie, jak z chorągwią,

Wszedł obszarpaniec, dzikus, Mongoł,

Nie on — zułowski hardy panicz!

Ach, śnie młodości! śnie przeklęty!…

O, z jaką pasją i rozkoszą

Rzuciłby prosto w twarz truposzom

Nie tylko tej wielkości imię,

Ale i adres nienawistny:

«Wschód wszechświatowy! Wschód ognisty!»

Lecz nic nie powie. Zdusi w sobie

Ten wściekły żal na całe życie…

I mściwa gorycz całe życie

Będzie go dręczyć.

Po błękicie

Już się jesienny brzask rozpostarł…

Wschód… wschód… Zostanie w mózgu wizja:

Wyraźna i błyszcząco-ostra

Jak nóż — jak gwiazda — jak decyzja.

IV

— PANOWIE SZLACHTA! BIJE GROM![504] — — —

Faf dopił kawę. Gęsty cukier

Wygarnął z dna. Oblizał usta.

Stłumionym wirującym stukiem

Cwałuje w głowie noc rozpustna.

Fruwają kołem majtki, kiecki,

Pończochy, szklanki, tyłki, łydki

I pijany Wicek Jałowiecki,

I szafirowa kołdra Litki.

A, byczo było. Wprawdzie sotern [505]

Był siarkowany… za to potem

Dziewczyna — klasa! Jak ta lalka.

…Z portretu Lenca [506], z ramy złotej

Artiszok mruga na synalka.

PANOWIE SZLACHTA! BIJE GROM!…

A przedtem — przedtem byli z Wickiem

W nowej kawiarni poetyckiej [507]

Wymalowanej zwariowanie

W półtwarze, nuty, ostrokąty,

Ukośne domy i afronty,

A na estradę wskakiwali

Jacyś nieznani i zuchwali,

Poezje swe wykrzykujący…

PANOWIE SZLACHTA! BIJE GROM!…

I malarz z gębą jak Indianin [508]

Znieważał gości rykiem pijanym…

Antysemityzm, Obyczaje«Futuryzm» według zdania Wicka:

«Kubizm, uważasz… Siewierianin [509]…

Sztuka żydowsko-bolszewicka…

Wybacz mi»… — «Co ci mam wybaczyć?»…

«Że niby Żydzi»… «To co?»… «Widzisz,

Jest tak: że gdyby wszyscy Żydzi

Byli jak ty, to co innego…»

«Ja? Przecież ja katolik rzymski

Od dziecka»… «Tak… Ale… to znaczy…

Widzisz… jak ci to wytłumaczyć?…»

— «No powiedz…» «Potem. Patrz — Słonimski [510]»…

(Antoni! Oto po ćwierćwieczu,

Zza Atlantyku martwych czasów,

Na którym mnie, rozbitka, trzyma

Poezji ratowniczy prom —

Rozognionymi w dal oczyma

Widzę nasz brzask, ten pierwszy wieczór,

Gdy razem z nami się zaczynał

Historii Polski nowy tom:

Gdy się na przestrzał nam otworzył,

Może i w nędzy, ale w zorzy,

Rozstajny nasz, przydrożny Dom…)

Na karuzeli, obwieszonej

Strzępami kawalerskiej fety,

Krąży przed Fafem twarz poety,

Brzmi głos podniosły i wzruszony:

«Panowie szlachta! bije grom!»

Za oknem chór, za oknem szum…

Burzliwy bełkot… Wczoraj tłum

Przeciągał nocą pod kawiarnią,

A dziś pod jego przyszedł dom —

Hołota ciągnie groźną armią…

PANOWIE SZLACHTA! BIJE GROM!…

Co dalej? W głowie dymno, gwarno…

Jak w mocnej klatce silny zwierz,

Drapieżny miota się w nim wiersz,

Błyskają rymów kły jak noże,

A w ślepiach krew, a rytmy w skok

I biją w pamięć łapy strof,

A ona związać ich nie może.

Jak w mocnej klatce silny ptak,

Skrzydlaty wiersz łopoce takt,

Szamoce się, skrwawiony orzeł…

I strząsa strzępki rymów-piór,

Słów rozproszonych słychać wtór,

A myśl zestawić ich nie może…

Na karuzelę tyłków, majtek,

Klozetów, pończoch, łóżek, knajpek,

Toastów, ryków «Stolat! Stolat!»,

Koniaków, brzuchów, melb [511], czekolad,

Rachunków, trunków, mord pękatych,

Ryb w majonezie, prezerwatyw,

Syfonów, piersi, zrazów, kolan —

Wskoczyła groźna i wesoła,

Z szarfą szkarłatną, w burzy, w łunie,

Pierwsza Wolności Carmagnola [512] —

I co przefrunie, w pysk go lunie

I jazda! i na alarm woła:

PANOWIE SZLACHTA! BIJE GROM!

I oto w karuzeli głowy,

Jak w mrocznej wieży silny dzwon,

Wiersz się rozlega metalowy,

Już przypomniany, już gotowy:

«Niebo się wali, płonie dom,

Chamy się rządzą, chłopy, łyki!

Słyszycie wokół krwawy plusk?

To wąż się wije! ogniem łusk

Noże w nim płoną! Bolszewiki!…»

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Mężczyzna, Młodość, Ciało, UrodaFryderyk Alfred Folblut gładzi

Aksamit twarzy wygolonej,

Z włosem… pod włos… Zadowolony.

Przed lustrem staje. Miny stroi:

Wzgardliwą. Dumną. Tajemniczą.

Sceptyczną. Dziką. Wszystko byczo.

Bicepsy maca. Pierś wypina.

Pięścią uderza się po biodrze.

Żelazobeton. Bardzo dobrze.

Stan kasy sobie przypomina…

Konta w Zurychu i w Londynie…

A New York pies? All right. Nie zginie.

«Panowie szlachta!» —? Gówno! Słowem:

«L'ordre règne à Varsovie [513]», panowie!

A że ten czad i wirwar [514] w głowie,

To sotern… Czuje zgagę żrącą…

Pan Folblut dzwoni na służącą.

V

W tych czasach autor tej gawędy

Dla różnych swoich wad i przywar,

Których mu Stwórca nie poskąpił,

KuchniaSalonów jeszcze nie dostąpił,

A w kuchni już nie wysiadywał.

Bo dawniej, w swem chłopięctwie lubem,

Gdy spleen dziecinny go ogarniał,

Kuchnia mu była pierwszym klubem,

Jak potem knajpa i kawiarnia.

Następnym był już Pen-Club… Sorry,

Wolę ten łódzki do tej pory.

Kuchnia«Od kuchni» było wejście życia —

Wrywało się to obce, rzadkie,

Nowiną nęcąc i przypadkiem…

Otworzyć było drzwi kuchenne

I wpadał wiatr innością tchnący

W szary nasz dzień, balansujący

Pomiędzy biedą i dostatkiem.

(Tak między «Słotą» i «Pogodą»,

Niepewna, czy się niebo przetrze,

Waha się igła w barometrze…

Nasza domowa, w Łodzi mrocznej,

«Pochmurno» miała w średniej rocznej.)

Kuchnia, Salon, Pozycja społecznaOd drzwi kuchennych do frontowych,

Tam i z powrotem wiodły drogi

Mieszczańskiej naszej socjologii

I tak się węch klasowy budził —

Zdecydowany podział ludzi:

Od frontu «pan» przychodził, «pani»,

Od kuchni — «człowiek» lub «kobieta»,

Tutaj — «znajomi», tam — nieznani,

Tu — my, tam — oni, jacyś, skądsiś,

Którym zakazał ktoś przez front iść.

Kuchnia, Bieda, JedzenieOd kuchni przychodzili biedni

Po wyproszony chleb powszedni,

W mróz sine ręce rozgrzewali

Nad czerwonymi fajerkami,

Chciwie gorącą zupę jedli,

Grochową, gęstą, z zacierkami. —

Pielgrzym, Bezdomność, Robotnik, Życie jako wędrówkaCzasem, jak echo starej pieśni,

Muzyce maszyn nierówieśnej,

Półfantastyczny, jak z Nestroya [515],

Wędrowny zjawiał się rzemieślnik,

Ostatni świata obywatel,

Dumny, że jest obieżyświatem. —

Tam zdun mogilny w piecu gmerał

I z białych kafli go odzierał

Do czerwonego mięsa cegieł;

Chrapał jak we śnie, rzęził, sapał,

Z trudem, jak piec, powietrze łapał.

Patrzyłem, jak się paprze, grzebie,

Rękoma grzęznąc w glinnej mazi;

A kiedy za głęboko właził,

Grabarzem był samego siebie. —

Tam czarny handlarz chałatowy

Wzrokiem skupionym i surowym

Pod światło badał spodnie stare

I tak je wznosił przed oczyma,

I rozpostarte w rękach trzymał,

Jak kantor, kiedy w nabożeństwo

Podnosi Torę znad ołtarza…

Gdyby wypadły z rąk handlarza,

Zostałoby — błogosławieństwo. —

KuchniaPrało się w kuchni. Dzień parował,

Pienił się, syczał. W balii puchła

Mydlana burza kolorowa;

Bajeczne pieśni bulgotała

Mirażem opłynięta kuchnia.

Nad balią baśni zgięta stała

Domowa nasza praczka stara,

Wróżka tych dni, Teodorowa.

O karbowaną blachę pralki

«Kolory» tarła — lub «kawałki»

Chabrową spłukiwała farbką;

Kobieta, Starość, CiałoZmarszczona jak pieczone jabłko,

Chudziutka, krucha i maleńka,

Tak czule żyje we wspomnieniu,

Gdy mamie mówi po imieniu,

A na bieliznę — bieliźnieńka.

Zwano ją u nas «Kociołeczek»

I zawsze dostawała w kuchni

«Tyciusienieczki» «naparsteczek»

Swej ulubionej «cytryniuchny».

Musi być w raju dziś. I wierzę,

Że tam aniołom suknie pierze,

A czasem krochmalony duch jej

Odwiedza starą łódzką kuchnię. —

Bieda, Bogini, Matka«Drobiara» przychodziła. Wdowa

Po gałganiarzu. Twarz jak ziemia.

Bogini Nędzy i Cierpienia,

Godna, by wszędzie, gdzie się zjawia,

Antyczny chór się w krąg ustawiał

I wieszcze rozpoczynał pienia.

Biegła przez miasto, jakby pomór

Ją gnał. A gnał. Na dzieci czyhał.

Od jego tchnienia i pogromu

Pędziła za zarobkiem — dzika,

Zaciekła, trwogą oszalała

O «kindełach» — o dzieci. Miała

Jedno przy piersi roztarganej,

Dwoje przy sukni uszarganej,

A czworo czekających «w domu»:

W kącie wysłanym zgniłą słomą.

Byłem tam z mamą; zanosiłem

Tłumok starzyzny i posiłek.

Leżała chora na barłogu,

Zmierzwionym, stęchłym i skopanym

Jak barłóg suki obłąkanej,

Niemiłej, widać, psiemu bogu…

Po kobiecemu zawstydzona,

Starała się uśmiechać do nas,

Zgarniała słomę koło siebie,

Lecz widać było, że myślami

Pędzi po piętrach z kurczętami,

Chleb zdobywając dla swych dzieci,

I marzy tylko o tym chlebie;

«Kindełach» zbiły się w gromadkę,

To na nas patrząc, to na matkę…

Byliśmy u niej po raz drugi,

Byliśmy u niej po raz trzeci,

Nie byliśmy na jej pogrzebie. —

Mądrość, Lud, KobietaI kuchennymi przyszła drzwiami

Antosia, wieszczka ze wsi, saga,

Indyjska księżna spod Konina

(Gmina Golina). Bunt, odwaga,

Hardość z wesołych oczu tryska.

Ach, te jej oczy, gorejące

Jak hebanowe dwa ogniska!

Koścista, żółtozęba, ciemna

(Takie są noce u Mongołów,

Takie Cyganki u aniołów)

Przyszła — mędrczyni niepiśmienna…

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

VI

A teraz — trafem czy nie trafem —

(Traf, zresztą, to reguła ziemska

Rządząca życiem bez pardonu)

Na dzwonek zjawi się przed Fafem

Znajoma nasza — pani Bielska.

Przeszło dwa lata jest w tym domu…

Dostała się tu przez protekcję

Pani dziedziczki Jałowieckiej,

Kiedy kucharza wyrzucono

Za pijaństwo. Fafcio jest gastronom,

JedzenieA Bielską, prócz kupieckiej weny

I szczerozłotych serca zalet,

Cechował kulinarny talent.

(Jej zrazy z kaszą! Boże! Zjesz tych

Tłuściochów tuzin — prosisz więcej.

A barszcz jej! A tatarski befsztyk!

A gęś! a klops! a stek cielęcy!…)

Pan, Sługa, Kobieta, Mężczyzna— «Teklo», powiedział, «niech mi Tekla…»

Mówiąc przegląda «Porannego»[516],

Nie patrzy na nią, oczy biegą

Po szpaltach depesz, wzmianek, reklam…

— «Niech Tekla…» Pauza. Czyta. Zwleka.

Oręż i Duch. A Tekla czeka.

«Niech Tekla»… Miraż. Dziś premiera[517].

Madziarka[518] — Łoskot[519] — Pikuś[520] — Gieras[521].

«Niech Tekla»… Chaos w Rosji… Premier

U Piłsudskiego [522]… Rząd angielski…

E. Wedel… «Niech mi»… Bunt w haremie…

A Tekla stoi… Tekla czeka…

«Niech… tego…» Wreszcie ją spostrzega,

Odkłada pismo — i do Bielskiej:

«Niech Tekla da mi… Nie ma Jana?»

«Nie wrócił, proszę jaśnie pana,

W pochodzie…» — «A, w pochodzie»… Ziewnął.

«Co z Lodzią?» — «Kiepsko. Byłam z rana

W szpitalu, proszę jaśnie pana,

To znacznie gorzej… Z tą otrzewną

Jakieś coś… Nie wyżyje pewno».

«Biedactwo», ziewnął. «Trudno, Teklo,

Wypadek… kula…» «Chryste Panie,

I co się tak te ludzie pieklą,

Żeby to takie zamieszanie

Na mieście robić! Taki przedział

Między narodem na tym świecie!

Dziewczyna jak ta sarna przecie…

Jaśnie pan wie…» Faf dobrze wiedział.

Polak, Państwo, KłótniaTu nastąpiły aforyzmy,

Dygresje i wskazania zbawcze:

Że jaka korzyść dla ojczyzny?

Że u Polaków to tak zawsze,

Że za ruskiego było lepiej,

Że jeden się drugiego czepi,

Że każdy w swoją stronę ciągnie

I stąd te niepokoje ciągle,

Że grunt wszystkiego jedność, zgoda,

Że niech brat bratu rękę poda,

Że Wiluś [523] z Trockim [524] się pokumał

I to zysk dla nich w tym rozruchu…

Faf słuchał — i o Lodzi dumał

Z markotnym, mdlącym żalem w brzuchu.

«Tak. Święta prawda», rzekł, «i szkoda,

Że nie ma zgody… Czy jest soda?

Proszę mi przynieść trochę sody

I wody z lodem… Syfon wody…».

«Już daję». Lecz nie odchodziła.

Coś ją korciło. Widać było,

Że «o skutecznym rad sposobie»[525]

Mówiła, by zaskarbić sobie

Sympatię pana, zaufanie.

Wreszcie chlipnęła, łzę otarła:

«I co rzec chciałam, jaśnie panie,

Że gdyby, nie daj Bóg, umarła,

Albo, jak bywa po chorobie,

Tej siły już nie miała w sobie,

To chciałam jaśnie pana prosić,

Żeby się jaśnie pan przyczynił,

Bo mi się trafia zastępczyni,

Sierota, z dziadkiem, są tu właśnie

W kuchni, wprost ze wsi, proszę jaśnie…»

I potoczyła się zawiła

Historia dziadka, ojca, matki

(Z powieści znamy te wypadki)

I że dziewczyna grzeczna, miła,

Mądra, a jaka pracowita,

Po polsku i po rusku czyta.

Nocami sama się uczyła…

«I jeszcze, proszę jaśnie pana,

Że z aptekarstwem obeznana,

Więc nada się przy medycynach

Dla jaśnie pani»… Znów chlipnęła.

(Jaka przezorna dyplomatka,

Wczorajszy skandal pominęła.)

Zastąpił go potężny pean

I panegiryk na cześć dziadka…

I wyszły z tego arcydzieła,

Że pan Dziewierski, jako wojak,

Cebrami krew przelewał w bojach,

Batalie wiódł, prowadził armie,

Sam ruszał przeciw stu w zapasy…

(Muszę poczciwca odbrązowić:

Nie wyszedł poza kancelarie,

Gdzie pismem, zdobnym w zawijasy,

Przepustki pisał i «siupasy».

Wieczorem siądzie i wspomina…

Zanuci, pochrząkując z lekka,

Fałszowanego rozmaryna,

I, niepoprawny majster-klepka,

Łódeczki zgrabne struga z drzewa.

Chrzci je żeńskimi imionami:

«Aniela», «Anna», «Zofia», «Ewa»,

Lub — mówiąc między nami — «Tekla».

Gdzie znajdzie kwiatów parę grządek,

Wnet zaprowadzi w nich porządek,

I chociaż lasy płoną w dali,

Dogląda róż [526]. Co mu się chwali.)

«A jaki kwiaciarz i ogrodnik!

Co Urlich, Hozer! Większy od nich!

Gdzież im do niego, tym Hozerom!

Sam Nowakowski [527] przy nim zero!

Więc, proszę jaśnie pana łaski,

Naszym ogrodem na Puławskiej

Mógłby się zająć, bo już zarósł.

Artysta, mistrz, ten stary wiarus!

Układa kwiaty w takie wzory,

Że zgadnij, komu je uwije,

Gdzie tu zapachy, gdzie kolory;

Takie potrafi fantazyje!»

(Ach, pani Teklo, pani Teklo!

Choć go tak kocham, tobym przeklął

Za pewien bukiet!… Zabiłż mi on

Ćwieka na starość! Prosto w duszę

Zajechał nienasytną żmiją!)

«No cóż», rzekł Faf, «sam nie wiem… Muszę

Pomyśleć… Może… Zobaczymy…

Niech wejdzie…» (Ciekaw był dziewczyny.)

VII

Kuchnia, Pozycja społeczna, BogactwoSiedzieli w kuchni, urzeczeni

Potęgą jej. Zdumionym wzrokiem

Anielka wodzi po wysokiej,

Szerokiej, z ogromniastym piecem;

A szafy wyższe niż w aptece,

Pod sufit sam. A w nich dopiero

Jakie serwisy! Sześciokrotne,

Dwunasto i dwudziestocztero.

Na ścianach — dziwy niewidziane:

Aluminiowe i miedziane

Patelnie lśniącym rzędem wiszą

I przypatrują się przybyszom…

Jak wielki pan, co dla poddanych

Wyniosłą ma w spojrzeniu wzgardę,

Tak one z góry patrzą na nich —

Bezczynne, ważne, chłodne, twarde…

I czajnik nadął się jak pasza,

Fumy zadartym puszcza nosem

I mruczy nieprzychylnym głosem,

Jak gdyby z kuchni ich wypraszał…

I te na półkach rondle, dzbany

Puszą się niby jaśniepany

I brzuchy wystawiają miejskie…

Tylko gliniany, wsiowy, drobny

Dwojaczek na jagody, zdobny

W pstre kwiatki ( — ba! to pan Dziewierski

Malował go dla pani Bielskiej!)

Życzliwie patrzy. Ten jest dobry.

Piją herbatę z pańskich szklanek,

Nie byle jakich! powpuszczanych

W srebrne podstawki do połowy,

Z rączką, by palców nie parzyły…

Chytre to głowy wymyśliły.

A na łyżeczkach («na platerach»,

Powiada dziadzio) F litera,

Rzadka i obca… mniej ją lubi…

(«Własność oznacza», dziadzio mówi.)

F na widelcach, nożach, łyżkach,

F na kieliszkach, F na miskach,

F na talerzach, salaterkach,

F na serwecie, F na ścierkach,

F na tej szklance i na spodku,

F — F — od ziemi do sufitu…

I (wybacz żarcik, czytelniku!)

Sufit ma także F pośrodku.

Nieswojo tutaj, choć u chrzestnej…

Gdzie dom? gdzie kąt? dlaczego tak nią

Poniewierają jak ostatnią?

Za co ta hańba? co miał do niej?

Dziadzio ma szablę — nie obronił…

A kto z parafian się sprzeciwił?

To oni tacy sprawiedliwi?

O, gdyby tatuś był w kościele,

Gdyby się tatuś do nich zabrał,

Pokazałby im, co jest szabla,

Gdy się dziewczynce krzywda dzieje…

Wzdycha zmęczona… W główce sennej

Krzyk księdza jeszcze brzmi przeciągle

Miasto, Hałas, DźwiękI podróż całą noc pociągiem,

I tej Warszawy huk kamienny,

Jakby kowale młotem tłukli,

I szurgot ludu, tupot domów

I grom tramwajów-iskrodzwonów…

Dudni jak kiedyś, gdy ukradkiem

Łyknęła vinum rubrum [528] z butli…

«Dziadzio da rękę»… I na szorstkiej,

Sękatej dłoni wspiera piąstki,

A na nich skroń. Wzrok, Światło, SenI już spod powiek

Sypią się znane złote prążki,

Świetlątka, skierki, ćwieczki, krążki —

To szybkie i usłużne mrowie,

Co w mroku snom rozświetla drogę…

I dzicz napływa w smutne oczki

Bezdomnej oficerskiej doczki:

Noc — bójka — żagwie — nabożeństwo —

Chorały — wicher — czarny sztandar —

Matka żałobna — powódź czarna —

Tłum wali nieprzebytą gęstwą.

Żagwiami trzęsie — zdrada! zdrada!

A tam gdzie ołtarz (zemsto! zemsto!)

Piorunująca barykada.

Tam ojciec zza sztandaru strzela,

Tak, ojciec! ale mundur dziadka…

Aniela, krzyczy, hej, Aniela!

Aniela! gdzie jest twoja matka?

I gdy się wzmaga huk orkanu

I ludzi wrzask, i jęk organów —

Sen, Prawda— Sen rozwiązuje się w dziewczynie:

Za Polskę — ach! za Polskę ginie

Porucznik Konstantin Iłganow…

Co jest nieprawdą oczywistą,

Lecz może przydać się freudystom.

VIII

A o czym pan Dziewierski dumał?

O różnych rzeczach. — Czy też kuma [529]

Z pomyślną wróci odpowiedzią?

— Że na ogrodzie bardzo chętnie,

A w wojsku już by nie usiedział.

— Że mają ziemię dawać. Może

I jemu dadzą. Część zaorze,

A część pod kwiaty i pod owoc;

Dużo, niedużo, zawsze pomoc.

— Że mała pójdzie na pokoje,

To i ogładzi się po troszku…

A żeby jeszcze mogła do szkół!…

Śpij sobie, śpij, biedactwo moje…

Małżeństwo, Starość— Że kuma, daj jej Boże zdrowia,

Jak arbuz jędrna i różowa,

A jak obliczyć, no to przecie

Ślub był w dziewięćdziesiątym trzecim,

To znaczy… siedem… osiemnaście…

Dwadzieścia pięć… a miała… Iii tam!

Miała, nie miała — zuch kobita.

(Tutaj się przejrzał w srebrnej tacy,

Co stała sztorcem na kredensie:

Wcale niczego! «Zuch, Ignacy!

Jeszcze i z ciebie się wytrzęsie!»)

— Że jutro (albo czemu nie dziś?)

Kościoły co przedniejsze zwiedzi,

Świętych obejrzy… To go korci.

«Zobaczy się, czy moi gorsi»…

— I jeszcze: sklepik był po drodze:

«Radża Svengali, Mistrz Czarodziej»,

Dziwy tam, złudy, zmyślne sztuki…

Musi zaczerpnąć tej nauki.

— Że jak się trafi parę setek,

Otworzy teatr marionetek,

Skromny… dla dzieci… dla uboższych…

Za darmo… Lub za parę groszy…

Lalki sporządzi sam. A słowa…

Może Różycki z Tomaszowa?

A może Julcio? Bo to chyba

Ten sam, co «na fabryce» bywał…

Co za «Pikador»[530] taki? Czytał

Ulotkę na ulicy… Czy to

Ten łódzki chłopak? rymy składa?

Wstąpi tam kiedy i pogada.

— Ba! parę setek… Parę marek!

Popsuty kupiłby zegarek,

Rozebrałby — i na drucikach

Wpuścił mechanizm do słoika;

Pajac na korku — i przez korek

Pajacem ruszałby motorek…

— PieniądzI jeszcze: jak urządzić, żeby

Człowiek miał środki na potrzeby?

Lub, na ten przykład, z tym zegarkiem…

Albo gdy pragnie mieć tokarkę…

Nie że on tokarz… On amator…

Dla przyjemności, dajmy na to…

— Sprawiedliwość, Prawo, Krzywda, Więzienie, LudŻe musi nastać sprawiedliwość…

(Lud prosty — prawnik z krwi i kości,

Nie z praw pisanych, lecz z prawości,

Chłop, żywe radło ziemnej głębi,

Mistycznie Sprawiedliwość wielbi

I kiedy mówi: sprawiedliwie,

To więcej w tym przysłówku Prawa

Niż w waszych sądach i ustawach.

A kiedy powie: krzywda, to z niej

Prawdziwa krzywda krzyczy groźniej

Niż z waszych więzień i katowni,

Gdzie zwykle za wielmożne szuje

Nędza wyroki odsiaduje…

Chłop, Sąd, Polska, SprawiedliwośćWięc komu rządzić, temu rządzić,

A chłopu w Polsce sądy sądzić.

Sąd idzie. Wstać! To ludzie prości

Podnoszą Pięść Sprawiedliwości

Przeciwko pięści krzywdy starej!

I ja cię przyjmę, prawo ciemne…

Koślawych twoich słów posłucham,

Choćbyś mnie miało zgnieść, mieszczucha,

Półpanka, tchórza, co uboczem

Wygodnie przeszedł po epoce,

I choć bez winy — przyjmę karę…

Przyjdź, Sprawiedliwe! Rządź, Robocze!

Pieczętuj wyrok, Czarnoziemne!)

— Może i będzie sprawiedliwość…

Powinna… Wszystko przez tę chciwość…

Na co bogatym tyla tego?

Posiadać lubią. I dlatego.

Ruski im teraz daje wnyki…

Kto oni są, te bolszewiki,

Te towariszcze? Kto ich najął?

Pisało, że to Żydków paru,

Co z Niemcem jakieś siuchty [531] mają…

Znaczy, że oni dobry naród,

Jeśli bezrolnym ziemię dają…

Może tej małej na trzewiki,

Na płaszczyk dadzą bolszewiki?

Nie dadzą… «Wasz papasza strzelał

W łódzkich raboczych, marmuzela [532]»…

— ŻydŻydki są różne. Stary Zelman

Poczciwość sama, a Śmul — szelma…

I u nas tak: Kołodziej złodziej,

A Gdulę to choć maczaj w miodzie.

Żyd je cebulę. Ja, katolik,

Kapustę lubię. Co kto woli.

(Jeden u Żydów brak i feler:

Świętych nie mają w swym kościele.)

Bądź ty, człowieku, Tatar, Greczyn,

Bądź Murzyn — nie ma nic do rzeczy.

Krzywda, Kondycja ludzkaCzłowieczy bądź. Nie gromadź dobra

Z krzywdy bliźniego. Bądź człowieczy.

Na myśl o Czarnym odruchowo

Zacisnął pięść — obudził śpiącą,

Ojcu odpowiedź swą krzyczącą

Przez chmury, motłoch i chorały,

Przez żagwie, czarne wodozwały

Na tamten brzeg… Podniosła głowę

I coś dopowiadała tymi

Wargami grzesznie mięsistymi,

A w oczach blaszczek pełgał przykry:

Smutny i drwiący, zły i chytry…

Znał go. Nie lubił. Och, nie znosił!…

Tu — Bielska weszła: «Już! Pan prosi!»

IX

Co najpierw oczy jej przykuło

(Jak nieraz punkt świecący z boku,

Na który wcale nie patrzymy,

Przyciąga nieuwagę wzroku),

To F wyszyte na szlafroku,

Wypukłe, bordo, połyskliwe.

Wzrok, Mężczyzna, Dziewczyna, Pan, Pozycja społeczna, SeksPotem spotkały się spojrzenia:

Jej — pełne jeszcze snu i cienia,

Jego — zdumione i życzliwe.

Od razu, migawkowym zdjęciem,

Zdarł wszystko, co na sobie miała.

Przewidział nieomylnie: stała

Naga i piękna nad pojęcie.

Więc z miejsca powziął plan. Nazwijmy

Rzecz po imieniu, komercjalnie —

«Cielesny plan inwestycyjny»:

Za dwa-trzy lata (dziś za wcześnie

I dla skrupułów prawnych nie śmie)

Chce tę dziewczynę mieć w sypialni,

Wyhodowaną idealnie.

Wypielęgnuje ją, odkarmi

Na swoje gusta i apetyt,

Dozując klimat jak w cieplarni,

Wzmagając komfort i podniety;

Kosmetykami pańskiej łaski

I kalotechniką [533] dobroci

Uaksamitni ją, dozłoci,

Przystroi w należyte blaski,

Aż świetne ciało, małym kosztem,

Procenty zacznie nieść rozkoszne.

W myślach ją pieszcząc obnażoną,

Płonął. A z miną niby chłodną

Na dziadka patrzył, drgawiąc drobno

Nogą na nogę założoną.

Pan, Pozycja społeczna«Pan… jak? Dziewierski? Pan podobno

Ogrodnik. A panienka? Imię?

Anielka? Mam kuzynkę w Rzymie

Za hrabią Galeazzo Scoda,

Także Anielka»… Plótł, pozował,

Chwalił się, zgrywał, imponował,

I ciągle: «Niech mi Tekla poda

Zapałki… Niech mi Tekla poda

Chusteczkę… Niech mi Tekla poda

To album»… (gdzie im pokazywał

Rzym i palazzo Galeazza

Na piazza Santa Materazza

Czy innej… byle szumieć, dzwonić,

Rozdymać pompą «wspaniałości»

Puste pęcherze swej próżności,

Byle prostaczków oszołomić…)

«Pan legionista? Znał pan może

Majora Sępa-Białynicza?

Nie słyszał pan? Majątek Zworzeń,

W Czerskiem, sto włók»… Dziewierski milczał.

…«Zapali pan? Khedive, prawdziwy,

Z Kairu… Lubi pan khediwy?

Pyszne, nie? Co pan o tym myśli?

Mam zapas, przywiózł mi kapitan

De Chantilly, z francuskiej misji.

A dla panienki? Czekoladki?

Niech Tekla poda czekoladki.

Ta z maraskinem [534] wyśmienita,

To — crême brûlée [535], a to pralinka…

Mój ojciec z Wedlem [536] grywał w winta»…

Słowo, Dusza, Kondycja ludzkaPo co mu było to gadanie?

Po co czarował, dął się, puszył?

Nie wiem. Bezdenne są otchłanie

Nawet najpłytszej ludzkiej duszy.

Tam — raj, potworny Raj Idiotów,

Imperium pragnień utajonych,

Ziszczonych i zaspokojonych,

Tam cyrk tyranów opętany,

Tam władzy gniją lewiatany,

Tam sobie siebie użyj, bracie!

Tam płonie Rzym! Tam Chamów Syjon!

Biesy odwetu na sabacie

Zwycięstwo trąbią, w bębny biją!

Tam szczurza zgraja hitlerydów

Podgryza krzyż paszczęką głodną,

Tam stosy z ksiąg, pogromy Żydów,

Tam — rzezie za rumieniec wstydu,

Masakry za urazę drobną!

Tam — w przepełnionym trzęsawisku

Nędznych tryumfów, szybkich zysków —

Za wszystkie czasy się odbili,

Dorwali się do siebie samych,

Oni — z gnębionych, wyszydzanych

Sami dziś władcy i szydercy

Z opuchłym słodką pychą sercem,

Ze szczeniąt — lwy, a orły z gadzin!

Tam Boska Farsa! Tam, Wergili,

Kolegę było zaprowadzić

Na połów infernalnych tercyn!

Lecz on? Fryderyk Alfred Folblut?

Tak, nawet on się wdał w igrzysko

Nienasyconych żądz «wielkości»…

Zdawałoby się: młody, zdrowy,

Tak górujący «towarzysko»

Nad ludkiem małomiasteczkowym,

Bogaty, piękny! Słowem — wszystko.

A jednak, wciąż sukcesów głodny,

I tutaj, szelma, nie darował:

Czarował. Wreszcie — oczarował.

Szastając szarmem, krągłym, chłodnym,

Barwionym gładko w różne tony

(Tak nonszalancki krupier rzuca

Szczęśliwym graczom śliskie sztony,

By już za chwilę — osowiałym —

Zagrabić tryumf krótkotrwały),

Mój dureń-buffo czarujący

Czadem otaczał ją trującym.

Werbeny zefir, dech wanilii,

Khediwów dym, opary kawy,

Łaskawych słówek wiew słodkawy

(Nawet jej raz powiedział: «Pani»…),

Dywanu miękkość pod stopami,

Pańskość, jedwabiem słów pokryta,

I lepkich oczu dotyk chwytny

(Tak w czułe łapki różę chwyta

Motyl, żałobnik aksamitny),

I zdań stołecznych nowe rytmy,

Dziwne słuchowi prowincjałki,

Gesty, którymi ich kadencje

Serwował, jak rakietą piłki,

I zawsze trafiał bez pomyłki —

Wszystko to w nerwy jej dziewczęce

Wpływało jak morfina w żyły,

I słodkie, ciepłe prądy szczęścia

Nieszczęsną główkę odurzyły,

Kiedy tokował: «Jak panience

Podoba się Warszawa? Szkoda,

Że taka dzisiaj niepogoda

I te pochody… Wziąłbym państwa

Na mały spacer samochodem.

Więc kiedy? Niech mi Tekla poda

Kalendarz… Zaraz: wtorek… środa…

We czwartek, dobrze? Zapisuję:

«Dziewierski (tak?)… Dwunasta… Spacer…

Zamówię słońce…

A jeśli chodzi o tę pracę,

To jeszcze się poradzę matki,

Ale co do mnie — owszem, zgoda,

Na pewno… Niech mi Tekla poda

Mój szary portfel… ten z szufladki…

Proszę… tymczasem… na wydatki,

Zaliczka…»

Pan Dziewierski przyjął

I popłynęły przed oczyma:

Laubzega, komplet farb, tokarka

I wymarzony werk zegarka,

Słoiki pełne barwnych cieczy,

Magiczne sztuczki i latarka,

I dużo innych miłych rzeczy…

Zaczął dziękować mu (swoiście),

Że… zawsze… tego… rzeczywiście…

Że… chrząk, bąk… bardzo… i że właśnie…

(Tutaj na wnuczkę rzucił okiem,

Westchnął i zamilkł. Tak «wyjaśnił»

Dwa życiorysy i epokę.)

X

W sypialni «Muszki», oddalonej

O pięć pokojów od salonu,

Jeszcze się nocna lampka świeci.

O pięć pokojów… A już w trzecim

ChorobaEterem [537] pachnie, walerianą [538]

I duszą na wpół obłąkaną.

A kto przez czwarty pokój szedł, ten

Na palcach szedł, jak do zmarłego,

I milkł, i nawet myślał szeptem,

Bo idąc, już wyczuwał przedtem

Z zaduchu zalatującego,

Że dalej, za piątymi drzwiami,

Z żywego jeszcze ciała, w ciszy,

Umarły duch uparcie dyszy,

Umarłe oczy blask udają,

Umarłe serce w pustkę bije…

Tak niewidomy, wrót szukając,

Uderza w nic żebraczym kijem.

…Na piątych drzwiach, tych do sypialni,

Majaczył napis niewidzialny

(Węchem czytałeś go): «Lasciate

Ogni speranza voi ch'entrate…[539]»

Ileż się nad nią nawzdychały

Kuzynki, ciotki i bratowe,

Bardzo poczciwe, ale… zdrowe

Choroba, Serce, Dusza(Choć narzekały na wątrobę,

Na żółć, na serce ostatecznie…

Lecz cóż to są «sercowo chorzy»

Dla tych, co chorzy są serdecznie?),

Ileż zbawiennych dla jej serca

Każda z nich rad gotowych miała!

To Hertza [540] wezwać, nie Landaua [541],

To znów Landaua, a nie Hertza.

Mówiły: Ems, mówiły: Karlsbad,

Albo mówiły: rzuć to wszystko,

I tych doktorów, i lekarstwa,

Tobie potrzebne towarzystwo…

Rozpacz, Choroba, Melancholia, Dusza, CiałoRadziły zmienić otoczenie,

Pytały: tutaj cię nie boli?

Mówiły: trochę silnej woli,

Mówiły: weź na przeczyszczenie,

Stwierdzały: jesteś zbyt wrażliwa,

Myślały: stara histeryczka — — —

A ona, trupia i tragiczna,

Była po prostu nieszczęśliwa

Najgorszym z nieszczęść: bezimiennym…

A z duszą wraz nieszczęśliwiało

Zdumione swym przetrwaniem ciało,

I prawem połączonych naczyń

Równy był poziom ich rozpaczy.

Melancholia, Grób…Najgorszym z nieszczęść: bezimiennym…

Wrośnięte w ziemię i kamienne,

Nagrobki takie są… A tutaj

Wrósł w duszę ów nadgrobny kamień.

Już nieczytelny — nawet dla niej.

Pod konterfektem Marii Panny,

Nubijsko czarnej, ozłoconej

Poblaskiem lampki całonocnej,

Klęczy złamany cień niemocny,

Już o nic nawet nie proszący,

Niepomny siebie, zatracony.

A przecież niegdyś — dwa imiona

Miało jej szczęście i nieszczęście.

Oba umarłe w jednej klęsce.

Matka, Dziecko, Sztuka, CiążaNosiła go w kołysce łona

Jak przez Apolla nawiedzona.

Ledwo się zalągł i ukleił,

Wdała się w czary macierzyńskie,

W magię tęsknoty i nadziei.

Wpatrzona wiosną w niebo rzymskie,

Ściągała je oczyma w trzewia:

Żeby w lazurze płód dojrzewał.

Mimozom kradła czułość złotą,

Ogołacała z kwiatów drzewa,

Noc — z gwiazd i pieśni, świat — z urody,

I wszystko w brzuch z rosnącym płodem.

Przed posągami, obrazami

Zastygłych muzeów i wystaw

Stała, złodziejka, godzinami,

Świadoma celu, uroczysta,

I, jak rentgenem, naświetlała

Zamknięty sezam swego ciała

Cnotami piękna tajemnymi:

By to pokraczne, wczesne brzemię

Duchem przepoił Bóg-Artysta.

A kiedy, wstrząsający sławą

I rudą grzywą, i Warszawą,

Republikański i królewski,

Głaskał fortepian, jak kobietę,

Rycerz muzyczny, Paderewski [542] —

— Siedziała z rozchylonym sercem

(I lekko, lekko kolanami…)

I wzbogacała płód koncertem,

Rytmem, harmonią, melodiami,

Wierząc w magiczny prąd, płynący

Ze strun — w jej krew: w prąd kształtujący,

Czując, że się aż tam przedostał,

Pewna, że «przyjmie się», jak ospa.

Pisała listy. Oto próbka:

«Czcigodna i łaskawa Pani!

Pod moim sercem, jeszcze młodym,

Może naiwnym, ale szczerym,

Dojrzewa owoc mej miłości.

Dodaj mi wiary i nadziei,

Ty, która w księdze dusz kobiecych

Tak cudne zapisałaś karty,

Ty — w której święty znicz się pali,

Błogosławiące rzuć mi słowa!…

Tusząc, że Pani»… i tak dalej;

Podpis: Amelia Folblutowa.

Oto odpowiedź: «Droga Pani!

Wzruszona poetycznym listem,

Szlę… Niech otucha… Instynkt matki…

Najzaszczytniejszym posłannictwem…

Dobrobyt i oświata kraju…

Wspólne ogniwa… Społeczeństwo…

Ziarna przyszłości… Hartem stali…

Siew dobra… Wierzę… Wiosna nowa…

Więc oby dziecię»… i tak dalej;

Podpis: Eliza Orzeszkowa [543].

Czytała wiersze. W owych czasach,

W przededniu «purpurowych szałów»,

A tuż po orgii czarnych żałób,

Nauczycielem serc kobiecych

Był Asnyk [544], bukiet «ideałów»;

Dziś — zielnik, wtedy — bukiet świeży.

Błogosławiony wiek, co wierzył!

Syn, PotwórWięc wszeptywała w ołtarz brzucha

«Płomienie prawdy», «walki ducha»,

Hasła «porywów» i «zapału»,

Modlitwą nasycała płód,

Błagając Boga, by wysłuchał…

Daremne modły, próżny trud,

Bezsilne sny, marzenia. Embrion

W folbluta rasowego zjędrniał,

I oto z sacrosanctum [545] biódr

Cesarskim cięciem wydobyty,

Rósł — trzeźwy, sprytny, głupi, syty,

Zakusom czartów i aniołów

Jednako w duszy niedostępny —

Straszny!… Dla ludzi obojętny,

Pełen pogardy dla żywiołów,

Przedmioty cenił — trwałe rzeczy

Z trudu najemnych rąk człowieczych.

Wielbiciel zysku i wygody,

Korzyści i pożytków łowca,

Jeżeli wglądał w treść przyrody,

To jak w nabity skład surowca:

W żywocie miazgi, w masie bryły

Przedmioty niewydarte tkwiły

I dywidendy przemysłowca.

…………………………………………..

Matka, Syn, KaraNie wybaczyła im zawodu:

Ani synowi, ani Bogu.

I dzień za dniem karała obu:

Syna — ironią dramatyczną

(Patosem rażąc go i dręcząc),

Boga — milczeniem. Ale klęcząc.

XI

Praca, Kobieta, Choroba, OpiekaSiedziała dniami, tygodniami

Przy łóżku nieszczęśliwej pani,

W smutek wysoki oprawiona,

W nieszczęściach jak w żałobnej ramie —

Jak obraz — jak anioła obraz —

Milczała, gorejąco dobra,

Nieuśmiechnięta. To jej cecha.

Wiedzcie, że trudno się uśmiecha.

Zastygła w nieprzebytej nudzie:

W cierpliwym, beznadziejnym trudzie.

Wpatruje się w kamienną panią

I działa — wynajęty anioł.

Oto jej praca za pieniądze.

Oto jak spełnia obowiązek.

Oto jak czynem oczywistym

Uprawia trud swój promienisty:

Rozkazująco i świadomie

Wpaja w nią za promieniem promień.

I tu jest światło tych promieni,

Wyraźne i bardzo ważne,

Mówione słowami żelaznemi,

Żeby zostały żelazne.

Żeby były żywcem widziane

I gorąco pamiętne.

A kto rękę po nie wyciągnie —

Żeby były dotknięte!

Bo jeżeli jaką zaletą

Błyśnie ta Kwiatów księga,

To tą jedną: że prądów skrytych

Końcami palców sięgam.

Poeta, MiłosierdzieW nienazwanym, zanim je nazwę,

Dłubię jak monter w ścianie.

Ciągnę w mroku druty żelazne,

Ciągnę druty miedziane.

Jedną sprawę ten wiersz utwierdza,

Jednym blaskiem się złoci:

Sławię techników miłosierdzia,

Elektromonterów dobroci!

Neonową zorzą arktyczną

Świecę, slogan-reklama:

«Instalujcie, jak elektryczność,

Miłosierdzie w mieszkaniach!»

Epilog tomu pierwszego

Wierszu mój, dziwne twoje dzieje…

Bo pomyśl: KwiatyRio de Janeiro

Było tych kwiatów oranżerią,

A tam ( — pamiętasz orchideje,

Flor de Ipé, Jasmin de Cabo,

Maracujà i Flamboyanty,

Sześciopiętrowe drzew giganty,

Kwiatami osypane krwawo?),

A tam, powiadam, mało trzeba,

By z ziemi, jeśli łaska nieba,

Trysnęło, co ci się zamarzy,

I jeszcze więcej, nad marzenia —

Takie tam niebo, taka ziemia.

I nagle — jakbym wonne żniwo

Garściami z miodnej łąki zgarniał —

Z Copacabany, z Ipanemy,

Z Tijuca, z Botafogo, z Leme [546]

Wybucha polskich słów kwiaciarnia,

I grzmi po Rio de Janeiro

Zgiełkliwa, pstra jak jarmark perski

I jak karnawał cariocański [547],

A w niej — ogrodnik, nie floreiro,

Nie jardineiro brasileiro,

Lecz nasz przyjaciel, pan Dziewierski.

O, Rio Barw! O, Colorio,

Mozaik migające żmiją

Na wielkim łuku Avenidy!

O, Rio, kępo Atlantydy,

Cudem na globie ocalała

I trzymająca się lazuru

Masztami palm, linami lian,

Zębami wzgórzy i skał stromych!

Rio kolibrów wibrujących

Za oknem, w wilię, mgławym lotem!

MiastoO, Rio nocy nieruchomych

I brzasków z rozpalonej miedzi,

Przezłacającej się w spiekotę!

Kto cię wymyślił? Kto wybredził?

Chyba ocean swym bełkotem

Wmówił cię brzegom łatwowiernym

I wrzeźbił w ziemię cud bezmierny…

A inni mówią — i uwierzę —

Że to Stworzyciel na spacerze

Pijanym krokiem cię wytańczył,

Gubiąc po drodze palmy, skały,

Murzynów, kwiaty i upały…

Błogosławiona eskapado!

Dziękuję. Muito obrigado [548]

Za Rio i za wiersz wygnańczy.

Wierszu mój, w klęsce, w bólu wszczęty,

Wężysko zamorskiego chowu!

Z kwiatów żeś powstał, pstry i kręty,

I w kwiaty się obrócisz znowu.

Cokolwiek w tej powieści długiej

Za ludzi mówię, czynię, czuję.

Gdy czule dzieje ich wierszuję.

Gdy piórem w obcych duszach dłubię

Lub czegokolwiek nie domówię,

Gdy w krzakach wierszy przyczajony

Podglądam los ich nieznajomy

(Jak uczniak, z żądzy dygocący,

Nagim przygląda się służącym,

Wieczorem w rzece się kąpiącym:

Ciemnawozłotym, połyskliwym,

Gdy wakacyjny księżyc pływa

W rozcieku miodu i oliwy —

I bulgocący słychać tercet:

Chichot i wody plusk, i serce);

Gdziekolwiek tę gromadkę ludzką

Zapędzam poetycką rózgą,

Na jakiekolwiek przeznaczenia

Skazuję ją, kapryśny rodzic —

— Zawsze na pamięć mi przychodzi

Jej tajne, kwietne pierworództwo.

Jak sztukmistrz, co z cylindra głębi

Wyciąga wielobarwne wstęgi,

Wiązanki róż, rzucane damom,

Królików parkę lub gołębi

I szklankę wina — ja tak samo

Pod słów zaklęciem czarodziejskiem,

Spod podwójnego dna pamięci,

Z głębi serdecznej i letejskiej

Dobywam pasma dni kwieciste…

…Był sobie niegdyś bukiet wiejski…

(«Bukiety wiejskie, jak wiadomo,

Wiązane były wzwyż i stromo»…

Już mi ten dwuwiersz mży legendą,

Już się śród jego liter przędą

Słoneczne nitki żalu, marzeń…)

Był jakiś ogród snów szumiących

I róż jak wróżb… I to rozjarzeń,

To gaśnień znów… I wzruszeń drżących…

Ach, tak się kocha po raz pierwszy!

Był sobie…

Nagle wzrok przezierczy

Śród kwiatów dostrzegł ludzkie twarze…

I patrz — zza gęstych sztachet wierszy

Rozbłysły wielkie oczy zdarzeń…

Tam są już ludzie!… Ach, nieszczęsny,

Gorliwy uczniu czarnoksięski!

Przebrałeś czarodziejstwa miarkę…

Ach, wierszodzieju zatracony,

Coś ty rozpętał swym szalonym

Magicznym drążkiem firmy Parker [549]!

Poeta, Stworzenie, BógZa sztachetami gęstych jambów

Grzmi burza losów, serc, pożądań…

Patrz!

Patrzę. Tak do raju wglądał

Ciekawy swoich stworzeń Pan Bóg.

Tam, z kwietnych narodzeni przyczyn,

Ludzie swe losy wróżą z kwiatów

I liczą wiersze poematu,

Jak więzień dni zostałe liczy.

Przypadli niespokojną zgrają

Do wierszowanych prętów lśniących

I trwogą oczu, głosów wrzawą

O życie się dopominają,

O łatwy dzień, o noc łaskawą,

Jak pod balkonem wielkorządcy

Wzburzony tłum o chleb i prawo.

Chcą szczęścia. Proszą, by im, żywym,

Szczęście na wichrze wierszy przywiać —

Jednym to małe: «Być szczęśliwym»,

Innym to wielkie: «Uszczęśliwiać».

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Poezja, Rzeka, Tęsknota, OjczyznaWierszu mój — z żalu, jak stół z drzewa.

Wierszu z tęsknoty, jak dom z cegieł!

Syrena nad wiślanym brzegiem

Cichutko jednostajnie śpiewa,

Że Wisła płynie, Wisła płynie

I co ma przetrwać — trwa w głębinie.

Wierszu mój, ścisły jak zaploty

Srebrnostrunnego jej warkocza!

Z twardej wybiłeś się tęsknoty

Jak źródło z kamienistej ziemi…

O, wierszu z gruzów i kamieni

Ojczyzny mojej i młodości!

Płyń, wzbieraj, nurcie namiętności,

Łzami grający tęczowemi!

Wydłużaj się — wyciągaj — sięgnij

Dnia-Tam, Dnia-Domu, Dnia w krainie,

Gdzie (słuchaj! słuchaj!) Wisła płynie,

Z płynącą Wisłą bieg swój sprzęgnij,

Rozchyl spragnione wargi rymów

I pij — i chłoń — i czule wymów

Te dwa wyrazy godne księgi!

Słowo, Poezja, Dzieciństwo, Matka, Dziecko, Polska, OjczyznaWierszu, rodzona moja mowo,

Polsko, matczyne moje słowo,

Matko, dla której żadnych nigdy

Słów nie znalazłem prócz modlitwy,

Matko, co swemu niemowlęciu

Śliczności wśpiewywałaś tkliwe,

Do dziś szumiące w głowie siwej,

A chłopcu mazurkowe zwrotki,

Gdzie dźwięk z oddźwiękiem się sprzymierzał,

Wprawiając serce w podziw słodki,

I nauczyłaś go pacierza,

A potem «ty jesteś jak zdrowie» —

— A wszystko było w jednej mowie,

W tej samej, którą dziś, struchlały,

Nadziei pełen i rozpaczy,

Śpiewam dwusłowy hymn prostaczy,

Jakby to był poemat cały:

Że Wisła płynie… Wisła płynie…

Matko i wierszu, i ojczyzno,

Umiłowani trójjedynie!

Płonę i dzwonię: «Wisła płynie!»

Poszum jej gonię: «Wisła płynie!»

I przed Poezją zasłuchaną

Poeta, SłowoZeznaję jak przed trybunałem:

Że ja, co mowy tej caliznę [550]

Do dna miłością przeorałem

I znam jej żwir i piasek złoty,

Czarnoziem, węgiel i klejnoty,

I jak jagody do kobiałki

Zbierałem rośne jej rozbłyski

I dźwięków samorodny kruszec

Z mięsistych kwiatów brazylijskich,

Z drzew w White Plains [551], z trawy w Massachusetts;

Ja, wdany w żywot jej korzeni,

Pnia i gałęzi, i zieleni,

Jak pszczoła w plastry barci leśnej,

Ja, co jej prawdę chwytam bystrzej

Niż usta świeży miąższ czereśni,

Ja — radośniejszej i srebrzystszej

W polszczyźnie nie słyszałem pieśni…

Rzeko, co wiernie w swojej fali

Warszawskie powtarzałaś gwiazdy

I każdy świt, i każdy zmierzch,

Jak się powtarza piękny wiersz

(Płynnie i drżąco — a czasami

Głos ze wzruszenia się załamie

Jak światło w strumienistej wodzie,

Lecz jeszcze wdzięczniej, jeszcze słodziej

Toczy się wtedy razem z łzami),

Rzeka, Miasto, Warszawa, Czas, HistoriaO, rzeko, co na pamięć znałaś

Niebieskie nieba poematy

I strofy chmurek na wyrywki,

I sagi burz, i zórz Iliady,

I Pismo Święte naszych gwiazd —

Aż przyszło ci, pieśniarko szara,

Ogniem stolicy swej zapałać

I wyć, gdy wycie usłyszałaś

Warszawy, Hioba polskich miast!

Gdy się nad tobą strop roztrzaskał,

Płynęłaś w purpurowych blaskach

Tym samym prądem niewzruszonym,

Płynęłaś dumnie i swobodnie,

A domy miasta, jak pochodnie,

Lecz odwrócone w dół żałobnie,

Pochodem w tobie szły czerwonym…

Wrócimy, Wisło, po tę czerwień,

W głębinie twej chowaną wiernie,

Wrócimy z wichrem, zbrojnym w gniew

I w nową młodość, wiarę nową…

Ten wicher — naszą pięść poderwie

I blask, i krzyk, i wiersz, i krew!

Rio de Janeiro, listopad 1940

— New York, lipiec 1944

Fragmenty osobne

Dwa fragmenty spoza I tomu poematu
ogłoszone za życia poety [552]

WiosnaBył kwiecień-plecień hiacyntowy.

Hiacyntów tłuste, wonne świeczki

Barwnymi olejkami ciekły,

Płynęły aromatem ciepłym,

Różowym, białym, fioletowym;

Po świeżym niebie się turlały

Ni to baranki, ni owieczki —

Pełne wełnianych, krętych loków,

Biegły, trącając się i trąc się,

Jakby owczarek je zaganiał

Szczekając, zabiegając z boków,

Na zlot obłoków — w dom świtania

Na hiacyntowym horyzoncie.

Szybko i skocznie było wokół.

Nawet ponura głąb mieszkania

Zaczęła sypać niespodzianie

Słoneczne żarty i figliki,

Z luster na ściany umykały

Ni to zajączki, ni króliki,

Tęczowe plamki i promyki

I śliskie pląsy wyprawiały.

A jeden taki plusk zajęczy

Dał w obraz holenderski nura

(Martwa natura) — i roztęczył

Cytrynę i bażancie pióra.

