TPWL

Wolne Lektury potrzebują pomocy! Wesprzyj bezpłatną bibliotekę internetową i przeczytaj utwory napisane specjalnie dla Ciebie.

x

Spis treści

    1. Deszcz: 1
    2. Dom: 1
    3. Dziecko: 1
    4. Grób: 1 2
    5. Słońce: 1
    6. Ślub: 1
    7. Śmiech: 1 2
    8. Śmierć: 1
    9. Wiatr: 1

    Zachowano regionalizmy i wyrażenia gwarowe: łomie (łamie), deszczna (deszczowa).

    Stanisław WyspiańskiGdy przyjdzie mi ten świat porzucić[1]

    1

    1.Śmierć, Śmiech Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić,

    na jakąż nutę będę nucić

    melodię zgonu mą wyprawną?

    Rzuciłem przecież go już dawno.

    5

    2. Już dawno się przestałem smucić

    O rzeczy miłe mnie stracone.

    Miałyżby smutki jeszcze wrócić

    kraść, co już dawno ukradzione.

    3. Przecież już dawno się wyzbyłem

    10

    marzeń o utraconym raju.

    Żyję, by zwało się że żyłem…

    nad jakąś rzeką, w jakimś kraju…

    4.Dom, Grób, Ślub Nad jakąś rzeką, w jakimś mieście,

    gdzie ślubowałem ślub niewieście,

    15

    gdzie dom stworzyłem jej i sobie

    z myślą o jednym wspólnym grobie.

    5. Wiatr, DeszczA na tym grobie, wspólnym domie,

    niechże mi wichr gałązki łomie,

    gałązki zeschłe, zwiędłe, kruche

    20

    w jesienną deszczną zawieruchę.

    6. Tak samo będę słuchał w grobie,

    jak deszcz po świecie pluszcze sobie,

    jak słucham deszczu za tą ścianą –

    i wiem, że znów się budzę rano.

    25

    7. Słońce, Dziecko, Śmiech, GróbNiechże mi rano słońce świeci,

    niech świeci jasno, mocno grzeje.

    Nad grób niech moje przyjdą dzieci

    i niech się jedno z nich zaśmieje.

    Przypisy

    [1]

    Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić — wiersz pisany do Leona Stępowskiego [przyjaciela Wyspiańskiego, aktora krakowskiego — red. WL.] i ogłoszony przez tegoż w „Nowej Reformie” w r. 1903. [„Nowa Reforma” — krakowskie czasopismo sympatyzujące z obozem demokratów. Ukazywało się dwa razy dziennie w latach 1882–1928 — red. WL.]. [przypis redakcyjny]

    Close
    Please wait...