- Najważniejsi twórcy
- Symonides z Keos, Pindar, Newiusz, Owidiusz, F. Petrarka; J. Kochanowski, S. Klonowic, A. Zbylitowski, S. Grochowski, D. Naborowski, Z. Morsztyn, F. Kniaźnin, K. K. Baczyński, K. I. Gałczyński, S. R. Dobrowolski, W. Broniewski, A. Kamieńska
Gatunek liryki, wywodzący się ze starogreckiej poezji funeralnej (żałobnej), spokrewniony z elegią i epicedium. Tren ma wyrazić żal i smutek po czyjejś śmierci, rozpamiętuje myśli i czyny zmarłego, sławi jego zasługi. Ze wzorów antycznych czerpali twórcy renesansowi, którzy rozwinęli gatunek. W najsławniejszym polskim cyklu trenów, J. Kochanowski uporządkował dziewiętnaście utworów wg klasycznego schematu części epicedium: wstęp, pochwała zmarłego (laudatio), opłakiwanie (comploratio), pocieszenie (consolatio), tworząc nową formę zwaną cyklem trenologicznym.
