Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 435 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

5930 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Gatunek: Akt,
motyw: Niewola,
autor: Franciszek Żmurko,
motyw: Śmierć

  • Franciszek Żmurko X

Gatunek: Akt

Brak opisu.

Motyw: Niewola

Motyw ten wykorzystujemy, żeby wskazać fragmenty definiujące, czym jest niewola (duchowa, fizyczna, polityczna) oraz opisujące doświadczenie życia w niewoli, a także jego konsekwencje (często trwające długo po odzyskaniu wolności).

Autor: Franciszek Żmurko

Ur.
18 lipca 1859 we Lwowie
Zm.
9 października 1910 w Warszawie
Najważniejsze dzieła:
Z rozkazu padyszacha (1881), Portret kobiety z wachlarzem (1884), Mauretanka ostrząca jatagan (1891), Przeszłość grzesznika (1895)

Studiował we Lwowie pod okiem Franciszka Tepy, w Krakowskiej Szkole Sztuk Plastycznych u Jana Matejki, a następnie w Wiedniu, Monachium, Rzymie i Paryżu. Był portrecistą, w jego dorobku zachowały się studia kobiecych głów, przedstawienia kobiet w półpostaci z nagimi ramionami, głębokim dekoltem odsłaniającym piersi. Rozpuszczone swobodnie włosy, lekko rozchylone usta, przymknięte oczy przy zastosowaniu miękkiego światłocienia nadają przedstawieniom kobiet intymny i jednoznacznie erotyczny charakter. Wielkoformatowe kompozycje autora, często zawierające kobiece akty, to złożone alegorie, sceny o charakterze orientalnym, skomponowane według akademickich prawideł.

Franciszek Żmurko w Wikipedii
Franciszek Żmurko w Culture.pl

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie