Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 435 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5835 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Motyw: Krzywda,
motyw: Zemsta,
autor: Arthur Conan Doyle

  • Arthur Conan Doyle X
  • Krzywda X
  • Zemsta X

Motyw: Krzywda

Uwzględniliśmy ten temat na naszej liście, ponieważ teksty literackie często pomyślane są tak, aby zwracać uwagę czytelników na krzywdę jednostek i grup ludzi, wskazywać jej źródła i — ewentualnie — sposoby służące zaradzeniu takiej sytuacji. Celem może być tu interwencja lub tylko zwiększenie wrażliwości na los bliźnich. Przy tym krzywda bywa różnie definiowana, ponieważ postrzegana jest z rozmaitych perspektyw. Otwiera to możliwość głębszej interpretacji światopoglądu wpisanego w tekst. Wśród utworów, w których motyw ten się pojawia, wymienić można np. Chłopów Reymonta.

Motyw: Zemsta

Zemsta wiąże się z prawami honoru, jest rodzajem wymierzania sprawiedliwości. Ma ono charakter nieformalny — tzn. odbywa się poza systemem sądowniczym (szczególnie w sytuacjach, kiedy system ten nie działa skutecznie) — a jednocześnie bardzo często jest silnie zrytualizowane (przykładem może być włoska vendetta). Dość powszechnie w różnych kulturach przyjmuje się, że zemsty „domaga się” przelana krew (krew zabitych z własnego plemienia, rodziny, czy narodu). Charakterystycznymi cechami zemsty są: paralelność („oko za oko, ząb za ząb”) oraz to, że pomsta za krzywdę powoduje poczucie krzywdy u strony przeciwnej i budzi pragnienie zemsty. W ten sposób spirala aktów zemsty może rozkręcać się w nieskończoność. Z zemstą wiąże się wreszcie satysfakcja, co ilustruje znany frazes: „Zemsta jest rozkoszą bogów”. Motyw zemsty odnajdziemy w Konradzie Wallenrodzie oraz Dziadach Mickiewicza, w sposób żartobliwy pojawia się ona też w Panu Tadeuszu (w kontekście kultury sarmackiej); w formie komediowej przedstawił ten styl zachowań Fredro w Zemście.

Autor: Arthur Conan Doyle

Ur.
22 maja 1859 w Edynburgu
Zm.
7 lipca 1930 w Crowborough
Najważniejsze dzieła:
Pies Baskerville'ów (The Hound of the Baskervilles), Przygody Sherlocka Holmesa (The Adventures of Sherlock Holmes), Studium w szkarłacie (A Study in Scarlet), Zaginiony świat (The Lost World), The History of Spiritualism (Historia spirytyzmu; nietłumaczona)

Pisarz angielski urodzony w Szkocji, znany przede wszystkim jako twórca powieści i opowiadań kryminalnych, które łączy jeden bohater: Sherlock Holmes. Pierwowzorem postaci sławnego detektywa był profesor Joseph Bell, pionier w zakresie medycyny sądowej (Doyle uczęszczał na jego zajęcia, a następnie pracował pod jego kierunkiem). Inną charakterystyczną postacią pojawiającą się w wielu tekstach Conan Doyle'a jest szalony naukowiec George Challenger. Z wykształcenia lekarz, do czterdziestego roku życia Doyle wykonywał swój zawód, później dopiero poświęcił się całkowicie pisarstwu, jednak pisał opowiadania i publikował je w czasopismach już jako student. Oprócz powieści detektywistycznych jego dorobek prozatorski obejmuje również powieści historyczne (Micah Clarke, Biała Kompania, Przygody brygadiera Gerarda), powieści sciece fiction (seria z profesorem Challengerem, m.in. The Lost World, The Poison Belt czy The Disintegration Machine). Śmierć wielu bliskich w niedługim czasie (m.in. żony w 1906 roku i syna w czasie I wojny światowej) skłoniła Doyle'a do zainteresowania się spirytyzmem. Pisarz angażował się w sprawy polityczne, uczestniczył m.in. jako lekarz-ochotnik w wojnie burskiej i był autorem broszury usprawiedliwiającej rolę, jaką Wielka Brytania odegrała w tym konflikcie (później także obszerniejszej pracy historycznej na ten temat). Wspomniana broszura, jak uważał sam Doyle, przyczyniła się do tego, że w 1902 roku został uhonorowany tytułem szlacheckim. Z dokumentów wynika, że podczas chrztu Doyle otrzymał trzy imiona: Arthur Ignatius Conan, jednak pisarz chciał, by ostatnie z nich stanowiło drugi człon jego nazwiska.

  • Przeczytaj artykuł o autorze w Wikipedii
  • Arthur Conan Doyle w Wikipedii
    Zamknij

    * Ładowanie