I na ulicach chyżym lotem

Słoneczne gonią się latawce:

Z okien do okien i z powrotem,

Jak piłki i jak kule złote,

Szyby rzucają sobie w darze

Przebłyski porozumiewawcze —

Szybko i skocznie, i przelotnie,

Jak w lustrze ptaków, snów i świateł,

Lekko-umkliwe i skrzydlate

W drodze mijają się stokrotnie.

Młodość, KobietaTak samo w myślach mojej panny,

Gdy właśnie Mazowiecką kroczy

Z sercem bijącym jak fontanny

Bijące w lustro zakochania:

W strop hiacyntowy, w niebo głowy,

W wysoki sufit lazurowy —

Szybko i skocznie, i przelotnie

Mkną po przechodniach szare oczy,

Powiew wiosenny ją pogania,

Czasem przystanie przed wystawą,

Poprawi włosów prządź złotawą.

Rozchyli wargi afrykańskie

I doda dniowi nowych błysków:

Zęby w czerwonym ust ognisku,

Lśniące jak w słońcu śnieg tatrzański.

Oto wpatruje się w witrynę

Kwiaciarni «Złocień»[553], przy «Ziemiańskiej»[554].

— «Co, wzionbyś [555], Kazek, te titine [556]?»

Rzekł do koleżki-gazeciarza

Wesoły Maniek («Szprotka»), z paką

Grubych niedzielnych pism pod pachą:

«Taką na ksiuty [557] zabrać sobie

I łabadiù!… Uszanowanie,

Panie Antolku!» wrzasnął Maniek

I pędem za Słonimskim pobiegł —

Który siekanym, drobnym kroczkiem,

W brązowej kurtce z wełny szkockiej,

Trzcinką-chaplinką wywijając,

Sypie poważny, krótkowzroczny,

Z lekka wyniosły a wstydliwy.

Dobiera w myśli słów do wiersza:

Dla spraw nieziemskich — słów potocznych,

A chłodnych słów dla spraw żarliwych.

«Express? Warszawski? Dać? Zarobię!

Poranny, Ikac, Wieczór, Goniec?

Nic? Znaczy kryzys. Marny koniec.

Co i raz gorzej i mizerniej…

Te, Cypruś! nie denerwuj! Pcha się

Nie do swojego interesu!

Wszystkie panowie już w cukierni:

Hrabia Sobańszczak [558], pan profesór,

Pan Leszek, pan Grydzewski [559]… Czego?!

Mówiłem: nie denerwuj! Zmykaj!»…

(Tu łokciem Szprotka pchnął Kazika.)

…«Pan Tuwin z panem pułkownikiem

Do Wróbla [560] poszli na jednego…

Jak dawno? Bedzie pół godziny…

Skoczyć? Nie?… My takie chapliny

Z panem Antolkiem… Express!… Wieczór!…»

Lustro, Kwiaty, Radość, KobietaOdbita w tafli kwiaciarnianej,

Anielka siebie wzrokiem wchłania;

Z przenikań światła i załamań

Sama kwiatami jest gdzieniegdzie

W wiosennym lustrze zakochania,

A kwiaty znowu, w ten sam sposób,

To tu, to ówdzie, podchwytują

Momenty ust jej, oczu, włosów…

Któremu uśmiech się dostanie,

Ten myśli, że go motyl ujął

W czerwone skrzydeł trzepotanie.

Miga: to kwiat to jej osoba,

I bardzo jej się to podoba.

W kwitnącym lustrze zakochania

Majaczy obok niej na kwiatach

Dziecko, Chłopak, Bieda, StrójUmorusana twarz pryszczata.

Wyrostek. Dasz mu lat trzynaście…

(A osiemnaście ma już prawie)

Cherlawy jakiś i bezbronny,

Jakby się w duszy zmarszczył, skulił

Przed ciosem życia nieuchronnym.

Spodnie przypięte do koszuli

Agrafką; surdut przydługawy,

W dziurach nogawki i rękawy.

(Cały strój spadkiem był po Kosym,

Po Józku Kosym, co przed pocztą

Zachwalał niskim, grubym głosem

«Najnowszy plan miasta Warszawy».

A buty? Butów nie zostawił,

Przeto i Kazek nasz był bosy.

Znałem Kosego. Pijak, «wojak»,

Gracz — specjalista w «moja-twoja»…

A przygadywał, wpadłszy w hazard:

«Ech, taka moja, taka-i twoja,

Taka-że nasza tam i nazad»)

Spotkanie, WzrokW kwiatach spotkały się ich oczy,

W kwiatach przecięły się spojrzenia

I na hiacyntach, na złocieniach,

W jeziorze róż, śród […] zawiłych

Odnajdywały się, gubiły

Jego — tropiące, napastliwe,

Jej — nieświadome tej pogoni:

Patrząca ani myśli o nim,

Tylko się wzrokiem w szczęściu pluszcze

I woń ubiegłej nocy wchłania,

I nurza się w kwitnącym lustrze

Swego sennego zakochania.

I już ją z lekka niepokoi

Ten ktoś, co o pół kroku stoi

I nosem siąka. Nie wie sama,

Czy odejść? Ale odejść szkoda

Od róż, złocieni i hiacyntów…

A może wierny głos instynktu

Coś szepce pod dyktando losu?

Może to rozkaz zmarłych osób

Z dwu starych grobów w mieście Łodzi? — — —

Nie wie, dlaczego… Nie odchodzi.

I oto nikną spojrzeń smugi

W kwitnącym zakochania lustrze,

I tu zaczyna się przeciągły,

Powolny, długi, bardzo długi

Ruch głowy w stronę tamtej głowy

(Lata w powieści tej opuszczę;

Gdybym wiekami operował,

Wieki bez żalu bym darował,

A takim chwilom nie daruję:

Rozciągnę, na sekundy potnę,

Na cząstki sekund wielokrotne,

Utrwalę każdą jak mikrofilm,

Przemieniający Czas na Przestrzeń).

Anielka, ciągle jeszcze w profil,

Wolno, wolniutko, jeszcze, jeszcze,

Cedzi ów ruch, ostrożnie sączy,

Jak farmaceuta płyn trujący.

Aż — twarzą w twarz.

Więc po to, Boże,

Rozjaskrawiłeś dzień warszawski,

Kazałeś błyszczeć mu urodą

I tą ulewą lazurową?

I w centrum świata złocień-jaskier

Po to kipiącym miota blaskiem?

I po to się, wiosenny Boże,

Przebiłeś pięścią przez niebiosa,

By uwydatnić i obnażyć

Te krosty na wylękłej twarzy

I gęsty smark cieknący z nosa,

I jedną po trzech zębach szczerbę,

I oczu złych króliczą czerwień…?

Po to się tarzasz w świetle, Boże,

By zobaczyła taką ROŻĘ [561]

(To właśnie słowo pomyślała)

I po to żeś dyszące drzewa

Aromatami ponalewał

I kadzielnice kwiatów rozgrzał,

Zapach, BiedaBy oto w jej chwytliwe nozdrza

Zaduch uderzył: woń sparciała

Łachmanów i brudnego ciała.

I na to w taki dzień kwietniowy

Zrywały się, za wiatrem wiosny,

Z gęstych zarośli polskiej mowy

Skrzydlate stada słów miłosnych

I otrząsnąwszy pył słowników

Siadały na gałązkach wierszy,

I nuż dopiero tkliwić, czulić,

Rytmem trzepotać, w rym się tulić

I niepokoić serca dziewczyn —

Na to? By w dniu takiego nieba,

W obliczu kwiatów — w dniu spotkania,

W kwitnącym lustrze zakochania

Nagle usłyszeć — po raz pierwszy:

«Hrabini poprze na font chleba,

E-Tatuś w śpitalu, e-Mamusia w grobie,

Mortus! Tak się chce jeść… Zaroooobię…»

I tu ( — aż ją zakłuło mrowie —)

ZAŚPIEWAŁ: